Het nummer 23: Wesley Sneijder

In het kader van mijn opleidingsdeel Spaans ben ik bezig een rapport te schrijven over de invloed van Nederlandse voetballers op het Spaanse voetbal. Hiervoor heb ik verschillende (ex-)voetballers benaderd, waarvan Real Madrid-speler Wesley Sneijder de eerste was die reageerde.

Geboren in Utrecht, opgegroeid bij de pleintjes waar ook Marco van Basten leerde voetballen, is het verhaal van de verdere carrière van Sneijder wel bekend. Een product uit de jeugdopleiding van de meest kapitaalkrachtige club van het land, een aanvoerder die af en toe uit zijn slof schoot en begin vorig seizoen voor een megabedrag werd aangetrokken door Real Madrid. Nu bevindt Sneijder zich bij een van de grootste clubs ter wereld, en dat is aan alles merkbaar. De sfeer, de entourage, maar vooral zijn eigen spel.

Hijzelf verduidelijkte al eens waarom hij zoveel gegroeid was in één seizoen, dat lag aan het kritische publiek in Spanje. Heb je daar 3 verkeerde balcontacten op rij, dan word je onherroepelijk uitgefloten. Daar word je als speler beter van, aldus Sneijder.

Mijn mening over de Utrechter heb ik nooit onder stoelen of banken gestoken. Ik vond Sneijder in zijn tijd bij Ajax een zwaar overschatte voetballer, ook in het seizoen dat hij om en nabij de 20 goals maakte. Zijn tweebenigheid was een schitterend wapen, maar de steken die hij liet vallen doordat hij niet meeverdedigde, of de vele vrije trappen die hij relatief gezien nodig had voor een goal, waren voor mij reden om te zeggen dat hij niet zo goed was als beweerd werd.
Real Madrid nam de gok, haalde hem met een vernietigend bod van 27 miljoen euro binnen en Sneijder werd meteen gezien als basisspeler. Hij nam het rugnummer 23 over van de vertrekkende David Beckham, een nummer dat hij niet meteen als last zag, omdat het ook zijn nummer was waarmee hij in zijn eerste seizoen bij Ajax debuteerde.
Schuster gaf hem een wat vrijere rol links op het middenveld, waarbij hij veelvuldig naar binnen zou mogen trekken. Later in het seizoen zou hij veel onderling wisselen met de andere aanvallend ingestelde middenvelders, met name Guti en Robinho.

Zijn eerste wedstrijd voor Real, meteen in het eigen Bernabeú tegen stadsrivaal Atletico Madrid, werd een debuut om van te dromen. Met een hard, laag schot uit een indirecte vrije trap (assist van Guti) maakte hij de winnende 2-1 en het Spaanse publiek begon zich toen al te roeren over de toch redelijk onbekende aankoop. Dat het schot onderweg nog aangeraakt werd door een speler van Atletico, mocht de pret niet drukken.
Even later kregen we te maken met de galavoorstelling in de uitwedstrijd tegen Villarreal. Een schandalig stukje deklassering door de mannen in het maagdelijk witte shirt. Het niveau van dat duel is in de laatste voetbaljaargang maar door twee duels gehaald: Liverpool – Arsenal in de Champions League en Nederland – Frankrijk op het afgelopen EK. Hierbij moet opgemerkt worden dat beide teams genoeg kansen hadden om te winnen, iets wat in Vila-real absoluut niet het geval was.


De stijgende lijn kwam even tot stagnatie in het midden van het seizoen, maar aan het einde herpakte Sneijder zich weer en kon Real Madrid zich, mede door zijn 9 goals in de Liga, weer tot kampioen kronen.
Hierna volgde het voor Nederland zo teleurstellend verlopen EK. De eerste twee wedstrijden waren pareltjes, op die twee avonden werd historie geschreven. Helaas liep de wedstrijd tegen Rusland uit op een deceptie, maar dat had natuurlijk van alles te maken met het tragische gebeuren rondom Khalid Boulahrouz. Desondanks liet het Nederlands elftal een verpletterende indruk achter. Zo moest er gevoetbald worden, met het hart op de tong. Een van de belangrijkste aanjagers in dit team en de topscorer van Oranje was, u raadt het al, Wesley Sneijder. Wat mij opviel aan zijn spel op het EK was de wil om alles goed te doen, ook in verdedigend opzicht. Zijn handelingssnelheid is nog meer verbeterd. Hoe zou het afgelopen zijn als niet Van Persie, maar hij die laatste vrije trap had genomen tegen de Russen? Voor Van Persie was het zijn eerste balcontact, voor Sneijder zou het een routineklus betekenen.

Nu staat Sneijder weer aan het begin van een nieuw seizoen, waarin Real Madrid na de trainingsstage in Oostenrijk en de Emirates Cup in Londen weer prijzen wil oogsten, met de Nederlander in een hoofdrol.
Aan de vooravond van het begin van dit nieuwe seizoen kon ik hem een paar vragen stellen, die ik later aangevuld heb met mijn eigen concluderingen.

Je hebt een heel goed eerste seizoen achter de rug, waarin je meteen al redelijk bepalend was voor je team. Niet alleen bij jou was een snelle aanpassing zichtbaar, ook bij Royston Drenthe, Arjen Robben en niet te vergeten Ruud van Nistelrooy toen hij aangekocht werd door Real Madrid. Hoe komt het dat je zo snel gewend bent?
Daar heb ik zelf ook eigenlijk niet echt een verklaring voor. Misschien dat het ermee te maken heeft dat ik niet echt faalangst heb en gewoon mijn spel blijf spelen.

Sneijder geeft aan dat hij die mentaliteit bezit. Deze mentaliteit is iets wat de meeste Ajax-spelers uit de eigen opleiding gemeen hebben, een gevalletje Amsterdamse bluf, het soort zelfverzekerdheid waar toppers baat bij hebben.

Heb je, voordat je naar Real Madrid vertrok, nog informatie ingewonnen bij Nederlandse voetballers die in Spanje voetballen of dat gedaan hebben?
Nee, niet bij spelers van Real. Wel bij mijn oud-ploeggenoot Gabri, die mij alles vertelde over de Spaanse competitie en mij heeft verteld dat het 1 van de mooiste competities ter wereld is.

Waarschijnlijk was de overgang zo snel beklonken dat er geen tijd was om echt uitvoerig te praten met landgenoten over zijn nieuwe club. Hierdoor moest hij het doen met de informatie die zijn ploeggenoot Gabri kon geven. Dit zal uiteraard niet erg beknopt zijn geweest, aangezien Gabri een aanzienlijke tijd bij FC Barcelona op de loonlijst stond.

Je hebt al eens gezegd dat Ruud van Nistelrooy een welkome hulp was in je beginperiode in Madrid. Met wie van je ploeggenoten trek je eigenlijk het meest op?
Met Ruud en Arjen, maar ook Higuain, Raul , Guti en Pepe. Met deze spelers praat ik veel over de wedstrijd, wat er beter kan en wat er fout ging bijvoorbeeld.

Het moge duidelijk zijn, Sneijder probeert zichzelf nog steeds te verbeteren als voetballer. Hiervoor gaat hij niet alleen om met zijn Nederlandse collega’s, maar praat hij dus ook met de “kopstukken” van de ploeg.

Je oud-ploeggenoot John Heitinga gaat spelen voor Atletico Madrid, in hoeverre heb jij hem nog adviezen gegeven?
Het enige wat ik Johnny heb meegegeven is dat de Spaanse competitie 1 van de mooiste is, qua niveau maar ook het spel op zich. Die kans moest hij dus gewoon pakken, ook omdat ze dit seizoen weer Champions League gaan spelen (inmiddels is de loting bekend: Atletico neemt het in de 3e kwalificatieronde op tegen Schalke ’04).

Trainer Bernd Schuster heeft al meerdere malen zijn bewondering geuit over de Nederlandse groep bij Real Madrid. Neemt hij jullie vaak apart om bepaalde dingen door te spreken?
Ja, hij neemt ons regelmatig apart. Maar dat doet hij ook bij de andere spelers.

Schuster weet dus de verschillende voetbalculturen apart te instrueren. Naast dat hij zijn manschappen regelmatig apart neemt, spreekt hij ze veel gezamenlijk toe. Hierdoor ontstaat er een groot gevoel van eendracht in het veld, iets wat een aantal jaar geleden bij Real Madrid wel anders was.

Is er eigenlijk sprake van een hiërarchie binnen de spelersgroep van Real Madrid en zo ja, hoe ziet die er uit? Wie zijn bijvoorbeeld de echte leiders?
De hiërarchie is er wel. De echte leiders zijn Raul, Guti en Casillas. Dat zijn tevens de jongens die bij de club groot zijn geworden. Zij zijn om die reden ook degenen die hier veel te vertellen hebben.

In je tijd bij Ajax was je aanvoerder en een dragende speler. Wat is jouw huidige rol bij Real Madrid? Ben je hier meer een dienende speler of laat je je hier ook gelden?
Ik ben hier binnen gekomen als dienende speler, maar ben in de loop van het seizoen wel meer een dragende geworden. Ook omdat de trainer dit van mij verwacht.

Sneijder heeft zich dus in een seizoen opgewerkt tot één van de steunpilaren van een van de grootste teams ter wereld. Naast hem zijn natuurlijk Robben en Van Nistelrooy ook dragende spelers voor de Madrilenen. Dit geeft maar weer eens aan hoe goed Nederlandse voetballers in Spanje passen.

Tijdens het EK hebben we kunnen genieten van een Nederlands elftal dat met veel plezier zijn groepswedstrijden afwerkte. Wie waren de leiders van dat team, in de kleedkamer en op het veld?
De echte leiders binnen en buiten het veld waren of zijn Van der Vaart, Van Nistelrooy, Van der Sar, Gio, en ikzelf.

Opvallend om te zien is dat Sneijder in zijn antwoord (bewust of onbewust) 2 namen van de 7 die het spelsysteem hebben bepaald weglaat. Van Persie had natuurlijk de pech dat hij geblesseerd aan het toernooi begon, en om die reden net als Robben veelal mocht invallen.

In de pers werd de factor spelvreugde vaak aangehaald, het plezier spatte van het spel van Nederland af. Aan welke wedstrijd tijdens het EK beleefde jij het meeste plezier en waarom?
Dat waren eigenlijk twee wedstrijden, namelijk die tegen Frankrijk en Italië. Maar als ik moet kiezen, kies ik voor Frankrijk, omdat we toen echt vrij konden voetballen en natuurlijk vier goals maakten. Aan alles was te merken dat men ervan genoot.

We zien hier dat voetballers ook het meeste genieten als er mooi gevoetbald wordt. De wedstrijd tegen Frankrijk was een slepend gevecht met vele hoogtepunten, waaronder Sneijder zijn 4-1 vlak voor tijd, onlangs nog uitgeroepen tot mooiste goal van het EK.

U ziet het, ook uit de woorden van Sneijder blijkt dat hij als persoon veel bijgeleerd heeft sinds zijn onstuimige beginjaren. Komend seizoen zien we of hij deze lijn weet door te zetten. Doet hij dat, dan gloort er misschien wel Europees succes aan de horizon. Houdt u vooral de Spaanse competitie in de gaten.

Over paaseieren zoeken en de paashaas opeten

Pasen, de wederopstanding. Palmtakken en broodkippen. Bovenal staat het voor verdraagzaamheid en genegenheid naar eenieder die jij liefhebt. We leven te snel tegenwoordig, waarderen het kleine niet meer en winden ons op om de domste dingen. Moet dat nou?

Stichting SIRE begon vorig jaar een campagne tegen de ontluikende agressie van de Nederlandse samenleving. Je hebt er vast wel eens van gehoord, het korte lontje in ons landje. Het is terecht dat hier aandacht aan geschonken wordt, want je zou haast zeggen dat je tegenwoordig het incasseringsvermogen van een professioneel bokser moet hebben om je niet te ergeren aan van alles en nog wat. Dan komt de trein te laat, dan rijdt de bus niet, dan is het winkelpersoneel grof, dan word je nageroepen op straat..

Gandhi zei ooit; “Een zwakkeling kan niet vergeven. Vergevingsgezindheid is een eigenschap van sterkte.” Maak je niet zo druk, wees niet die zwakkeling. Er schuilt een bokser in ieder van jullie, en enkelen zijn haast zo groots als Mohammed Ali was. Qua vergevingsgezindheid dan.

Uit de nieuwjaarsenquête van Editie NL bleek dat de gemiddelde Nederlander voor 2008 vooral als wens had meer te gaan genieten van het leven. Mijn vraag aan jullie is: doen jullie dat ook? Zo nee, sta er eens wat vaker bij stil. Ook al heb je zoveel nare dingen meegemaakt in je leven, er zijn zoveel lichtpuntjes te ontdekken dat je daar vanzelf weer blij van wordt. Het leven is mooi.

De paus zal ongetwijfeld weer met zijn mooie zalvende woorden komen. Urbi et orbi, vrede op aarde, bedankt voor die bloemen..
Gelukkig geloven een hoop mensen in hem, in zijn religie. Gelukkig zijn zij bereid het goede te doen en het slechte te laten. Als heel de wereld dat eens zou doen..

Pasen is ook een moment van bezinning, een mooi rustpunt in een studiejaar of een werkperiode. Zet voor jezelf nou eens op een rijtje waar je heen wil met je leven. Wil je hamburgers bakken? Wil je carrière maken in het bankwezen? Wil je deze studie afmaken? Volg je hart, dat is wat telt.

Lach eens wat vaker. Om jezelf, om situaties, om anderen als je weet dat die anderen er geen problemen mee hebben. De profeet Mohammed vertelde aan Aboe Dzarr dat hij het lachen erg hoog in achting hield; “Onderschat niet de minste van de goede werken, al is het maar het glimlachen naar je broeder wanneer je hem tegenkomt.”
Probeer je niet te ergeren aan de kleine dingen, maar lach er een keer om en vergeet het daarna. Niets is zo vervelend als van een mug een olifant maken, voor jezelf en voor anderen.

Het was niet mijn bedoeling om als een welbespraakte Greenpeace-liefhebber over te komen. Het was ook niet opzettelijk mijn bedoeling om zo’n clichématig stuk tekst te schrijven. Het was mijn bedoeling om jullie aan het denken te zetten. Over jezelf, over anderen, over het leven in het algemeen. Wat wil je bereiken? Geniet vooral, dat is wat ik wil meegeven. Geniet, en zorg voor anderen. Je bent gezegend met dit leven.

Zalig Pasen.

It's Alive!

In the past couple of months, even the past year, boast-filled, bragging tracks with easy melodies and simple dance routines took over the radio. I believe you’ll all remember Soulja Boy with his ridiculous hit “Soulja Boy Tell ‘Em”, or Dem Franchise Boyz with their obnoxious “Lean with it, rock with it“, which even was a further parody of the once so blooming and booming US-rap scene. In a time where artists like Gang Starr, Kool G Rap and Rakim paved the way to mainstream success for conscious rappers like Tupac Shakur, Jay-Z or Notorious BIG, there was no time for nonsense. Rap was real. Rappers often came from the cold streets, lived a hard knock life, as “Young HOV” would say so.

Nowadays, this culture is changing rapidly. Everyone who thinks they can rap, who thinks they can create a beat, goes to a studio and records himself a demo. If it’s catchy, it’ll become a hit. Hey, why blame the record companies? They only supply the demand of the consumers. However, they are to blame in some way, because this commercial, blunt music was fuelled in the 1980’s by the same record companies. Remixes, bad synthesizers, large hair and fluorescent clothing, the 80’s were a disaster for the development of pop music.

Then, a new phenom showed up. Rap was something for ethnic minorities to escape their everyday problems, to let out their aggression about society and everything around them that bothered. It became an instant hit. The sound was so refreshing, so unique, often catchy and yet full of things worth saying. The early 90’s were part of hip hop’s Golden Age, featuring artists like the aforementioned Kool G Rap, but also Public Enemy, Big Daddy Kane, Big L, Big Punisher, Nas’ great debut album Illmatic, and so on.

After this, hip hop got too commercial, too “gangsta”, as mentioned by a lot of critics. There was space for goofing around, for meaningless brag and boast songs that were only held together through the beat. At this point, the underground scene played a big part in the development of a new wave of top class hip hop, with a load of conscious rappers. The group held responsible for reviving hip hop would be the Native Tongues Posse, with long-time members De La Soul, A Tribe Called Quest and now-mainstream actors Busta Rhymes, Common, Talib Kweli, Mos Def and Philly-based hip hop band The Roots. Later that decade, most of the members of the Native Tongue Posse went on to form a new hip hop collective, that was influenced by jazz and soul and was distinguished by offbeat rhythms and eerie noises. They called themselves the Soulquarians, and were backed up by mastermind DJ J Dilla, who, unfortunately, died in 2006 due to cardiac arrest.

With the Soulquarians, hip hop received new blood, a fresh face and (again) a lot of mainstream support. This is acknowledged by the success of rappers Common, Mos Def (who pursuits an acting career, appearing in the new Michel Gondry-film “Be Kind, Rewind” (a must see!)), Grammy-award winning band The Roots and the reviving success of old school heroes Wu Tang Clan and KRS-One. Also, the argument that every rapper should be black doesn’t apply anymore. Rap collective CunninLynguists (with the Caucasian DJ Kno) received great critical acclaim with each of their albums, their most recent being 2007’s Dirty Acres. And what about rapper and producer Eminem? He may be goofing around sometimes, but he has written some excellent stuff and is marked as one of the most selling rappers of all time. Or a relatively new face, Brother Ali. Ali is a white albino with a soulful voice and really good lyrics, you should check him out sometime.

Please, don’t listen to the crap that the Billboard serves you. You’d rather begin a search on hip hop websites to learn about real hip hop, real stories and real people.
Hip hop is long before dead, it’s alive and kicking.

Marketing an Athlete: Some things just fit

In the search for a sponsor object, corporations often see sport as a perfect way to embody their vision or business ideology. The reasons for that decision are quite simple, sport is emotion, it attracts a large public and if winning, sport will get you lots of rewards and respect. Companies love to grab something from that amount of respect, in order to boost their image. What’s even more interesting, is not just a specific sport, but a specific player who stands out due to his specific qualities. Or even a player who dominates a whole sport, for example Roger Federer, who has an endorsement deal with Nike.

The same goes for sponsoring Tiger Woods, but not only because he is the best in his sport. He’s the first ever coloured person to dominate such an elite and “white” sport as golf. This gives people the image that his sponsor, Nike, sure does care about integration and the race-issue, thus adding an “awareness-factor” to their already positive image.
Adidas countered this when Champion stopped providing clothing to the NBA, the world’s leading basketball league. They stepped in, in order to compete with Nike to show that they also care about equality, but also because the mentality in sponsoring is changing. It’s less but bigger objects these days.
That would explain why Puma, the German sports brand, did sponsor all of the African teams in the 2006 Africa Cup of Nations and 2006 World Cup Soccer. This is what we call a natural fit. The corporation is called Puma, named after a cat that lives in Africa, and the sponsor objects in this particular case are all nations in Africa. What better way to identify yourself with merchandising than through a creature from the continent? It’s bound to get a lot of media exposure.

Back to sponsoring a single player. In this category, there are also some natural fits. We’ve had Michael Jordan endorsing Nike, which fitted perfectly with his nickname “Air Jordan”. Subsequently, Nike produced a clothing line under this nickname, with Jordan signature products.

Also in the NBA, more recent, we have a young Slam Dunk-champion, Gerald Green, who was drafted by the Boston Celtics. Doesn’t ring a bell? Well, the main colour in the Celtics’ jersey is green, hence the fit. It’s too bad he was traded to the Timberwolves in the half year after that, and now he plays in his hometown, Houston. Maybe, at the end of this season, when he’s a free agent, he’ll return to Boston in order to attract more sponsordeals.

To conclude with one of today’s most admired young players in the NBA, besides wonderboy LeBron James, Dwight Howard. Howard is a 22-year old center from the Orlando Magic, most famous for his outrageous dunks. He came in 2^nd behind Gerald Green in 2007, but managed to snatch the title in front of him this year, in 2008. Howard showed off a couple of incredible dunks that have never been performed before on national television. This kind of creativity, and the positive way in which he presents himself (he’s also a devoted Christian), make him a very, very wanted player for sponsors and teams alike. Just look at him in the two Slam Dunk competitions:

2007

2008

Tackles: Banning hooligans from the field

Tackling is of all ages. It’s an accepted part of the sport we call football, in America also known as soccer. In the past, football brought up great tacklers, fine young men who could win the ball with a perfectly timed sliding, real technical stuff. Teams who played attractive football were sometimes matched by technically skilled defenders, eventually slumping to defeat by a counter of some sort from the defensive team. It’s a shame that something like that doesn’t seem to exist anymore.

In the wake of a new gruesome attempt to murder someone’s football career, Birmingham City-defender Matthew Taylor is anxiously waiting for his punishment following his so-called “unlucky” tackle on Arsenal-forward Eduardo da Silva. What we saw from TV-footage was Eduardo being launched by an atrocious tackle from Taylor, while the match had only just begun. You saw Eduardo’s lower leg being mangled by the force of the stretched out leg from Taylor, who had absolutely no intention of even hitting the ball, because it was a long time gone when he slid in full stretch. You can even see him smiling when Eduardo is on the ground and Taylor realizes what he has done.

In the past we had a couple of players who deliberately injured a player of the opposite team, sometimes even ending this player’s career. Remember the Manchester derby in which Roy Keane took revenge on Alf Inge Haaland for putting him on the sideline for one and a half years. Haaland had to retire because of that tackle. Maybe you’ll also remember Argentinian midfielder Aldo Duscher, who put David Beckham out for quite a while, or Reading-striker Stephen Hunt who put Chelsea-goalie Petr Cech in a coma. A bit further down memory lane we’ve got Andoni Goikoetxea, the butcher of Bilbao, who cherishes the shoes of his horrifying tackle which broke Diego Maradona’s ankle in a trophy cabinet in his living room.
These are all examples of how wrong it can be to get too physical. Football isn’t about that.

Sure, others will say that they weren’t all on purpose, but is it really that necessary to throw out such a bad tackle? Why even bother? It is bound to get you suspended for quite a while. This is what brings us to my next point. Get those hooligans off the field for as long as the “victim” is injured. If that means, standing by the sideline for eight months, well, so be it. It’s what they deserve after such appalling deeds. We should get back to playing “Joga Bonito”, the beautiful game. In that, there’s no room for butchers and meat mincers.

Of course, there still is something left of the beautiful technical tackling of the early days. The Italians still got it, but they’re aging fast. When will the younger generation step up?

Waarom/Why?

Nou Gino, zeg het eens. Waarom moet je je blognaam nou weer veranderen, en waarom moet je nou in het vervolg delen in het Engels gaan schrijven? De redenen zijn als volgt:
- Zo is het internationaal te lezen, want ik heb natuurlijk wel de nodige ambitie (ahum).
- Zo word ik beter in Engels, en dan het schrijven van de taal.
- Dat is weer belangrijk voor het tentamen dat ik krijg in de komende tentamenweek. Wel zo handig om dat te combineren, for the time being.

Protesten worden alleen behandeld indien schriftelijk ingeleverd. Have fun on the new and improved Whinose.blogspot.com !

Onder de noemer: Beruchte voetbalclubs

Beruchte voetbalclubs bestaan, en er zijn er een hoop van op de wereld. Nu staan er soms van die clubs in van die lijstjes, waarvan je zegt, daar zou ik wel eens meer van willen weten. Zijn ze echt zo berucht? Wat is er dan zo berucht aan?

Ik zal dit hieronder nader toelichten. Suggesties voor clubs zijn natuurlijk altijd welkom, maar het moet natuurlijk wel zo interessant en obscuur mogelijk zijn.

Balkanklant Partizan Belgrado is deze keer aan de beurt.

De naam
Partizanen was de benaming voor het volksleger van generaal annex president annex dictator Tito van Joegoslavië. Dit volksleger is ontstaan als guerrillabeweging tegen Duitse, Hongaarse, Italiaanse en Bulgaarse bezetters. Het leger heeft Joegoslavië behoed voor de vroege ondergang, als het ware.

De club
Fudbalski Club Partizan (Servisch: ФК Партизан) komt uit Belgrado, de hoofdstad van voormalig Joegoslavië, nu Servië. Ze werd op 1945 opgericht, en is inmiddels onderdeel van de Sports Association Partizan, waar ook een basketbalclub onder valt. Partizan beschikt volgens de UEFA over de tweede beste jeugdopleiding van Europa (na Ajax) en is ook tweede als meest populaire club van Servië, het moet namelijk eeuwige rivaal Rode Ster Belgrado (FK Crvena Zvezda) voor zich laten. Reden hiervoor is de beruchte reputatie van de harde kern van Partizan, de ‘Gravediggers.’
De club heeft, net als veel Oost-Europese voetbalclubs, zijn oorsprong in het (volks)leger. Net als CSKA Moskou bijvoorbeeld. Misschien wel leuk om te vermelden dat Partizan haar eerste internationale duel afwerkte tegen datzelfde CSKA.
Het grootste internationale succes van FK Partizan was de verloren Europa Cup-finale van 1966 tegen het almachtige Real Madrid. Nationaal is de club 19 keer kampioen geweest.
Partizan draagt de clubkleuren zwart en wit, nadat er in de eerste 13 jaar voor kleuren van de Joegoslavische vlag (rood en blauw) was gekozen. Deze kleurencombinatie is tegenwoordig verwerkt in het uittenue.

De fans
Fan zijn van Partizan betekent een fan voor het leven. De fans van Partizan zijn beroemd en berucht om hun fanatisme en sinds de oprichting van de Sports Association Partizan, blijft dit niet alleen bij voetbalfanatisme en –hooliganisme.

Grobari, “Gravediggers”, oftewel grafdelvers. Zo noemen de fans zichzelf. Het is een bijnaam die ze gegeven is door supporters van aartsrivaal Rode Ster, door het zwart in de clubkleuren. Partizan fans noemen supporters van Rode Ster op hun beurt “Cigani”, oftewel zigeuners. In Servië dragen grafdelvers namelijk een zwart pak. Deze groep werd in 1970 opgericht. In 1999 vond er een splitsing plaats tussen de groep, doordat er een gedeelte was (Groep Juzni, oftewel de Zuid-Groep) dat vond dat vooraanstaande Grobari hun topposities misbruikten, en de club hen daar toestemming aan gaf. In 2005 werd dit geschil bijgelegd en er ontstonden, mede door de hang naar nostalgia, drie grote groepen. “Juzni”, “Grobari 1970” en “Grobari Beograd (Belgrado)”. Zij boycotten met ingang van de voetbaljaargang 2005 alle wedstrijden van Partizan, omdat ze vonden dat technisch directeur Bjekovic en secretaris Zecevic wanbeleid uitoefenden. In mei 2007 diende Bjekovic zijn ontslag in, terwijl Zecevic volgde in september, na aanhoudende bedreigingen.

In de tachtiger jaren waren de Grobari een van de vier grootste supportersgroepen in het toen nog heel grote Joegoslavië, met als gevolg dat ze elke wedstrijd (uit of thuis) van Partizan bezochten, ook in Europa. Doordat ze, als gevolg van hun overdreven nationalisme (de korte lont in het Balkan-vat), het niet lichtzinnig opnamen tegen supporters van andere clubs, kregen de bezoeken van Partizan al gauw de stempel “strafexpedities” opgedrukt.
De grafdelvers bedienen zichzelf nog altijd van luidkeels gezang en geklap, meestal de volle 90 minuten lang. Wat voor sfeer dat veroorzaakt? Kijkt u hier maar eens. Of hier.

Bekend volk?
Jazeker! Danko Lazovic, tegenwoordig spits van PSV, begon er zijn carrière. Ook Mateja Kezman, ex-PSV en tegenwoordig Fenerbahçe, kende er zijn jeugdopleiding en eerste stappen. Daarnaast hebben we ook nog Sasa Ilic, vermaard spelmaker van onder andere Galatasaray, altijd getooid met nummer 22.

Berucht?
Met zekerheid is dit één van de beruchtste teams uit de Balkan. Ga er maar eens op bezoek, als je durft.

Iker

Helden.

Je hebt ze in alle soorten en maten.
Hillary, Obama, McCain, Monica Lewinsky, Paris Hilton.

Soms net iets te dik, soms iets te dom, soms te lomp en soms te krom. Soms ook bijzonder getalenteerd.

Er zijn mensen bij wie de voornaam genoegd zegt, bij wie deze boekdelen spreekt. Diego is er eentje, verwijzend naar de lijntjessnuivende baltovenaar. Iker mag er ook wezen.

Het jongetje werd in 1990 als 9-jarige naar het roemruchte Real Madrid gehaald, om daar in de jeugdopleiding te werken aan zijn talent als doelverdediger. De gevolgen zijn inmiddels bekend. Iker brak in 1999 door als vaste keeper van het sterrenelftal, en is sindsdien slechts uit zijn doelmond verdwenen vanwege blessures of voorgeschreven rust. Hij zag Galacticos als Zidane, Ronaldo, Figo komen en gaan, zelfs cultheld Steve McManaman maakte hij mee. Deze spelers zijn inmiddels gestopt of verder gegaan met hun carrière, die echter nooit meer zo’n hoogtepunt zal bereiken dan bij Real Madrid. Deze club is nog altijd het dak van de wereld, de grootste van allemaal. Iker is daar de onbetwiste nummer één, de eerste naam op het wedstrijdformulier. 26 jaar pas.

Hij zal zelf de eerste zijn om te ontkennen dat hij de beste is. Laatst bij Radio Marca (een Spaanse sportkrant) gaf hij aan dat hij niet de beste was, maar “gewoon Iker”. Fans en voetballiefhebbers weten inmiddels wel beter. Hij mag dan niet de nonchalance en de gratie hebben van de Italiaan Buffon (Juventus red.), maar hij pakt wel degelijk de meeste punten voor zijn ploeg. Een man als Iker is goud waard, weten ze inmiddels ook bij Real.

Afgelopen weekend gaf hij weer acte de présence, thuis tegen Real Zaragoza. Waar Real eerder dit jaar met 2-2 gelijkspeelde tegen dit sterke collectief, werd het nu in eigen huis 2-0 door doelpunten van Ruud van Nistelrooy en Robinho. Maar eigenlijk vooral door Iker. Hij redde de thuisploeg een aantal keer op magistrale wijze. Inzetten van de lijn, uit de hoek, één op één, noem het maar op. Iker had ze, en is hard op weg zijn eigen record zonder tegendoelpunt te verbreken.

Op de persconferentie na afloop gaven beide trainers toe dat het moeilijk scoren werd, zolang die doelman van Real zo zijn best deed. Zij kregen bijval van de spitsen van Zaragoza, Diego Milito en Ricardo Oliveira, ook geen kleine jongens.

Bovenal is deze Iker een bijzonder goedgemanierd mens met het hart op de juiste plaats. Hij heeft nooit gezeurd om contractverbetering, al stak het hem natuurlijk wel dat hij een stukje minder verdiende dan zijn ploegmaats. Het zou aan bod komen, wanneer het tijd was. Inmiddels is die contractverbetering er gekomen, en zijn ze naar verluidt bezig met een standbeeld dat voor het imposante Bernabeú moet komen te staan. Een beeld zoals we dat al zo vaak hebben gezien van hem, het lichaam op het gras, de bal klem in de handen, die geconcentreerde blik op het leer. Het standbeeld van een levende legende.

“San” Iker.

Waar is links?

Het Openbaar Ministerie heeft weer van zich doen spreken. Men heeft 17 neo-nazi’s, oftewel extreemrechtse personen opgeroepen om terecht te staan in de rechtbank. Dit gebeurt naar aanleiding van de vechtpartij tussen extreemrechtse en extreemlinkse mensen vorig jaar bij Bob’s Saloon in Uitgeest.

Daar hield de Nationalistische Vrijheids Beweging (NVB) een vergadering, onder toezicht van de Nederlandse tak van de neonazistische vereniging Blood and Honour. Deze vergadering werd vervolgens verstoord door een groep van zo’n 100 man van de AFA, de Anti Fascistische Actie. De leden van Blood and Honour lieten dit niet op zich zitten en gebruikten fysiek geweld. U kunt het gevolg wel raden, er vielen een paar gewonden.

Meestal is het zo dat er twee mensen schuld hebben aan een ruzie, of in dit geval vechtpartij. Het Openbaar Ministerie lijkt echter niet zo te denken, aangezien géén van de 100 demonstranten (die uiteraard niet met een witte roos in de hand zwijgzaam stonden te protesteren) van extreemlinkse kant wordt gedagvaard. Is het OM ervan overtuigd dat zij onschuldig zijn? Of pakt men liever de door de media gedemoniseerde extreemrechtse kant aan, om zo makkelijk te scoren?

Het blijft een feit dat alles dat de naam extreem draagt, nogal extreem fout is. Of het nu rechts of links betreft, het is van beide kanten net teveel om nog serieus genomen te kunnen worden, of om überhaupt goede ideeën te hebben. Maar moet dan slechts één kant lijden onder de daden van twee? Alleen maar omdat die fysiek geweld gebruikt hebben? Volgens mij krijgt men voor de woorden “homo” en “hondelul” tegen de politie tegenwoordig ook weer een boete.

Nieuwjaarspreek

Het is alweer 2008. Soms gaat de tijd snel.

Ik zou net als iedereen traditioneel doet hier een stukje kunnen schrijven over het afgelopen jaar, over eventuele goede voornemens, of een oproep aan de bevolking, zoals Hare Majesteit elk jaar netjes doet.

Dat doe ik dus niet. Ik verbaas mij liever over de vele nieuwjaarspreken en ‘afspraken met jezelf’. Het is weer tijd om te stoppen met roken, om die extra kilo’s eraf te halen en ze vervolgens in de zomer weer terug te krijgen, om wat meer te gaan sporten. Allemaal niet zo heel interessant.

Nee, wat ik wel interessant vond, was de enquêteuitslag van TNS/NIPO bij Editie NL. De Nederlander had als voornaamste goede voornemen om in 2008 meer te gaan genieten van het leven. Dat vind ik nou goede voornemens, en dat zou ik ook aan jullie mee willen geven. Geniet vooral, neem de tijd om te genieten, en laat je die momenten niet afsnoepen.

Een gezond 2008 toegewenst.

Het kerstwoord

Wist u dat zoiets bestond? Een modewoord, speciaal voor de kerst? Ik niet, tot eerder deze week. De AH Bonus-folder viel weer eens in de bus en hij stond natuurlijk boordevol lekkernijen, het meeste van het nieuwe “Exclusief”-huismerk, om de mensen wat “extra’s” te schenken voor een nog hogere prijs. Mijn oog viel op het woord “amuzes”. Amuzes zijn kleine hapjes, die je ineens door moet slikken eigenlijk. Het hoort een streling van de tong te zijn, en het is Frans. Twee dingen die dus absoluut niet samengaan, of eigenlijk drie. Maar goed, amuzes dus. Hét modewoord van deze kerst. Nog nóóit heb ik het eerder gehoord, totdat hier in huis er iemand over begon.

“Ja, als voorgerecht doen we een stuk of zes amuzes..” Ik wist niet wat ik hoorde, want ik associeer het woord amuze al gauw met het Engelse “amuse”, hetgeen vermaken betekent. Ik dacht aan een pop-up clown ofzo, die dan met z’n veel te grote schoenen en rood geruite jasje al ons eten op ging smikkelen, om vervolgens met een luidkeels “ALLES IS VOOR BASSIE” te besluiten. Niets was minder waar.

Vorige jaren hadden we de tapas. Het is eigenlijk gewoon Spaans voor kleine hapjes, alleen de trendbeluste Nederlander heeft de term inmiddels omgegooid naar Spaanse kleine hapjes. Voortaan dus stokbrood met Serranoham en kaas uit La Mancha, tomatenpuree en een enkele gefrituurde inktvisring. Want dat zijn tapas toch? Nee, tapas noemen wij in Nederland gewoon kleine hapjes, tussendoortjes enzovoorts. Maar het is mode, het is nieuw en het is nog exclusief, dus er wordt gretig gebruik van gemaakt.

Nog zo’n stuitend voorbeeld, carpaccio. Wat een verneuking van kostbaar vlees zeg, en de mensen vinden het nog lekker ook. Carpaccio is de Italiaanse benaming voor flinterdunne rauwe biefplakjes. In restaurants wordt dit op de kaart gezet als voorgerecht omdat het relatief weinig tijd en geld kost om het te bereiden. Men flikkert wat (bij voorkeur oude) kaas er overheen, gooit er wat groenvoer op, beetje pijnboompitjes erbij (ook zoiets exotisch) en een dressing van azijn ofzo, en men heeft een voorgerecht. Het vlees zelf is een natte, kleffe, smaakloze lap, maar de kaas en de saus geven het nog enige voldoening als je de carpaccio naar binnen werkt. Het waren dus bieflapjes voor de duidelijkheid. Volwaardige biefstuk, helemaal vernacheld door een of andere malloot die ze door de snijmachine heeft gehaald. Zonde van het stuk vlees, zeg ik dan.

Genoeg gezeurd, ik wens iedereen zeer prettige feestdagen. Dat men zich maar lekker vol eet en te goed doet aan van alles en nog wat.
Ik denk wel dat ik me flink ga amuseren deze kerst. En om alvast een voorspelling te doen: volgend jaar wordt het bier und bratwurst. Daar teken ik voor.

Nieuws uit Moslimland

De moslims zijn weer in het nieuws. In Saoedi-Arabië heeft koning Abdullah een 19-jarige Saoedische vrouw gratie verleend. Zij had namelijk volgens Justitie seks gehad met een man anders dan die met haar getrouwd was, de sloerie. Heel de natie sprak er schande van en ze werd veroordeeld voor een straf van 90 zweepslagen, een betrekkelijk normale straf in moslimlanden voor vreemdgaan. Dat ze ondertussen gekidnapt en verkracht was door een grote groep mannen, zagen de jurken door de vingers, omdat ze immers in een auto gevonden werd met een andere man en (waarschijnlijk na hardhandig politieverhoor) bekende met hem seks te hebben gehad. Het is verbazingwekkend om te zien dat de islam zo hypocriet nageleefd wordt, immers, de verkrachters liepen gewoon vrij rond. Dit zal heus niet het eerste incident zijn waar de vrouw wél en de man niet gestraft wordt, wat mij toch wel zorgen baart. Je kunt natuurlijk zeggen, ja, het is een ver-van-m’n-bed-show en ik maak me er daarom geen zorgen over. Ik doe dat wel, aangezien een groot deel van deze moslimlanden binnen afzienbare tijd bondgenoten zullen worden door de globalisering van de EU bijvoorbeeld.

Het is ook niet alleen het verkrachten, ook het uithuwelijken, wat daar aan de orde van de dag is en een zogenaamde ‘traditie’ hoort te zijn, is in strijd met de ‘westerse’ gewoonten. Vrouwen horen zelf te kunnen kiezen wie ze als man willen, niet al op hun achtste te weten wie ze gaan trouwen, en of die man al vijf vrouwen heeft.

Gelukkig is koning Abdullah een goed mens en luisterde hij naar de reacties vanuit Europa en Amerika (ja, Sjors had er ook wat over te zeggen). Hij sprak de vrouw vrij en sloot de verkrachters op voor respectievelijk 2 en 9 jaar.

De Unicef foto van het jaar geeft het eerdere beeld van uithuwelijking schrijnend weer. Links de 40-jarige Mohammed, rechts zijn 11-jarige bruid Ghulam. Foto is genomen in Afghanistan, dat rommelhok van de Verenigde Naties.

Laatst ook in Sudan, dat gebied van de 3FM Serious Request-actie. De teddybeer-juf, een kandidaat voor het woord van 2007. Een Britse lerares had haar leerlingen gezegd dat ze hun geliefde teddybeertje gerust Mohammed mochten noemen. Prompt werd ze in de boeien geslagen en terechtgesteld, want een beer Mohammed noemen is je reinste schande in moslimland. Ondertussen lopen er duizenden stelende ratjes rond met de naam Mohammed, en ze zijn niet eens zo knuffelbaar als een teddybeer. Maar nee, onze bebaarde vrinden eisten de dood voor deze Britse troela, ze moest gestenigd, gevierendeeld en opgehangen worden, het liefst zoals met de gebroeders De Witt gebeurde. Gelukkig kreeg ook zij gratie van de Sudanese president na aandringen van de westerse wereld.

Hebben we ook nog de Oegandese sjeik die een eiland wil maken in een of ander meer om daar alle homo’s uit zijn land op te dumpen. Expeditie Robinson: Editie Afrika. Homoseksualiteit is volgens de Koran een zonde en dient uitgeroeid te worden. Toch gek dat het in landen als Oeganda niet verboden is bij de wet. Misschien zit de sjeik in de ontkenningsfase?

Aan de andere kant is dan weer positief te melden dat Turkije nog steeds aan de verbetering van de mensenrechten aan het werken is. Toch een fijn landje, dat Turkije, want er komen ook de best geïntegreerde allochtonen vandaan en daar mogen ze best eens een schouderklopje voor krijgen. Maar of het met die mensenrechten gaat lukken?

Dat was het weer voor deze keer, een goed blokje om in moslimland. Ik ben benieuwd wat de toekomst brengt. Real-life geitenneukers misschien?

Milan – Boca: De Kleine Dracula

Vandaag zat ik al vroeg op de bank voor een lekker potje voetbal. Het was half twaalf, de aftrap voor de finale van de Wereldbeker voor Clubs tussen het Italiaanse AC Milan (met landgenoot Clarence Seedorf) en het Argentijnse Boca Juniors (de club van Pluisje en Riquelme). Grote aderlating bij Boca was het feit dat Riquelme voor deze competitie niet speelgerechtigd was, want hij was te laat aangekocht om hem nog in te kunnen schrijven. Bij Milan waren er verder geen problemen.

Laat ik voorop stellen dat het een erg vermakelijke finale was, een wedstrijd met veel kansen aan beide kanten. De eerste goal was echter voor Milan, na een goede sprint van Kaká, die zijn inzet tot twee keer toe geblokt zag worden, kwam de bal via een Boca-been bij Inzaghi, die van een metertje of zeven makkelijk binnen kon tikken. Binnen de minuut was het echter alweer gelijk, een voorzet van Morel Rodriguez, de linksback, werd op waarde geschat door de compleet ongedekte Palacio, die erg mooi binnenkopte.

Enkele minuten daarna werd de 2-1 van Boca (weer Palacio, op aangeven van Palermo) onterecht afgekeurd wegens vermeend buitenspel van Palacio. Op het moment van spelen stond hij echter tussen twee verdedigers in geklemd, zodat er absoluut geen sprake was van een fout.

Het bleef enerverend tot aan de pauze, waarna Milan gelijk het heft in handen nam. Een tweede rebound zorgde voor de 1-2 uit een vrije trap van Pirlo. De specialist zette voor, Ambrosini raakte de bal volledig verkeerd, maar Nesta stond achter hem opgesteld, kon de bal oppikken en in het doel volleren. Daarna was Boca even de weg kwijt en dat was vooral te zien aan de magere voorzetten van de zijkanten. Zowel Gonzalez als Neri Cardozo gaven een aantal erbarmelijke ballen. Gelukkig was daar nog Hugo Ibarra, de rechtsback, die na een mooie rush zijn inzet via de binnenkant van de paal terug het veld in zag komen. Pech voor Boca. Direct daarna kwam er weer een rush van de rechtsback, die nadat hij geraakt werd door Kaká en even behandeld moest worden ineens een niveau hoger ging spelen. Hier raakte Maldini geblesseerd doordat hij over zijn eigen voeten struikelde, maar Milan speelde door en counterde razendsnel via de linkerkant met Kaká, die de Boca-verdediging omspeelde en een rollertje produceerde, die wonder boven wonder het net vond doordat keeper Caranta over de bal heen sprong.

Boca leek nu toch echt verslagen, maar qua spel was het toch zeker de gelijkwaardige van Milan. Efficiëntie was het toverwoord, want ook de 1-4 kwam na een snelle counter van Milan, waarbij Kaká het overzicht behield en Inzaghi weer eens van de penaltystip vrij mocht intikken.
Boca ging met een aantal wissels driftig op zoek om de schade beperkt te houden, maar werd niet echt geholpen door de scheidsrechter, die ik erg in het voordeel van Milan vond fluiten. Toch kwam er nog de 2-4 voor Boca door een schotje van de ingevallen Gracián. Op het einde vond de scheids het nodig zich nog even te laten gelden, door Milan én Boca nog een keer rood te geven, eigenlijk volledig onnodig, voor twee dertien-in-een-dozijn overtredingen.

Nu zult u wel zeggen, natuurlijk, geef de scheids maar weer de schuld. Deze scheids is toch een beetje bijzonder. Het betreft namelijk de 32-jarige Marco Antonio Rodriguez Moreno, een Mexicaan uit Guadelajara. Zijn bijnaam luidt “de Kleine Dracula”, oftewel “Chiquidracúla”, omdat hij op jeugdfoto’s van Dracula zou lijken. Deze scheidsrechter heeft een reputatie als een ongeëvenaarde disciplinair met een voorliefde voor het trekken van kaarten. Spelers met een grote mond zijn sowieso de lul bij hem, het beste geïllustreerd door de Mexicaanse seizoensfinale in 2006 tussen Toluca en Monterrey, waarbij hij drie spelers van de laatstgenoemde ploeg van het veld stuurde. Toluca won, mede dankzij deze kaartenregen, met 3-0 en verzekerde zich zo voor de titel (eerdere uitslag 3-3), Rodriguez moest onder politiebegeleiding naar huis gebracht worden. Zelfs hoge mensen uit het Mexicaanse voetbal probeerden hem met waarschuwingen een beetje af te laten koelen. Nu lijkt dat een beetje gebeurd te zijn, volgens de bond. De FIFA denkt er in ieder geval wel zo over, door hem voor deze finale te selecteren.

Tegenover al dit strikte gezeik staat wel dat deze scheidsrechter één van de fitste mensen uit het huidige scheidsrechterskorps is, hij staat bijna nooit uit positie. Zijn hobbies zijn ook vrij normaal, niks geen halzen leegzuigen, maar gewoon muziek luisteren, zwemmen en fietsen, en de Bijbel lezen.

Één ding is zeker, als hij zo doorgaat, wordt hij vanzelf onsterfelijk.

Don't believe the hype..

Een visboer die een bestelling via zijn mobieltje e-mailt naar een visfabriek. Jack Wouterse maakt zichzelf plotsklaps onsterfelijk bij het grote publiek door zijn onhandige manier van berichtjes tikken.

De reclame van het jaar, de gedoodverfde Gouden Loekie-winnaar van 2007 is de laatste weken als een hoopje as van André Hazes de lucht in geschoten naar ongekende hoogte. Je komt niet ver zonder tegenwoordig iedereen met “Goeiemoggel” te groeten. Op het werk hoor je er niet meer bij als je gewoon “mogge” gebruikt. De visboer heeft inmiddels zijn “Heerlijke inktvis”veranderd in “Heerlklijke Inktvip” en een transportbedrijf als Vos Logistics heet voortaan Vos Transploft. Ik word er knetterbek van.

Laat ik voorop stellen dat ik het spotje een briljante vondst vindt. De hoge herkenbaarheidswaarde van het verkeerd SMS-en draagt hier zeer zeker aan bij. Het acteren is geweldig en feilloos, maar waar draait het nu eigenlijk om in het spotje? Blackberry telefoons. Van die dingen met een toetsenbord waardoor je makkelijker berichtjes zou kunnen typen. Nou geloof me, dat is dus echt niet. Die kutknopjes van zo’n pauperduur ding zijn zo klein dat je muizenhandjes moet hebben om het ding echt als een toetsenbord te kunnen gebruiken, en na die gigantische tijd met een numpad en het alom heilige T9 is een SMS-je tikken tegenwoordig een fluitje van een cent. Hell, het wereldrecord staat op 42 seconden! Typ binnen die tijd maar eens een e-mail zonder spelfouten op zo’n kleine zakcomputer waar je ook nog mee schijnt te kunnen bellen.

Kijk, bij “bommetje” zegt u natuurlijk Melkunie en “daar wordt je later groot en sterk van” kennen we allemaal van de pindakaas, maar het lijkt mij ontzettend sterk dat mensen later “goeiemoggel” gaan koppelen aan blackberrytelefoons. (Wat een ontzettend woord ook weer, blackberrytelefoons. Bramentelefoons. Vanwege de knopjes denk ik? )

Daar slaat KPN (want die zenden het spotje uit) de plank volledig mis. De boodschap is goed, maar de uiteindelijke communicatie van het product wordt er snel nog even achteraan geplakt. Niet goed. De eerdere succesvoorbeelden zorgden ervoor dat hun merknaam tijdens het spotje in ieder geval een keer of 3 viel. Dat blijft wél hangen bij mensen.

Het is ook zo gruwelijk irritant na een paar keer, dat ge-"goeiemoggel". Ik word er helemaal gek van, en als mensen het in mijn omgeving gebruiken wijs ik ze daar vernietigend op. Dit is geen Van Kooten en De Bie, dit is geen taalverrijking. Dit is je reinste taalverloedering, en de meeste mensen doen er gretig aan mee.

Wat vond ik het mooi zeg, toen ik van het weekend dat bericht las van die ruzie in het café. Iemand kwam binnen, liep naar de bar en riep "moggel, een biertje!" De ontvanger van deze boodschap dacht dat de spreker "mongool" zei, hij aarzelde geen moment en haalde eens flink uit in het gezicht van het ongelukkige slachtoffer. Prachtig vind ik dat.

Afijn, inmiddels is het zover dat we bijna bij de carnavalstijd zijn en daar zullen ongetwijfeld ook de nodige “goeiemoggel”-hits voorbij komen. Patrick Kicken (die akelige vent van de radio die) is er ook weer op ingehaakt en heeft wederom een wanstatelijke single uitgebracht. Ik kan niet wachten op die mensen die in visjassen bier gaan bestellen..

P.S.: Vergeet niet wat Skittles-sokjes te kopen voor de kerst, dat wordt de nieuwe rage!

De man van ijzer

“I'm coming for you man. My style is impetuous. My defense is impregnable, and I'm just ferocious. I want your heart. I want to eat his children. Praise be to Allah!"

Zijn stijl is ongenaakbaar! Als je het maar weet. We kennen hem allemaal, Malik Abdul Aziz. De man die Evander Holyfield hardhandig influisterde dat hij beter kon stoppen. Kid Dynamite, Iron Mike, the Baddest Man on the Planet. Sinds George Foreman was er nooit zo’n hardhitter geweest in de hoogste klasse van het boksen. Natuurlijk heeft hij ook fouten gemaakt, maar zijn palmares mag er zijn hoor. 58 gevechten, 50 overwinningen waarvan 44 door knockout. Vijfvoudig wereldtitelhouder, noem het maar niks.

En het mooiste van de man zijn zijn uitspraken. Praten was een tweede natuur voor de man met de ietwat verlegen jongensstem. Vooral Lennox Lewis (van wie hij verloor in 2002 nadat er diverse keren geen gevecht kon plaatsvinden, dus erin resulteerde dat Tyson op zijn retour was) moest het ontgelden.

"My main objective is to be professional but to kill him."

Ook zijn liefde voor tegenstanders stak Tyson niet onder stoelen of banken.

"You're sweet. I'm going to make sure you kiss me good with those big lips. I'm gonna make you my girlfriend."

En dan zijn voorliefde voor de bokssport, en in het bijzonder, zijn zelfreflectie.

"I try to catch him right on the tip of the nose, because I try to push the bone into the brain."

"My power is discombobulatingly devastating I could feel is muscle tissues collapse under my force. It's ludicrous these mortals even attempt to enter my realm."

"I'm just a dark guy from a den of iniquity. A dark shadowy figure from the bowels of iniquity. I wish I could be Mike who gets an endorsement deal. But you can't make a lie and a truth go together. This country wasn't built on moral fiber. This country was built on rape, slavery, murder, degradation and affiliation with crime."

"I can sell out Madison Square Garden masturbating."

En daar heeft ie helemaal gelijk in. Het was een geweldige sportman. Laten we daar even bij stilstaan.

http://youtube.com/watch?v=sBy4uNPyL9U

Afstoten die handel!

Ik stuitte weer op een opvallend nieuwsbericht.

De oppositiepartijen op Curaçao zitten niet op geld uit Nederland te wachten als 'wij Nederlanders' daarvoor meer invloed willen hebben. Dat valt althans op te maken uit een grote demonstratie die gistermiddag op het grootste eiland van de Nederlandse Antillen werd gehouden.

Het protest was bedoeld om de politieke situatie op het eiland aan de kaak te stellen en tegen de toenemende Nederlandse invloed op Curaçao. Een paar duizend mensen en alle oppositiepartijen deden aan de betoging in Willemstad mee.

De in het wit geklede betogers droegen leuzen mee als ''Nederland stik maar met je geld, Curaçao is niet te koop.'' Daarmee werd gedoeld op de nieuwe staatkundige structuur met Nederland. Vanuit ons land komt er meer toezicht op justitie en financiën en in ruil daarvoor neemt Nederland veel Curaçaose schulden over.

Kortom, Curaçao wil niet dat Nederland invloed/inzicht krijgt in de financiële en politieke wanpraktijken die al decennialang de dienst uitmaken. Corruptie is er aan de orde van de dag, en als je als geboren Antilliaan niet de boel oplicht hoor je er tegenwoordig niet meer bij. Komt nog bij dat het aantal geweldsdelicten gepleegd door mensen van deze komaf niet al te zuinig hoog ligt. Stel je voor dat de Nederlanders hier inspraak in krijgen!
Een vader mag dan niet eens meer rustig zijn kind verkrachten.

Hoe halen die arrogante Nederlanders het in hun hoofd! Net of het eiland hun bezit is? Ze praten er geeneens Nederlands meer. Haal dat wapen van Amsterdam dan ook weg uit het eilandlogo, en noem je hoofdstad anders, want die refereert naar tijden van slavernij en negerhandel.

En heeft u die Handelskade gezien? De cover van Disraeli Guns van Cream (da’s van Eric Clapton) is er niks bij. Allemaal aan de drugs die mannetjes.

Ach, laten we wel zijn, Curaçao is alleen maar groot geworden door de mannen van Shell, die zo in de Tweede Wereldoorlog makkelijk geallieerden van brandstof konden voorzien. Datzelfde Shell, een oer-Hollands bedrijf, zorgde voor modernisering in de jaren na de oorlog. Zonder hen kookten ze daar nog steeds boven het houtvuur.

Maar zoals het vaker gaat zagen de negertjes macht en kansen die ze wilden grijpen, en ze kwamen voor de zoveelste keer in de geschiedenis in opstand. Prima hoor, dat in opstand komen. Heel nobel om je gevoelens zo te uiten. Jammer alleen dat het bij een collectieve omverwerping van het huidige gezag altijd gepaard gaat met grote vormen van corruptie. Zie Stalin, zie Hitler, zie recent Hugo Chavez en zo ook hier.

Ze willen ons geld niet. Geen probleem, wij hebben hen en hun vele problemen ook nooit gewild, tenzij ze met een zweep tot de orde geroepen konden worden. Het land, dat strategische eilandje, daar ging het om. Een tussenstop voor de wereldhandel, een aanknopingspunt mocht er oorlog uitbreken.

Geert Wilders mag dan een akelig mannetje zijn, hier had hij voor de volle 100 % gelijk. Afstoten die handel, op Marktplaats ermee. Voor een symbolische euro te koop, drie eilandjes in de Caribische Zee. Aantrekkelijk klimaat, mogelijkheden tot grote politieke invloed, prima voor een dictatoriaal type. Misschien iets voor Hugo Chavez?

Wat spelletjes met uw communicatie doen

Misschien wist u het al, misschien niet. Ik ben een fervent liefhebber van een computerspelletje dat Football Manager (voorheen Championship Manager) heet. Ontwikkeld door de briljante jongens van Sports Interactive, staat deze voetbalmanager al sinds jaar en dag bovenaan aan dit spelsegment. Men heeft natuurlijk ook de keus uit Total Club Manager van FIFA en EA Sports, of in het verleden Davilex met hun fantastische Competitie Manager (een zwarte Laudrup, wat een genot), maar dat zijn eigenlijk b-spellen in vergelijking met de opties en verslavingsgraad van Football Manager.

Korte uitleg over het spelletje: het is de bedoeling dat je de manager bent van een voetbalclub en daar komt dus alles bij kijken wat een echte manager ook doet; spelers scouten, kopen en verkopen, trainers aanstellen, satellietclubs bijhouden, vriendschappelijke wedstrijden regelen en de tactiek bepalen.

Dit alles is natuurlijk verpakt in een formule die het voor de speler nog makkelijker maakt dan in het echt, want met één druk op de knop verkoop je paardebakkes Ronaldinho voor een peuleschil en trek je de vierde spits van NEC aan als z’n vervanger, bijvoorbeeld. Ook altijd genieten zijn de talentjes uit verre landen, zoals in het verleden goaltjesdief Des Faaiuaso van de Cook Islands of iets dergelijks, en de briljante stofzuiger Nengomashe uit Zimbabwe.

Maar net als het echte voetbal, zit een haat-liefdeverhouding ook diepgeworteld in de fundamenten van het spelletje. U zult vloeken, tieren, schelden op uw spelers als ze weer voor de zoveelste keer een grote kans missen, u zult schreeuwen van geluk als u voor de eerste keer de felbegeerde Champions League wint. Deze vormen van expressie en vooral de uitingen van agressie leiden vaak voor hilarische situaties, bij u thuis en op het Internet. De creatiefste krachttermen en mooiste oorlogskreten komen uit uw mond, waarna iemand thuis al gauw zal vragen of het iets minder mag.

Ik citeer uit eigen ervaring: “Takketegenstander, hondenkop, scheids dat kan toch niet?” en minder geflatteerde woorden als “pleurismongool, smerige bruine lap, niet weer die bananenman?!, drommels drommels, bal gehakt, frikandel” Zelfs het klassieke “hoerenjong” en ziektes als tyfus en tering zijn schering en inslag.

En nu is er Football Manager Live, een online variant met een aantal gamewerelden met ieder hun eigen database. De bedoeling is ook hier weer simpel. Creëer een team binnen het budget van uw club van de spelers die nog niet onder contract staan. Vervolgens is het zaak om wedstrijden te spelen tegen andere verslaafden. Wint u, stijgt u op de ranglijst, krijgt u meer geld en zorgt u er dus voor dat u betere spelers kan halen.

Het valt mij hierbij op dat dit gepaard gaat met minimale communicatie. Tijdens een wedstrijd praat ik met Nederlanders vaak honderduit, en de paar Schotten kunnen ook lullen als Brugman, maar voor de rest is het slechts een welkomstwoord en een bedankje voor de gespeelde match. Ze zijn bijna net zo zakelijk als de echte managers. Of zouden ze achter hun bureautje stiekem een gat in de lucht springen als ze die gewilde goal scoren?

Strike out!

1040, de middelbareschoolpubertjes komen in opstand. Ze vinden dat ze te lang op school moeten blijven en dat ze recht hebben op vrije tijd. Nu is het zo dat ze een bepaald aantal uren op school door moeten brengen, ook al hebben ze geen les en hun huiswerk al af. What else is new?

Het is een gegeven dat de gegeven lessen op de middelbare school vaak erg te wensen over laten. Dat was vroeger zo en dat is nu nog steeds zo. Ik herinner me nog vreselijke uren van Jan Pieterse, die hele bladzijden aan het opdreunen was, terwijl we ze in de tussentijd al 5/6 keer gelezen konden hebben en aan ons huiswerk zouden kunnen beginnen. Of de Engels-lessen van Jeanine Zondag, waarin er de eerste 5 tot 10 minuten flink wat afgelachen werd, om vervolgens de hele les in de mediatheek te hangen en boekenkastraces te doen.

En nu komen de kindjes in opstand, want ze moeten opeens meer naar school. Ze hebben zelf om kwaliteitsverbetering gevraagd, dat wordt dan gegeven, en nu zou het opeens teveel werkdruk voor de arme schoolleerling leveren.

Een oplossing ligt wellicht in het bovenstaande probleem. Als de efficiëntie van de lessen omhoog gaat, dus dat de leerlingen meer leren en opgaven moeten maken dan dat ze nu doen, dan kunnen die uren vanzelf een keer omlaag, omdat men zichtbaar kwaliteitsverbetering heeft. Dit kan terugkomen in cijfers, plezier op school, een minder lamme werkinstelling enzovoorts.

“Nee”, zegt het LAKS. De uren moeten omlaag, want ze zijn veel te veel op school. Het is onmenselijk om de arme middelbare scholieren van vandaag de dag nog langer in de leerfabrieken van Plasterk opgesloten te houden. Ze hebben immers ook nog sociale levens, dus moeten de uren omlaag. Dat de kwaliteit van de opleidingen zal verminderen is een haast logisch gevolg, want in de lessen die overblijven mag niet meer gewerkt worden om het verlies aan uren te compenseren. Stel je eens voor dat de werkdruk toeneemt en dat een leerling geacht wordt om daadwerkelijk thuis, in z’n eigen tijd, iets aan school te doen?! Onmenselijk en dus ongewenst.

Maar goed, voor zover de achterliggende gedachte. Vrijheid van meningsuiting, dus iedereen mag z’n eigen mening hebben en ook uiten. Maar hoe denkt Neerlands brave, schoolgaande jeugd nu deze boodschap uit te gaan dragen? Juist, door te gaan rellen, want dat hebben ze wel al van de tv geleerd. Hoe meer je zeurt en hoe meer overlast je veroorzaakt, hoe groter de kans dat er daadwerkelijk iemand luistert. Jut de hele school een beetje op en je hebt in no-time een baldadige meute op de been waar de gemiddelde voetbalhooligan zich niet voor zou schamen.

Wat mij nu bijblijft van deze stakingen is het grote aantal leerlingen dat meedoet. Weet iedereen überhaupt wel waar het over gaat? Ja, 1040! Wat houdt het in? Uhhh.. Een ander gegeven is de hoge mate van pesterijen/vernielingen die met deze stakingen gepaard gaan. Eieren gooien is tot daar aan toe, leuk voor een examenstunt, maar naar willekeurige omstanders gaan gooien, dat is not done. De politie uitdagen, hartstikke stoer. Stuur de ME er eens op af, kijken of ze dan nog zo piepen. Dat mag dan weer niet, want het zijn pas kinderen. Kinderen moet je tegen zichzelf in bescherming nemen, en er mag vooral niet geslagen worden. Zullen we het dan maar een corrigerende tik noemen? Zo eentje die je vroeger van je ouders kreeg, omdat je weer eens stout was geweest.

Filmpje!

Soms heb je van die films die je bijblijven. Van die onvergetelijke scènes die op je netvlies gebrand zitten, of van die gruwelijke grappen die na 10 keer kijken nog kostelijk vermaak bieden.

Volgens mij is het bij de meeste van jullie wel bekend dat ik niet echt van de standaard Hollywood-shit houd, met overdreven explosies en te standaard verhaallijnen (War of the Worlds met Tom ‘mijn haar kreukt nooit’ Cruise als toppunt). Nee, ik kijk liever een goede onafhankelijke film, of ‘arthouse’ zoals ze zo’n kitscherig kleinkunstgenre noemen.

Door een tip van een Vlaamse vriend stuitte ik op deze film, Almost Famous van Cameron Crowe. Een muziekfilm, en dat valt nogal gauw goed bij mij, aangezien ik Once (Ierland, 2006) ook geweldig vond. De cast is ook niet mis, met bekende namen als Billy Crudrup, Kate Hudson, Frances McDormand (Fargo) en Philip Seymour Hoffman (Capote, M:I III).

Het verhaal speelt zich af ergens in de jaren ’70, waarbij er wordt gefocust op de 15-jarige William Miller, een jongen met een voor zijn omgeving vreemde, volwassen muzieksmaak. Hij wil koste wat kost muziekcriticus worden, en gaat dan ook op bezoek bij een groot idool van hem, Lester Bangs. Van het een komt het ander en voor William het beseft wordt hij door een groep meisjes, de zogeheten band-aides (geen groupies!!), overgehaald om mee te gaan touren.

De film ontvouwt zich hierna in een roadmovie met tal van conflicten en hachelijke situaties, maar ook zeer zeker met de nodige humor. Maar wat eenieder bijblijft, is de geweldige muziek in de film, in het bijzonder de versie van Elton John’s Tiny Dancer in de tourbus, met de daaropvolgende quote “You are home..”

Almost Famous, ga hem zien. It’s all happening!

Der Panter

De meesten zullen deze man niet kennen. Sommigen (waarschijnlijk hardcore voetbalverslaafden) zullen hem wel ooit hebben zien schitteren in het shirt van Hertha BSC in Duitsland, maar we weten niet echt heel veel van hem. Wie is toch die man die geregeld van die schitterende doelpunten op zijn naam zet?


Marko Pantelic (Марко Пантелић), precies zoals je het schrijft uitspreken, zonder klemtonen, is 29 jaar geleden geboren in Belgrado, de hoofdstad van Servië, het toenmalige Joegoslavië. Zoals het ging met het land Joegoslavië, zo ging het ook met de familie Pantelic. Marko speelde nog maar in de jeugd van Rode Ster, één van de topclubs van Belgrado, maar zijn vader kreeg in Griekenland een goede baan aangeboden, dus was het inpakken en wegwezen, op naar de gyros.

Zijn talent was duidelijk aanwezig en na 2,5 jaar ploeteren bij Iraklis Saloniki, tekende hij vol trots een contract bij het toen nog hoog aangeschreven PSG, Paris Saint Germain in de Franse hoofdstad. PSG had toen een geweldig elftal, met spelers als Marco Simone, Raí en Leonardo (die later bij AC Milan furore maakte). 17 jaar pas en opboksend tegen diverse basiskrachten verkaste hij gedesillusioneerd naar (het nu inmiddels failliete) Lausanne Sports in Zwitserland. Daar scoorde hij 14 keer in 21 duels, wat hem een transfer naar Celta de Vigo in Spanje opleverde. Helaas kwam hij daar ook niet aan de bak, evenals bij Sturm Graz en Yverdon (beiden Zwitserland). Pantelic kreeg heimwee en vertrok naar het inmiddels beruchte FK Obilic, van militieleider Arkan. Vanaf daar ging het weer in een stijgende lijn via FK Sartid, waar hij aanvoerder werd en 13 goals maakte, naar zijn grote liefde, Rode Ster Belgrado. Twee seizoenen en 26 goals verder werd hij voor een pietluttig bedrag verkocht aan Hertha BSC, waar hij een opmerkelijke tijd kent.

Pantelic scoort regelmatig, en als hij scoort, is het een goede, mooie of zelfs wonderschone goal. Zijn kenmerken zijn zijn verwoestende schot, lange haar met haarbandje en stijve rechterbeen. Marko “Panter” Pantelic (over originaliteit gesproken) speelde al 12 keer mee met de Servische ploeg, en zal dat in de toekomst zeker vaker gaan doen. Een spitsenkoppel met Eduardo da Silva (Arsenal) misschien?

Indruk:

http://youtube.com/watch?v=ChOTpOFNTJ4

http://youtube.com/watch?v=SAgksEyOK-w

http://youtube.com/watch?v=4D0MyULUkZE