Whinose: picking the good stuff

De mooiboy-misvatting

2009-07-01T06:00:00.000+02:00

David Beckham is een van de weinige spelers die ook bij het niet-voetballende publiek bekend is. Met zijn goede looks en pikante reclamecampagnes wordt hem vaak verweten dat hij teveel met randzaken bezig is. Hij zou meer tijd besteden aan het modelleren van zijn haar dan aan dingen die op het voetbalveld gebeuren, bijvoorbeeld. Persoonlijk vind ik dit zwaar onterecht, want als er iemand symbool staat voor een modelprof, dan is het deze David Beckham wel.

Het mooiste voorbeeld om dit te illustreren is zijn optreden op het WK van 2006 in Duitsland. Engeland had het zwaar in de groep, waar Peter Crouch met een onreglementaire goal scoorde tegen Trinidad & Tobago, maar Engeland ging uiteindelijk wel een ronde verder. In de laatste wedstrijd van de groep was Beckham zo vermoeid, dat hij rond de 70e minuut op het veld stond te braken, zo diep dat hij gegaan was. Een speler die zich niet te groot voelt om helemaal kapot te gaan op het veld, is een hele grote.

Één keer heb ik hem in levende lijve mogen aanschouwen, in oktober 2005. Zijn ploeg, Real Madrid, kwam op een beschamende 1-0 achterstand tegen het veel zwakker geachte Rosenborg. De grote vedette van Real Madrid, Zinedine Zidane, was te vroeg klaargestoomd voor deze wedstrijd van een slepende blessure, wat betekende dat anderen op moesten staan. Beckham voelde zich geroepen, plaatste twee perfecte voorzetten en zette de kroon op het eigen werk door zelf de 4-1 binnen te schieten uit een vrije trap.

Sir Alex Ferguson, evenals Beckham geridderd in Groot-Brittannië, zei dat Beckham “trainde met een discipline om zo een precisie te bereiken waar anderen niet om gaven.” Een behoorlijk compliment, gezien de explosieve manier waarop de twee uit elkaar gingen. De mooiboy werd bovendien in 2007 geprezen door zowel Ramon Calderón, als Fabio Capello, de toenmalige voorzitter en trainer van Real. Zij hadden een inschattingsfout gemaakt, door Beckham begin dat jaar te vertellen dat hij mocht vertrekken. Beckham haalde zijn gram en werd nog kampioen met zijn Real Madrid, maar deed geen revancherende uitspraken en bleef bovenal op en top professional.

Misschien dat het enige smetje op zijn professionaliteit het feit is dat hij diezelfde professionaliteit ook van anderen, voornamelijk tegenstanders, verwacht. Gebeurt dit niet, dan slaat Beckham terug, zoals hij deed bij Pablo Aimar en Diego Simeone.

Als besluit wil ik jullie laten nagenieten van de prachtige goals die Beckham maakte voor zijn land en zijn clubs in Engeland, Spanje, Amerika en Italië. Het blijft een fenomeen, op en naast het voetbalveld.

Zomermuziek

2009-06-28T15:31:00.003+02:00

Met dit warme weer is het tijd om eens lekker zomerse muziek te gaan luisteren.

Zo'n liedje met een gitaar, rustige begeleiding en een melodie die je weg laat dromen. Zo'n liedje als hieronder, van de Argentijnse band Los Enanitos Verdes.

Shirtjesoorlog

2009-06-24T06:00:00.000+02:00

Het sportmerk Nike, wereldwijd marktleider op het gebied van sportproducten, zal in haar handen geknepen hebben met het affiche van de afgelopen Champions League-finale. Twee teams die met de bekende swoosh op de borst liepen, namen het tegen elkaar op in de meest prestigieuze clubwedstrijd ter wereld. Voor Nike was dit een reden om twee nieuwe presentatiejasjes te ontwerpen, die doorgingen op de moderne retrolook dat het merk sinds het WK van 2006 geïntroduceerd heeft. Het betrof twee jasjes met een subtiele, dunne V-streep op het torso.

Tijdens de Confederations Cup in Zuid-Afrika was het de beurt aan Puma om haar nieuwe tenue voor Italië te onthullen. Ook hier betrof het een retrotenue, waarbij de azuurblauwe kleur van de nationale ploeg tijdelijk vervangen is door een meer turkooisachtig blauw. Ik ben in ieder geval vol lof over dit nieuwe tenue, want het vorige was een ploeg als Italië onwaardig. Tevens lijkt Puma ervan overtuigd dat de shirts zoals die ontworpen waren voor het WK 2006 de spelers alleen maar meer liet zweten dan eigenlijk de bedoeling was. Dubbel hoera dus.

Adidas heeft op haar beurt een aantal nieuwe concepten gemaakt voor haar clubtenues. Zo is er het gruwelijk lelijke shirt van Chelsea en Rusland, dat gebaseerd is op een wielertenue, en het redelijk eenvoudige shirt van Ajax (uit) en Real Madrid, met de hoog sluitende kraag. Het ene design is wat succesvoller dan het andere natuurlijk. Weer flikt de Duitse firma het met de shirts van Olympique Marseille, die voor het opeenvolgende jaar het ultieme uithangbord zijn voor de designafdeling van het sportmerk.

Ik heb mijn zinnen gezet op het thuistenue van Internazionale. Weet u al wat u in huis haalt voor komend seizoen?

Verliezen om te winnen

2009-06-22T18:51:00.002+02:00

“ Every winner has scars”
- Robert N.C. Nix

Verliezen om te winnen

De in Goirle geboren Mathieu Hermans was vanaf het midden van de jaren ’80 een bovengemiddelde sprinter in het profpeloton. Hij floreerde in dienst van Spaanse ploegen als Seat en Caja Rural en het mag dan ook geen wonder heten dat veel van zijn successen behaald werden op Spaanse bodem. Hermans had echter net als vele andere Nederlanders maar één echte droom: een rit winnen in “la Grande Boucle”, de Tour de France.

Tijdens zijn eerste van vijf deelnames, in 1986, moest Hermans echter opgeven vanwege een sleutelbeenbreuk. Het jaar erna mocht hij de rode lantaarn in ontvangst nemen, een prijs voor de laatste plaats van het klassement. Deze prijs is meer prestigieus dan hij op het eerste gezicht lijkt, want zo’n vermelding was goed voor een hoger tekengeld in de criteriums.

Toen in 1988 de Tour overstelpt werd met Nederlands succes (Panasonic, Steven Rooks, Jelle Nijdam), wilde Hermans ook een gooi naar de eer doen. Helaas voor hem was er nog een Nederlandse sprinter met een neusje voor ereprijzen. Jean-Paul van Poppel won die Tour vier keer een rit, waaronder de fameuze eindsprint op de Champs-Elysées, en liet Hermans keer op keer achter als verliezer. Hermans kon zelfs zijn rode lantaarn niet prolongeren, doordat hij “slechts” 147e werd van de 151 gefinishte renners.

Hierop revancheerde hij zich door in de daaropvolgende Vuelta maarliefst zes ritten te winnen, iets wat nog altijd een Nederlands record is. Wanneer de Tour van 1989 dan aan de beurt is, grijpt Hermans zijn kans. Op 12 juli, in de elfde etappe met aankomst in Blagnac (net boven de Pyreneeën) was het definitief raak voor Hermans. Echter, alsof het lot met hem speelde, had deze etappezege er tot de laatste bocht niet ingezeten. De Belg Rudy Dhaenens was gevlucht uit het peloton en leidde tot op dat moment de race, totdat hij in deze laatste bocht een smakkerd op het asfalt maakte. Alsof de goden wilden zeggen, vandaag is onze Mathieu aan de beurt. De Tour van 1989 kende nog eens een succes voor Hermans, doordat hij voor de tweede keer de rode lantaarn mee naar huis mocht nemen. Hiermee was hij tot de Tour van 2008 gedeeld recordhouder en dus eindelijk een winnaar.

Hermans reed zijn laatste Tour in 1990, waarna hij in 1993 het profwielrennen voor gezien hield. Recent kwam hij in het nieuws, doordat hij tegenover Mart Smeets impliciet toegaf tijdens die voor hem zo succesvolle Tour van 1989 EPO te hebben gebruikt. Was de coureur Hermans, die misschien gebukt ging onder zijn Tour de France-faam van eeuwige verliezer, zo’n hopeloos geval dat hij zijn toevlucht zocht in verboden middelen?

Het antwoord is nee, dat was hij niet. EPO was in die tijd nog niet verboden en kon dus naar hartenlust gebruikt worden, het zat in een vergelijkbare fase als de CERA die dopingcontroleurs pas bij de vorige Tour de France konden opsporen. Iedereen gebruikte het, de een wat meer dan de ander. Zoals collega en winnaar van het combinatieklassement Steven Rooks het zei: “Je moest wel als je mee wilde in de top.” Vandaag de dag is dat niet anders, dat kan ik u verzekeren. Het wielrennen is een sport geworden waarin niets meer te winnen is, maar des te meer te verliezen.

Tegenwoordig is Mathieu Hermans werkzaam als wielercommentator.

In Cleveland staat een handelshuis

2009-06-03T15:16:00.010+02:00

De playoffs in de NBA bereiken hun hoogtepunt morgenavond, met de eerste wedstrijd van de NBA Finals tussen de Los Angeles Lakers en de Orlando Magic. Geen Kobe tegen LeBron, maar Kobe tegen Dwight. Geen kroon op het meest succesvolle seizoen ooit van de Cavaliers-franchise. Buiten Coach of the Year en MVP, hebben de Cavaliers niks om op terug te kijken. Het is weer een verloren jaar in de jacht op die ene titel.

Blijkbaar hoor je na een verlies als zaterdag tegen Orlando je tegenstander hartelijk te feliciteren met zijn plek in de finale. Doe je dat niet, dan sta je voor paal voor heel het land, en misschien nog wel ver daarbuiten. Het is het hypocriete Amerika op z’n best.

Terwijl er genoten wordt van een harde fout hier en daar in wedstrijden zelf, waarbij de zender van de fout zijn prooi ook nog eens een vuile blik geeft en er wat woordenwisselingen plaatsvinden, is het feliciteren van je tegenstanders onderhand regel nummer één uit het boek van de basketbalethiek.

De mediabelangstelling voor de “misstap” van LeBron James op zaterdag was dan ook overweldigend. Nog steeds vinden allerlei mensen dat hij zich moet excuseren en vooral bescheidenheid moet tonen. Valse bescheidenheid dan wel. Die atleet zit ook vol emoties, vaak van afgunst of teleurstelling, waardoor een felicitatie nooit oprecht zal klinken. Laat de sporter toch lekker zelf uitmaken wat hij doet na afloop, zolang hij zijn eigen team maar niet in de steek laat.

Genoeg daarover. Toen ik eerder over de Cavaliers schreef, zei ik dat ze een goede, ervaren schutter nodig hadden om echt kans te maken op een kampioenschap. Ze maakten echter geen transfer in de daarvoor opgegeven periode, en haalden enkel Joe Smith als back-up voor Ben Wallace. In de playoffs bleek dat ze dat beter wel hadden kunnen doen. Niemand buiten LeBron James en Delonte West had een consistent niveau in ook maar één van de drie rondes die de Cavaliers speelden. De grote mannen van de Cavaliers hadden daarnaast de grootste moeite om hun veel snellere tegenstanders bij te houden. Hierdoor kwam Cleveland met veel kleine spelers te staan, die vervolgens hun driepunters niet konden verzilveren. Dramatisch hoogtepunt was Wally Szczerbiak, die misschien vijf minuten goed speelde in heel de campagne. Diezelfde Wally had als ruilobject gebruikt kunnen worden in de afgelopen transferperiode, om de gewilde, doorgewinterde scorer te halen.

Gelukkig voor de Cavaliers zijn er tal van opties om ze volgend seizoen naar een hoger plan te brengen, en strijdbaarder te maken voor de playoffs. Zo lopen de contracten van Ilgauskas (10,8 miljoen), Szczerbiak (13 miljoen), Varejao (5,7 miljoen), Wright (1,2 miljoen) en Joe Smith (1,2 miljoen) af. Totaal krijgen ze hierdoor een salarispost van 54,1 miljoen, ten opzichte van 91 miljoen van het afgelopen seizoen. Met die ruimte in gedachten, kunnen ze een paar mooie free agents binnenhalen.

Het rijtje met de meest prominente namen bestaat uit Kobe Bryant, Carlos Boozer, Allen Iverson, Ron Artest, Jason Kidd, Shawn Marion, Andre Miller, Lamar Odom, Rasheed Wallace, Charlie Vilanueva en Mike Bibby. Natuurlijk zijn er nog meer namen te noemen, maar laten we allereerst eens kijken naar het team roster van de Cavaliers, zoals dat in 2009 zal zijn in het meest gunstige geval.

Huidig roster

Toekomstig roster

Hier zien we dat rookie Darnell Jackson alleen staat op de power forward, en een steeds ouder wordende Ben Wallace op de center alleen rookie JJ Hickson achter zich heeft. Willen de Cavaliers meedoen om de prijzen, dan moeten ze deze twee posities absoluut versterken. Daarnaast is er door het wegvallen van Wally een extra shooting forward of shooting guard gewenst, om de druk van James af te nemen indien dat nodig is.

Een ruil is alleen gewenst als men Ben Wallace kan betrekken in de deal. Zijn contract, ter waarde van nog eens veertien miljoen euro, loopt na komend seizoen af, waardoor hij een interessante optie is voor ongeveer elk team. In de zomer van 2010 is het namelijk tijd voor de meest getalenteerde groep free agents ooit, aangevoerd door LeBron James zelf. Hierdoor wordt deze zomer al de “Summer of LeBron” genoemd.

Boozer en Andersen

Potentiële krachten voor deze Cavaliers zijn bijvoorbeeld Mehmet Okur (center) en Carlos Boozer (power forward) van de Utah Jazz. Een terugkeer van Boozer naar Cleveland lijkt echter uit den boze, aangezien hij zich niet geliefd heeft gemaakt met zijn eerdere vertrek. Daarnaast is Chris Andersen (center) van de Denver Nuggets misschien een hele nuttige kracht. Na zijn schorsing van twee jaar voor het gebruiken van drugs, is hij vorig seizoen helemaal opgebloeid bij de Nuggets, die zelfs de finale van de Western Conference haalden. Een zekerheidje lijkt het aantrekken van de 31-jarige Shawn Marion (small forward) van de Toronto Raptors. Marion is een speler die op alle plekken kan spelen buiten de point guard, en hij beschikt bovendien over de kracht en de snelheid die de Cavaliers zo missen bij de grotere spelers. Het nadeel is dat hij een exorbitant salaris (17,2 miljoen) verdient, en het is de vraag of hij daarop wil inleveren.

Als laatste belicht ik de twee spelers van de Lakers, Lamar Odom (power forward) en Trevor Ariza (small forward). Beiden staan inmiddels voor de tweede keer op rij in de finale met de Lakers en staan bekend om hun atletische vermogen. Deze combo zou voor de Cavaliers ideaal zijn om toe te voegen aan het team. De vraag is echter of zij weg willen bij de Lakers, die nog kampioen kunnen worden.

Misschien is een nieuwe rits aan spelers niet het enige dat ze nodig hebben. Coach Mike Brown werd dan wel benoemd tot Coach van het Jaar, ik heb hem zelden echte spelvarianten uit zien voeren wanneer zijn team in de aanval is. Wanneer zijn team achter komt, gaat alles op James en blijft de rest veelal aan de kant staan, gedegradeerd tot figuranten die met zijn allen staan te kijken hoe de beste speler van hun team het zaakje opknapt. Met een eenmansaanval win je geen kampioenschappen. Neem een assistent-coach aan die zich specialiseert op aanvallende plannen of plaats een ander voor de groep. Iemand als Sam Mitchell, Terry Porter of Jeff Van Gundy.

Mijn ideale plaatje voor komend seizoen zou er, na veel wikken en wegen, zo uitzien.

Hopelijk roster

Hiermee geven ze relatief gezien weinig uit. Andersen kost Denver nu minder dan een miljoen, Ariza verdient 2,9 miljoen in Los Angeles en (als hij eventueel toch komt) Odom 11,4 miljoen. Vilanueva (Bucks) is goed voor 3,4 miljoen, terwijl de twee spelers van Utah respectievelijk 11,5 miljoen en 8,5 miljoen verdienen. Dit brengt de totale kosten voor dit pakket op 38,7 miljoen. Met de ruil van Ben Wallace inbegrepen, krijgt de totale salarispost van de Cavaliers hierdoor een grootte van 78,8 miljoen, een gezond bedrag.

Met dit team wordt de kans dat LeBron James bijtekent in zijn thuisstaat een stuk groter, omdat dit een team is wat structureel om de prijzen mee kan doen.

Bienvenido Ricardo!

2009-06-03T00:32:00.004+02:00

Ricardo Izecson dos Santos Leite, welkom bij de maagdelijk witten. Zo te zien heb je het naar je zin. We hebben alvast een shirtje voor je gedrukt.

Capo di tutti capi

2009-05-30T00:51:00.002+02:00

De afgelopen Champions League-finale was een redelijk eenzijdige aangelegenheid. Zo eenzijdig zelfs dat de president van het gastland op zijn dure stoeltje een dutje deed. Even lekker slapen, noem het een afterdinnerdip. Voor de Italiaanse charlatan waren het kostbare minuten, want hij slaapt de laatste tijd ongetwijfeld slecht.

De oppositie in Italië spreekt schande van de vermeende escapades van president Silvio Berlusconi. Hij zou een relatie hebben met een pas achttienjarig meisje. Het is een prestatie waarvoor de 72-jarige Berlusconi alle lof verdient. Op zijn leeftijd zouden de meesten van ons tegen een uitgezakte Dokter Oetker-kop aankijken die veel wegheeft van een afgesleten grindtegel.

Wel is het niet zo slim van de Italiaan om dit te doen terwijl hij al een vrouw heeft, met wie hij al enige tijd getrouwd is. Aan de andere kant, niemand is perfect.

Zijn vrouw zou nu toch echt van hem willen scheiden. Kan het de man uit Milaan nog makkelijker afgaan? Geen gezeur over hoe dit nu weer uit te leggen, maar gewoon een snelle scheiding en hij kan op weg naar zijn nieuwste verovering. Eerlijk gezegd moet zijn vrouw wel heel erg naïef zijn geweest als ze denkt dat hij de resterende tijd wel trouw geweest is.

Heel Europa heeft wel een mening over Berlusconi en veelal is die mening niet erg positief. Dan wordt hij weer een maffiamannetje genoemd, of een gladjakker, dan een soort dictator. Wie zich van die beschuldigingen bedient, moet zich beseffen dat we te maken hebben met de personificatie van de stereotype Italiaan, een type waarvoor vrouwen in katzwijm vallen. Het is een beeld dat door diverse ervaringen met het Zuid-Europese volk ontstaan is, en nu dus eindelijk gerechtvaardigd. Stereotype af dus, of bevestigt de uitzondering de regel?

Zie Berlusconi dus meer als trendsetter, als visionair, of loverboy avant-la-lettre. Feit blijft dat het mystieke imago van de Italiaan zo blijft bestaan. Mijn naamgenoot van de Ristorante-pizza’s maakt er dankbaar gebruik van.

P.S.: Ben ik de enige die de opzichtige naamsverandering van het puddingmerk irritant vind?

When the Tigers broke free

2009-05-20T14:36:00.005+02:00

Op zaterdag 16 mei trok een groep van 42 Nederlanders richting een Engelse Premier League-wedstrijd, terwijl in hun verblijfplaats Manchester de plaatselijke United kampioen kon worden tegen Arsenal. Wat hen bezielde? Dat vraag ik me ook nog steeds af.

Met een brak hoofd in de bus richting Bolton bekroop mij het gevoel dat ik snel wat goudgeel vocht naar binnen moest werken. Er moest immers uit volle borst gezongen worden tijdens de laatste thuiswedstrijd van de Wanderers. De tegenstander van vandaag, Hull City, kon met een gelijkspel wellicht goede zaken doen in de strijd om directe degradatie. Vandaar dat de uitsupporters in grote getale aanwezig waren en zelfs de hele zuidkant van het stadion innamen.

Aangekomen in de catacomben werd er driftig gezocht naar een goudgele rakker met witschuimende kraag, zoals ze dat in Tilburg zo mooi zeggen. Terwijl de pints met Carling als zoete broodjes over de toonbank gingen, moest er tot grote verbazing geconstateerd worden dat het bier niet mee op de tribune mocht. Een steward vertelde ons dat het agressie op zou wekken. Dan maar even meer dan een halve liter bier wegtikken in vijf krappe minuten, want het begin van de wedstrijd mocht niet gemist worden.

Beneden op het veld waren de Bolton cheerleaders al flink aan het dansen. De ploegen betraden het veld onder luid applaus, met een speciaal warm welkom voor de keeper van de thuisploeg, Jussi Jääskeläinen. Hij speelde op deze dag zijn laatste thuiswedstrijd in de Premier League. Verder waren bekende namen als Elmander, Gretar Steinsson, Geovanni en George Boateng van de partij.

Terwijl er een typisch Engelse sfeer verwacht werd, met aan beide kanten supporters die tot de laatste snik elkaar probeerden te overstemmen, werd Bolton de gehele wedstrijd weggezongen door de fanatieke aanhang van Hull City. Het thuispubliek kwam niet verder dan een repertoire van twee liedjes, die eens in de tien minuten voorbij kwamen.

Het spelbeeld was van eenzelfde kwaliteit. Bolton begon weliswaar aardig, met een paar kansjes voor het doel van Hull, maar van echte dreiging was nog geen sprake. Tot de zesentwintigste minuut, waarin Bolton een dot van een kans om zeep hielp. De afgeslagen bal werd opgepikt door Gretar Steinsson, die onberispelijk binnenschoot, een fenomeen dat ook in zijn AZ-periode wel eens voorkwam.

Na deze voorsprong verzandde het spel van Bolton in het stereotype beeld dat men heeft van het Engelse voetbal. Lange halen, snel thuis, zo zou Mart Smeets het omschrijven. Het was fascinerend en onbegrijpelijk tegelijkertijd om te zien hoe keeper Jääskeläinen steeds maar weer de bal naar voren moest schieten, terwijl het speelveld verkleind werd tot een ruimte van twintig bij twintig meter rond de middenlijn.

Misschien is het daarom dat mijn sympathie meer naar Hull trok, maar het moet gezegd worden, die ploeg probeerde tenminste te combineren. Het was dan ook volledig terecht toen the Tigers twee minuten na de rust gelijkmaakte uit een prima aanval. Hiermee was de wedstrijd eigenlijk zo goed als over. Hull probeerde het nog wel, maar kwam niet door de eenmansmuur die Danny Shittu heet heen. Bolton was op haar beurt niet bij machte om ook maar iets te produceren in de resterende minuten. Zo eindigde één van de meest saaie wedstrijden die ik ooit heb mogen aanschouwen in een 1-1 gelijkspel.

Trouw als ze zijn, bedankte het publiek de spelers, die op hun beurt de supporters bedankten voor de steun het afgelopen seizoen. Mijns inziens is dat meer dan terecht, mochten zij iedere twee weken zo’n drama aanschouwen.

Na de wedstrijd kwamen er nog een aantal Hull-spelers terug op het veld, om de meegereisde supporters die nog in vlokjes over de tribune verspreid waren, te bedanken. Op dat moment werden aan onze kant verschillende liederen ingezet die George Boateng verheerlijkten. George was zichtbaar in zijn nopjes met deze persoonlijke ode en kwam breed lachend naar de noordtribune om ook zijn Nederlandse fans te bedanken. Zo kreeg de saaie wedstrijd toch een prettig einde.

Wat mij het meeste is bijgebleven van deze wedstrijd zijn eigenlijk drie dingen. Ten eerste, het complete gebrek aan lijn in het spel van Bolton. Ik kijk veel te weinig Premier League-voetbal om te zeggen dat dit het normale spelbeeld is, maar misschien moet men eens overwegen om een andere tactiek te hanteren. Ten tweede was er het fanatisme van de uitsupporters uit Hull. Een dik compliment voor de manier waarop ze achter de ploeg bleven staan na de achterstand, het bekende “we are staying up” klonk daarom des te zoeter na het eindsignaal. Ten derde heb ik mij als liefhebber verbaasd over hoe perfect George Boateng in deze stijl van voetballen past. Als stofzuiger op het middenveld was hij keer op keer present met een stevige tackle of een nuttige overname. Alle lof voor deze verder beperkte middenvelder.

Na deze dag moet ik concluderen dat een Premier League-wedstrijd een beleving is die je eens moet meemaken, maar dat ik kan adviseren dat niet bij Bolton te doen. Ga dan naar een club die wel een duidelijke speelstijl hanteert en niet vies is van een combinatie hier en daar. Ga naar een club die fanatieke fans heeft. Ga naar Hull City.

Het betere jatwerk

2009-04-27T08:00:00.000+02:00

Heeft iemand van jullie de rel rondom Coldplay’s Viva la Vida gevolgd? Die rel is gebaseerd op de stelling dat Coldplay de hoofdmelodie van hun hit gejat zou hebben van een nummer van gitaarvirtuoos Joe Satriani (onder andere bekend van Surfing with the Alien) uit 2004.

Wat het een beetje gênant maakt, is het feit dat de melodie al langer bestaat dan Satriani denkt. Cat Stevens gebruikte het al in de in muziektermen genoemde “bridge” van het nummer “Heaven” uit 1973. Ook de Argentijnse rockgroep Los Enanitos Verdes (wat staat voor de kleine groene dwergen) waren er een jaartje eerder bij, met het nummer “Frances Limón” uit 2003. Hell, zelfs de foute Günther was eerder.

Het is overigens ook niet de eerste keer dat ze dit doen. Ik weet ineens weer waarom Coldplay mij niet zo ligt.

Help, de zomer komt eraan!

2009-04-23T16:32:00.004+02:00

Maandagmiddag op de Korvelseweg, zachte temperaturen met een fris windje. Spitsuur door een vrachtwagen die alles ophoudt, omdat de chauffeur zo nodig een bestelling moet afleveren.

Opeens kwam ze daar voorbij. Haar staart deinend in de wind, haar lustige ogen met de blik op oneindig. Ze fietste op haar gemak, want voor haar leek de tijd stil te staan. Ik kon mijn ogen niet van haar afhouden.

Ze had een alleraardigste spijkerbroek aangetrokken, met een motiefje bij de broekzakken. Daarbovenop droeg ze een zachtroze hemd dat zich luchtig om haar goedgevulde lichaam had gevouwen. Haar fiets bezweek bijna onder de kracht van haar wulpse dijen.

En lelijk dat ze was. Het type vrouw dat je achter een hijglijn verwacht. Met een bril uit het jaar blok, een whiskeystem en een buik waar zwangere vrouwen zelfs u tegen zeggen. De huisvrouw uit de lage inkomensklasse met weinig gevoel voor mode, laat staan lichaamsbedekking. Smaak is niet iedereen gegeven, maar hier had ik bijna de alarmdienst gebeld.

Sindsdien is dat beeld op mijn netvlies gebrand. Stichting Correlatie heeft de handen vol aan me. Had ze nou maar iets minder onthullend aangetrokken, dan was ze me niet opgevallen, dan had het me niks gedaan.

Helaas, het wordt weer zomer, wen er maar vast aan.

AZ bereikt huidig plafond

2009-04-22T14:11:00.001+02:00

Wat was het weer een spannende voetbalavond zaterdag. Een ware veldslag in Rotterdam, waar drie spelers rood zagen, maar belangrijker nog was de situatie in Alkmaar. AZ kon namelijk kampioen van Nederland worden wanneer er gewonnen werd tegen Vitesse. Door een gelukstreffer van Büttner gebeurde dat niet, Vitesse won zelfs en vertrok met de volle buit richting Arnhem.

Op zondag was het dan wel zover, toen Ajax zich blameerde tegen PSV en met 6-2 de boot in ging. AZ was kampioen van Nederland, en de media struikelden over elkaar heen om het succes van de ploeg toe te schrijven aan coach Louis van Gaal. Is dit succes niet eerder aan de spelers toe te schrijven?

Het antwoord is nee. Er zijn weinig trainers ter wereld die het kunstje van Van Gaal na zouden kunnen doen. AZ heeft een heel jonge selectie met veel voetballers die qua kwaliteiten niet de meest begaafde zijn, maar ook niet over hun kunnen heen gaan, uitzonderingen als Dembélé en Maarten Martens daargelaten.

Nee, geen El Hamdaoui, De Zeeuw of Schaars hier. In mijn optiek zijn dat beperkte voetballers die bij AZ hun potentie al hebben bereikt. El Hamdaoui mislukte niet voor niks al in Engeland, een competitie waar ze normaal gesproken staan te springen om technisch vernuft in de aanval. Voor De Zeeuw was er interesse uit Duitsland, waar hij Nigel de Jong op moest volgen bij HSV, maar dat is echter nooit concreet geworden. Schaars is sinds zijn blessure wel een belangrijke speler geworden in mentaal en coachend opzicht, maar is hij werkelijk goed genoeg voor een hogere trede in de voetballerij?

Mits deze spelers een volgende stap zetten in hun ontwikkeling, wat gezien hun leeftijd steeds onwaarschijnlijker wordt, zullen zij niet meer bereiken dan ze nu al hebben gedaan. Dan kunnen ze in de toekomst gezien worden als de Musampa’s en Wooters van AZ, om nog eens twee spelers te noemen die in de nationale competitie aan hun top zaten.

Natuurlijk is er een mogelijkheid dat de beloofde kwaliteitsinjectie met het oog op de Champions League een aantal erg goede voetballers met zich meebrengt, maar dan nog is het de vraag hoe deze types passen binnen de huidige spelersgroep. Kunnen zij zich bijvoorbeeld schikken in de rol van ideale schoonzoon, zoals Louis van Gaal zijn teams meestal opbouwt, of worden zij rebels, zoals Rivaldo in zijn tijd bij Barcelona? Het zijn issues die in Alkmaar de beslissing vormen voor de definitieve toetreding tot de top van Nederland.

Woensdagavond: Cunninlynguists @ Tivoli!

2009-04-20T22:14:00.001+02:00

We hebben er zin in!

Het vogeltje moet uit zijn kooi

2009-04-20T22:13:00.002+02:00

Je zou maar drie landstitels en vijf continentale prijzen op je CV hebben staan. Het zal je maar gebeuren dat je daarbij ook nog eens bij één van de topclubs uit je land zit, waar je voor die begrippen aan de lopende band scoort. Toch heeft niemand in Europa in al die jaren de gok durven wagen om je over te nemen. Nu ben je zevenentwintig en raak je zo langzamerhand in je beste jaren van je voetbalcarrière. Gaat de stap ooit nog komen?

Rodrigo Palacio brak op twintigjarige leeftijd door in het elftal van Huracán, een Argentijnse voetbalploeg vernoemd naar de Azteekse god van de wind. Na een seizoen werd hij getransfereerd naar middenmoter Banfield, waar het scoutingsoog van de populairste club van Argentinië op de spits viel. Boca Juniors lijfde hem in aan het begin van 2005, waarna hij al snel een vaste waarde werd. Door zijn opvallende spel zijn in de loop der jaren verschillende Europese clubs aan hem gekoppeld. Nooit kwam het echter tot een transfer naar het ‘beloofde land.’

De juweel, zoals één van zijn bijnamen luidt, zal zich het huidige Argentijnse seizoen opnieuw moeten bewijzen om de zo vurig gewenste transfer af te dwingen. En in het Argentijnse elftal, hij zit immers gewoon bij de nationale selectie. Bij Boca is zijn plafond bereikt, daar heeft hij alle denkbare prijzen al gewonnen. Om door te groeien moet er overzees gekeken worden.

Maar misschien wil Palacio helemaal niet naar Europa. De zoon van José Ramon Palacio zou dezelfde bescheidenheid kunnen hebben die zijn vader een clublegende maakte bij Olimpo de Bahia Blanca, een kleine club in Argentinië. Waarom zou hij ook, hij zit bij de beste club van Zuid-Amerika en is een held in eigen land.

Toch zou ik het raar vinden als deze overstap niet tot stand komt. De bliksemsnelle Palacio komt uitermate goed tot zijn recht als een soort schaduwspits, zoals Raúl dat vroeger was bij Real Madrid, hangend achter de diepste spits. Zijn nimmer aflatende werkethiek is een ander punt dat veel Europese ploegen deugd moet doen. Bovendien heeft hij ondanks zijn geringe lengte een goed gevoel voor timing, waardoor hij toch nog wat kopduels wint. Al deze factoren samen maken hem een ideale spitspartner bij een stevige targetman, iemand als Nikola Zigic. Mocht Valencia al een opvolger van David Villa zoeken, stuur ze dan maar naar Argentinië. Niet om de Spaanstalige Looney Tunes te bekijken, maar om de echte Piolin (Tweety) aan het werk te zien.

Vlagen van de koning

2009-04-20T22:11:00.000+02:00

Manchester United versloeg Porto op eigen veld en werd zo de eerste Engelse ploeg die wist te winnen in het Estadio do Dragão. Een schitterend schot van Cristiano Ronaldo was in de zesde minuut de mokerslag voor Porto, dat in tegenstelling tot een week eerder een matte indruk maakte. Een terechte overwinning, met een tweetal opvallende punten.

Mijn nieuwbakken held Hulk had een handvol leuke acties, maar was verder vooral matig aan de bal. Dat kwam onder andere door de zeer strakke verdediging van Manchester United, die zonder jongeling Jonny Evans en met Rio Ferdinand een kwaliteitsinjectie had gekregen. Nu werd er juist weer kort op de man gedekt, de ruimtes klein gehouden.

Het was het spel waarmee United vorig seizoen de Champions League won, en dat kan dit jaar zomaar weer gebeuren. Hoewel de echte voetballiefhebber niet erg aan zijn trekken komt bij dit soort voetbal, moet men wel respect opbrengen voor de ploeg uit Manchester, want het vergt heel wat om steeds zo geconcentreerd en klinisch te blijven spelen.

Ik was verbaasd toen ik zag dat Anderson bij zijn wissel mokkend naar de kant liep. We hebben het hier over een speler van begin twintig, die aardig zijn rol vervult en ook vandaag goed stond te voetballen. Met zo’n misplaatste attitude zet je niet alleen jezelf voor schut, maar laat je ook merken aan je manager dat je het niet met hem eens bent. Als je iets niet moet doen bij Sir Alex Ferguson, dan is het wel laten merken dat je het oneens bent met hem. Vraag dat maar aan David Beckham.

Dan de prachtgoal van Ronaldo. Uit het niets, met een beetje ruimte, de bal zo het doel in jagen, dan ben je een grote. Hoewel ik niet alles van de wedstrijd gezien heb, vond ik Ronaldo weer wat trekjes hebben van een andere nummer zeven van United. Dat was ook iemand die wedstrijden in een vlaag van genialiteit kon beslissen. Dat was ook een publieksfavoriet op Old Trafford. Ronaldo hoeft alleen nog maar een karatetrap te plaatsen.

De Fins-Zambiaanse connectie

2009-04-20T22:03:00.001+02:00

Het Finse voetbal zit de laatste jaren op een dood punt, zo lijkt het. Helden van weleer, zoals Jari Litmanen en Sami Hyppiä, zitten aan het einde van hun carrière en de geroemde talenten willen die laatste stap maar niet zetten. De eigen Finse competitie is een kwaliteitsarm vehikel geworden dat op de been wordt gehouden door buitenlanders, voornamelijk Afrikanen. De Finse middenmoter RoPS maakt het echter wel heel bont. Zij hebben maarliefst acht Zambianen onder contract staan.

Dit opmerkelijke feit staat niet op zichzelf, omdat de Finse overheid nadrukkelijk bezig is met het ontwikkelen van het Afrikaanse land, om zodoende een bepaalde synergie te bewerkstelligen, een situatie waarbij zowel Finland als Zambia baat hebben bij deze intensieve samenwerking. Hiervoor zegde de overheid een bedrag van 20 miljoen euro toe.

Zambia behoort volgens de Finse overheid tot één van de vijf Afrikaanse landen die financiële steun krijgen van het EU-lid, vanwege de stabiele politieke situatie. Daarnaast is de bosbouw in het land een zeer interessant gegeven voor de Finnen, die deze sector in de toekomst beter willen ondersteunen. Vandaar dat de financiële steun aan het land zal groeien in de nabije toekomst.

Onderdeel van deze bilaterale relatie is dat er gemakkelijker werknemers uit Zambia gehaald kunnen worden door de Finnen. Daarom heeft een voetbalclub als RoPS (voluit Rovaniemen Palloseura geheten) zijn kans schoon gezien en deze spelers, hard als tropenhout, gecontracteerd.

Er is echter één uitzondering op die regel, de veertigjarige Zeddy Saileti. Deze spits speelt al sinds 1994 bij RoPS, als gevolg van een scoutingopdracht van de toenmalige voorzitter. In zijn 366 wedstrijden tot aan dit seizoen scoorde hij 91 keer voor de Finse club, wat hem naast de speler met de meeste wedstrijden in de Finse competitie ook tweede maakt in de topscorerslijst allertijden. Tegenwoordig is hij speler/coach van het eerste team, waarbij hij dus zijn landgenoten mag begeleiden op hun weg naar een geslaagde Europese loopbaan.

Lees hier en hier meer over de Zambiaanse connectie van RoPS.

Ik heb een nieuwe superheld

2009-04-20T22:01:00.000+02:00

Manchester United beleefde twee weken terug dinsdags een moeilijke avond in het eigen stadion tegen het veel minder geachte FC Porto. Ondanks groots te spelen, kwamen ze echter toch met 2-1 voor te staan. Een score die, gezien het spelbeeld, erg onterecht was. Porto verdiende namelijk op zijn minst een punt. Ze kwamen voor goed voetbal en waren niet bang om richting of zelfs in de zestien van United te combineren. Zo’n mentaliteit is in het hedendaagse voetbal te prijzen.

Ik was onder de indruk van de goede organisatie bij de Portugezen. Buiten het slippertje van Bruno Alves stond er een echt team op het veld, waarbij bij balverlies alle spelers meeverdedigden. Dat is iets wat je tegenwoordig zelden ziet. Toegegeven, Manchester United miste een belangrijke schakel achterin, maar dat mag geen excuus heten als je begroting zoveel hoger ligt dan je tegenstander.

Wie me echt tegenviel, was Cristiano Ronaldo. Ondanks dat hij een belangrijk aandeel had in zowel de 1-1 (het opjagen van Bruno Alves) als de 2-1 (de voorzet die door Rooney verlengd werd), was hij vooral verantwoordelijk voor het meeste balverlies aan de kant van United. Je hoeft geen negentig minuten goed te zijn als je zoveel kwaliteit hebt, zoveel is duidelijk.

Aan de kant van Porto vielen mij een aantal spelers op, waaronder de rechterspits, genaamd Hulk. Zijn echte naam is Givanildo Vieira de Souza, maar door de treffende gelijkenis met Lou Ferrigno (de vroegere vertolker van de superheld) en zijn vroegere liefde voor de stripboeken, werd hij Hulk genoemd door de fans van zijn voormalige ploeg Tokyo Verdy. Het is niet geheel toevallig dat deze ploeg in het groen speelt.

Dinsdagavond was Hulk een van de smaakmakers. Hij heeft het lichaam van een targetman en de techniek en snelheid van een vleugelspeler. Die combinatie van kwaliteiten maken hem een zeer moeilijk te stoppen speler, iets wat Manchester United aan den lijve ondervond. Men trok dan ook meer dan eens aan de noodrem, waarbij Hulk de pech had dat hij werkelijk geen enkele beslissing mee kreeg. Zelfs de penaltyfout van Tevez werd door het arbitrale trio over het hoofd gezien.

Zijn mooiste moment kwam voorafgaand aan die penaltyfout, een actie waarbij hij de bal achter zijn standbeen voorbij de Manchester verdediging speelde, om er vervolgens langs te glippen en slechts gestopt te worden door een onreglementaire tackle.

Het is voorbarig om nu al de toekomst van deze 22-jarige speler te voorspellen, maar we zullen ongetwijfeld meer van de Hulk gaan horen.

De kleine Zidane komt eraan

2009-04-20T21:58:00.000+02:00

FC Girondins de Bordeaux staat al even aan de absolute top van Frankrijk. Dit seizoen hebben ze echter voor het eerst in jaren een serieuze kans op de titel, na 29 speeldagen. Dat komt onder andere doordat het in Lyon niet meer zo soepel loopt als voorheen, maar ook de sterker geworden concurrentie van Paris Saint-Germain en Olympique Marseille heeft de titelstrijd in de Ligue 1 goed gedaan. Bordeaux, de club uit de wijnstreek, heeft echter een structureel gedegen aankoopbeleid, iets waar concurrenten jaloers op zijn. Bovendien hebben ze de opvolger van Zidane in huis, zij het maar voor een seizoen.

Yoann Gourcuff is de naam, 22 jaar en afkomstig uit een plaatsje in Bretagne, aan de westkust van Frankrijk. Getooid met het rugnummer acht trekt deze middenvelder ten strijde voor Bordeaux, de club die ook ooit het eerste grote station was voor de Algerijnse baltovenaar uit de achterbuurten van Marseille. Met een elegantie die een echte spelmaker betaamt temt hij de bal en stuurt hij deze waar het oog hem naartoe wil zien.

Natuurlijk, de jonge Gourcuff is nog lang niet volgroeid als voetballer, maar de eerste tekenen van een troonopvolger doen zich aan. Niet in de laatste plaats omdat hij een aantal heerlijke doelpunten scoorde dit seizoen. Zo was zijn treffer tegen Paris Saint-Germain, toch niet de minste opponent, een lust voor het oog. Daarin kwamen schoonheid, snelheid en efficiëntie samen in een vijf seconden durend epos van ongekende kwaliteit.

Met zulke bewegingen maak je een naam voor jezelf. Sterker nog, met zulke bewegingen laat je zien dat je over capaciteiten beschikt die je een topvoetballer kunnen maken. Daarvoor zal Gourcuff echter nog wat meer ervaring op moeten doen. Naarmate hij ouder wordt, zal hij ook geslepener worden. Zidane ging ook pas op zijn vierentwintigste naar een grote club in de Serie A. Het zou dus goed voor de ontwikkeling van dit talent zijn om ervaring op te doen op een hoog niveau, in plaats van te verpieteren in een roulatiesysteem zoals ze dat bij AC Milan, zijn eigenaar, gebruiken, een systeem waar oude spelers de voorkeur krijgen boven jonge honden. Zolang er maar aanvallend voetbal gespeeld wordt bij de club waar hij terechtkomt, met ruimte voor creativiteit, zal het met zijn ontwikkeling wel goed komen.

Wanneer Gourcuff opnieuw verhuurd wordt, zullen we volgend seizoen nog meer vlagen van genialiteit zien doorsijpelen op YouTube of in andere media. Tot die tijd moeten we het doen met een aantal oude impressies van hem.

Gino Bartali: een godsgeschenk

2009-03-09T22:17:00.005+01:00

We schrijven 14 juli 1948. Quatorze Julliet in Frankrijk, de nationale feestdag die, nu de oorlog al zo’n drie jaar voorbij is, uitbundig gevierd wordt. Louison Bobet wint in de Tour de France van dat jaar de twaalfde etappe en staat fier aan de leiding van het klassement, met een ruime voorsprong op diverse andere titelkandidaten, zoals Jean Robic, Rene Vietto en Gino Bartali.

Diezelfde 14 juli ontstak in Italië een massale volksopstand. Het land was nog maar net enkele jaren bevrijd van het fascistische juk van Benito Mussolini en de zijnen, toen op Sicilië de communistische partijleider Palmino Togliatti neergeschoten werd door een student. Deze schietpartij moet gezien worden als de definitieve druppel die de emmer genaamd politiek Italië deed overlopen. Togliatti was namelijk verre van onomstreden.

Waar in andere landen in het begin van de 20^e eeuw nationaalsocialistische ideeën de bovenhand voerden, was Palmino Togliatti, een Genoveese zoon uit een middenstandsfamilie, een van de oprichtende leden van de Partito Comunista d’Italia (PCI). Deze partij was, zoals de naam al zegt, zeer begaan met het gedachtengoed van de communisten, en in het speciaal Lenin. Zo kwam het dat het partijprogramma in grote lijnen dezelfde vorm had als die van de Russische communistische partij.

De fascistische regeringspartij in Italië verbande de partij echter vrij snel nadat Mussolini aan de macht kwam, waardoor de PCI genoodzaakt was om haar activiteiten in het buitenland te plannen. Zo kwamen er bijeenkomsten in Lyon (1926) en Keulen (1931). Togliatti was op dat moment al partijleider en zou in 1935 toetreden tot de Russische Comintern, de communistisch internationale organisatie. Deze organisatie hield congressen in Moskou, waarbij verschillende leiders van communistische nationale partijen spraken, waaronder Togliatti.

Op aandringen van Stalin mengde Togliatti zich in 1937 in de Spaanse burgeroorlog. Twee jaar later, in 1939, werd hij gearresteerd in Frankrijk, maar al snel vrijgelaten. Hij trok daarop naar Rusland en begon met radio-uitzendingen die opriepen tot verzet tegen Nazi-Duitsland en de Italiaanse Socialistische Republiek. In 1944 keerde Togliatti terug naar Italië en realiseerde met de PCI wat bekend zou worden als de “svolta di Salerno”, de ommezwaai van Salerno. Hierdoor werd de PCI een meer rechts georiënteerde partij die toch gedoogd werd.

In 1948 werd Togliatti lijsttrekker voor de PCI tijdens de eerste democratische verkiezingen na de oorlog. Hij had onder andere hevige kritiek op Amerika, die op hun beurt weer probeerden de verkiezingen in Italië te beïnvloeden. De pas opgerichte CIA had volgens ingewijden een belangrijk aandeel in de verkiezingsoverwinning van de christendemocraten, die door Amerika als bondgenoten werden gezien.

Doordat zijn partij desondanks meteen 104 zetels kreeg, werd deze meteen invloedrijk in het politiek instabiele klimaat dat Italië heet. De onvrede onder delen van de bevolking groeide.

Drie revolverschoten werden er gelost op die bewuste 14 juli. Togliatti raakte zwaargewond, balanceerde zelfs een aantal dagen op het randje van de dood. Berichten over zijn gesteldheid waren schaars, wat voor een politieke crisis in de Laars zorgde, waarbij ondermeer de arbeidersorganisatie CGIL een algehele staking hield. De chaos was zodoende compleet.

Of het de CIA was die wellicht achter de aanslag op Togliatti zat, zullen we waarschijnlijk nooit weten. Wel weten we dat de christendemocratische premier De Gasperi een oude kameraad van de Katholieke Actiegroep opbelde. Die oude kameraad was Gino Bartali.

Bartali was in zijn jeugdjaren zo met zijn geloof bezig, dat hij zichzelf inschreef om monnik te worden. Uiteindelijk zou hij het toch tot profwielrenner schoppen, en niet zomaar de eerste de beste. Bartali was een ware ‘campionissimo’. Toen hij in 1948 de hete adem van de nieuwe garde onder leiding van Louison Bobet in zijn nek voelde, kwam er motivatie uit onverwachte hoek. Het belletje van De Gasperi was een noodkreet van het thuisfront, het moederland. Hij kon zijn oude kameraad en zijn geliefde Italië toch niet teleurstellen?

Wat zich vanaf de 13^e etappe voltrok, was een machtsvertoon dat zijn gelijke niet kent. Gedreven door de situatie in Italië vloog Bartali bergen over, won drie etappes op rij en eindigde de Tour met een voorsprong van veertien minuten op nummer twee, de Vlaming Briek Schotte. Bartali behaalde in deze Tour zeven etappeoverwinningen, een aantal dat vandaag de dag tot de verbeelding spreekt.

Nog belangrijker was, dat de crisis in Italië door zijn fantastische comeback plotsklaps opgelost leek. Een necrologie over Bartali vermeldt dat toen de communisten op een grootschalige wraakactie zinden, er een politieagent binnenstormde met het nieuws dat hun renner de Tour de France had gewonnen. Op dat moment stopten de ruziemakende politici met debatteren en feliciteerden elkaar. Timing of niet, op diezelfde dag ontwaakte Togliatti uit zijn coma in het ziekenhuis. Alsof de goden op hun dienaar neerkeken en zagen dat het goed was. ‘De vrome’ had het land van een crisis behoed.

Super Bowl XLIII: met bloeddoping win je alles

2009-02-02T20:57:00.003+01:00

De grootste nationale sportdag van Amerika, Super Bowl Sunday, was dit weekend. Het is een dag waarop de meeste Amerikanen traditiegetrouw voor de televisie zitten om dit jaarlijkse evenement in zich op te nemen. Daarnaast doen ze zich tegoed aan veel te lekker ongezond eten zoals hotwings of afhaalmaaltijden. Zo is Super Bowl Sunday al jaren de dag waarop de meeste pizza’s bezorgd worden in Amerika.

Vannacht was dus het tijd voor de 43e Super Bowl. Dat betekende de Pittsburgh Steelers uit Pennsylvania, het beste verdedigende team uit de National Football League (NFL), tegen de Arizona Cardinals, de grote underdog uit, vanzelfsprekend, Arizona (dat ligt bij Texas). Zo op papier was het een matchup die te vergelijken was met die van de vorige Super Bowl, nummertje 42, die tussen de New England Patriots en de New York Giants. Voor wie zouden de sterren dit keer goed staan?

Hoewel de Cardinals in het naseizoen verrasten met schitterend aanvallend spel (voor zover dat mogelijk is in een spel dat elke minuut ongeveer stil ligt), hadden de Steelers de beste papieren, dankzij hun uitstekende verdediging met een aantal beesten als quarterback Roethlisberger, Harrison en Polamalu. De Cardinals zouden het vooral moeten hebben van hun veteraan Kurt Warner, waarover de laatste dagen al veel geschreven is.

Dat betekende een paar uurtjes naar de BBC kijken, die voor het eerst er voor gekozen hadden om het op BBC1 uit te zenden. Dit had vooral te maken met de vergrote interesse in Engeland, ingegeven door een wedstrijd op Wembley.
In de voorbeschouwing werden de kansen afgewogen. Natuurlijk kwamen de commentatoren er met elkaar niet uit, wat natuurlijk bijdroeg aan de spanningsopbouw.

Waar ik echter van stond te kijken, was het commentaar van de verslaggeefster voor de Pittsburgh Steelers. Zij vertelde doodleuk dat de meest waardevolle speler van Super Bowl XL, Hines Ward, net op tijd hersteld was van een kuitblessure door een bloedtransfusie. Mijn mond viel open van verbazing.

In andere sporten zoals voetbal (Chelsea) en wielrennen (Fuentes) wordt dit als bloeddoping beschouwd, maar in de NFL is dit schijnbaar toegestaan. Een sport die zo ver is in zijn technologische ontwikkeling, legt het op dopinggebied nog steeds af tegen vreselijk traditionele sporten als de eerdergenoemde twee.

Goed, terug naar de wedstrijd. Het werd een gedenkwaardige partij, met de langste run ooit (98 yards) door Harrison en een late comeback van de Cardinals door uitstekend werk van de eindelijk vrijgelaten Larry Fitzgerald. Desondanks werden er een aantal dubieuze beslissingen genomen door de scheidsrechters, die elke keer in het nadeel van de underdog, de Cardinals, waren. Met nog één minuut op de klok kregen de Steelers nog één kans om hun onverwachte achterstand ongedaan te maken. Het was Santonio Holmes die de bal ving en met een term die in de balletwereld relevé wordt genoemd de beslissende touchdown maakte. Hij stond hierbij op het juiste moment op de toppen van zijn tenen om de touchdown te laten gelden.

Zo wonnen de Pittsburgh Steelers, na een hoop gedoe en een onvergetelijk spannende Super Bowl XLIII, hun 6e titel. Met bloeddoping.

Veramerikanisering kan goed zijn

2009-02-01T17:06:00.005+01:00

SBS6 en NET5 gaan het komende voorjaar experimenteren met een Amerikaanse vorm van reclameblokken. Met deze vorm van reclame maken, waarbij elke vijf tot zeven minuten een kort reclameblok voorbij komt, hopen de zenders reclames aantrekkelijker te maken voor hun afnemers.

Natuurlijk zorgt dit voor een overdosis aan reclame tussen de series door, maar aan de andere kant vermindert het de hoeveelheid reclame die ineens op je beeldbuis geramd wordt. De limiet van twaalf minuten reclame per uur blijft immers staan.

Dit is een voorbeeld van de veramerikanisering van Nederland, zoals we die in de toekomst nog veel gaan zien. Wie kan het onze Nederlandse ondernemers kwalijk nemen? De marketing is in Amerika al stukken verder dan in Nederland.

Mocht ons land op deze voet doorgaan, dan voorspel ik in de toekomst een door Peugeot gesponsorde voorbeschouwing, een gesponsord rustprogramma en een nabeschouwing van willekeurige sporten met daarin verschillende quizvragen en statistieken, gesponsord door Univé of Achmea.

Daarnaast zouden we ook een meer divers palet aan fastfoodketens krijgen dan we nu hebben, met verrukkelijke producten als de Philly Cheesesteak, hamburgers voor 50 eurocent of stuntende valuemenu’s. Het zou toch van de gekken zijn, als Taco Bell of Mountain Dew (nu alleen verkrijgbaar bij America Today) alleen maar voor de Amerikanen behouden blijft? Laat ons toch meegenieten van al dat heerlijk ongezonde voedsel, ik ga er wel een keer extra voor sporten.

Football Facts Quiz: Week 2

2009-01-20T17:33:00.006+01:00

Een quiz is altijd leuk. Nog leuker is het als die quiz over een leuk onderwerp gaat, in dit geval voetbal. Wie scoorde bijvoorbeeld de laatste treffer in de WK-finale van 2006?

Met twee inzendingen kan ik de vorige ronde nu al een succes noemen. De correcte antwoorden waren:

Inkoppers

Batigol, Mourinho, Roberto Baggio, George Weah, LA Galaxy

Vrije trappen

San Siro, Pirlo, Grosso, Paolo Di Canio, nummer 99

Afstandsschoten

15 (Torino 7, Pro Vercelli 7, AS Casale 1), Biancocelesti/L’Aquile, Napoli (San Paolo), Richard Witschge, Cagliari

Nieuwe ronde, nieuwe kansen. Deze week een quiz over behaarde voetballers.

Categorie: Inkoppers (makkelijk)

Welke inmiddels oud-voetballer maakte met zijn lange manen in de jaren ’90 reclame voor L’Oréal?
De “Witte Gullit” is voor menig voetballiefhebber één van de sterren van het WK in 1994. Voor welk land speelde hij?
Cultheld Stijn Vreven is helemaal gek van indianen. Bij welke Nederlandse club debuteerde hij in de Eredivisie?
Edgar Davids probeert op dit moment een contract af te dwingen in Argentinië. Welke familierelatie heeft Lorenzo Davids, speler van NEC, met hem?
De haardracht van Serginho Greene is vaak interessanter dan zijn spel. Wat is zijn rugnummer?

Categorie: Vrije Trappen (gemiddeld)

1. De gevaarlijkste gestalte in de vroege jaren ’90 bij Feyenoord was ongetwijfeld John de Wolf. Waar beëindigde hij zijn profcarrière?
Robin Nelisse is naast Bob Marley lookalike ook actief als voetballer. Nu speelt hij voor een Oostenrijkse club. Wat is de oude naam van deze club, voordat deze overgenomen werd door een frisdrankfabrikant?
Mario Kempes staat op de zwarte lijst van Nederlandse voetballiefhebbers. De langharige spits maakte twee goals in de finale van het WK 1978, waardoor Nederland uiteindelijk zou verliezen. Welke Nederlander schoot in de reguliere speeltijd nog op de paal?
Didier Drogba is misschien wel de speler met het meeste haar van heel de Engelse competitie. Van welke Franse club ging hij naar Chelsea?
Welke Mexicaan, die de koning van de omhaal werd genoemd, speelde voor maarliefst drie clubs uit Madrid?

Categorie: Afstandsschoten (moeilijk)

Welke voetballer met lang haar wordt “El Pintita” (de kleine schilder) genoemd?
De eerste Nederlandse winnaar van de Gouden Schoen voor Europees topscorer had ook een behoorlijke bos haren. Hoe heette hij?
Eeuwige mattendrager Georgios Samaras kon, voordat hij voor Griekenland uitkwam, ook nog voor een ander land international worden. Voor welk land was dit?
Een van de bekendste voetballers met lang haar is Ronaldinho. Welke betekenis heeft zijn rugnummer bij AC Milan?
Trifon Ivanov is ongetwijfeld een van de meest lelijke voetballers allertijden. Hij maakte de WK’s van 1994 en 1998 mee en speelde voor één Spaanse ploeg. Welke ploeg was dat?

Wederom, laat je antwoorden achter in een reactie als je meedoet!

Apathie: de remedie

2009-01-19T23:09:00.001+01:00

“What whiskey will not cure, there is no cure for.”
- Iers spreekwoord

Gert-Jan Verbeek nam met opgeheven hoofd afscheid van een uitzinnige menigte van Feyenoord-supporters voor het Maasgebouw. In zijn kielzog verdwenen technisch directeur Peter Bosz en assistent-trainer Wim Jansen via de achterdeur. Drie leden van de technische staf die niet het maximale uit de beschikbare middelen haalden, twee van hen waarbij al langer vraagtekens werden gezet. Verbeek was de enige die volgens de supporters geen enkele blaam trof, omdat hij met zijn no-nonsense aanpak en harde trainingen een graag geziene trainer was die volgens hen de clubmentaliteit symboliseerde.

Toch werkt ook dat soms niet. Wanneer het contact met de spelersgroep verstomd en je enkel nog tegen een muur staat te schreeuwen, moet je beseffen dat het niet langer zo verder kan, en maatregelen nemen. Jezelf op deze omstandigheden aanpassen is een kwaliteit die alleen hele grote trainers gegeven is. Hiddink is er daar eentje van.

Het vertrek van Verbeek is niet goed voor het imago van de club, een imago dat de laatste jaren toch al ontsierd wordt door supportersgeweld en financiële perikelen. Hierdoor is het zaak dat er voor de ontstane vacatures binnen afzienbare tijd twee vakmannen aangesteld worden, die het zooitje ongeregeld dat zich selectiespelers noemt weer op de rails kunnen krijgen.

Wanneer men dan kijkt naar de lijst met beschikbare namen, dan springen er natuurlijk twee onherroepelijk uit. Mario Been, huidig NEC-coach, en Leo Beenhakker, huidig bondscoach van Polen. Beiden zijn ze clubmannen in hart en nieren. Mario Been is volgens velen kandidaat nummer één bij zowel de clubleiding als de supporters, maar zoals hij zelf aangaf in een interview met de NOS, hij heeft nog van niemand binnen de club gehoord. Dit is een kwalijke zaak, aangezien de opties simpel zijn. Been hoeft niet zo nodig nu meteen aan te treden als hoofdcoach, het seizoen is immers toch al naar zijn grootjes en het aanstellen van Been kan dit juist nog verergeren door de hoge verwachtingen gepaard met het gebrek aan slagkracht binnen Feyenoord. Been is veel eerder een optie voor in de zomer, wanneer er nog genoeg tijd is om de selectie door te lichten en aanpassingen te doen.

Nee, dan Don Leo. De geboren Rotterdammer heeft zich in de media positief uitgelaten over een terugkeer naar Feyenoord, waar hij de laatste landstitel van de club won in 1999. Zijn handen jeukten. Beenhakker is de perfecte keuze voor een functie als technisch directeur en tegelijkertijd een man die ervoor kan zorgen dat Leon Vlemmings, die vorig jaar medeverantwoordelijk was voor het succes van NAC Breda, in zijn schaduw kan opereren en daardoor nog beter zijn taken kan vervullen. Beenhakker is een man van de spotlights en geniet van alle aandacht, terwijl Vlemmings meer een rol op de achtergrond lijkt te ambiëren. Met Beenhakker weet Feyenoord ook wat voor vlees het in de spreekwoordelijke kuip heeft. Hij heeft een breed en verzorgd netwerk van contacten, is de kameleon waar de spelersgroep zo dringend behoefte aan heeft, kent de clubcultuur en de druk die een dergelijke functie met zich meebrengt als geen ander. Bovendien is hij wars van allures en geeft hij niks om voetbalvrienden die hij eventueel onderdak zou moeten bieden.
Veel spelers in de huidige selectie kunnen ontzettend veel leren van een type Beenhakker, alsmede ook de technische staf eromheen. Zijn invloed kan zelfs merkbaar worden op het veld, wanneer hij Vlemmings een aantal raadzame tips geeft.

Beenhakker heeft al eens meer gespeculeerd over zijn opstappen bij de Poolse bond, dus zal daar naar verwachting geen hels probleem van maken. Hij kan in een half jaar als technisch directeur naar hartelust vooruit kijken naar het volgende seizoen, waarin hij een tandem moet gaan vormen met Mario Been, die qua gedachtegang in ieder geval op dezelfde lijn lijkt te zitten. Tot die tijd kan Beenhakker de club behoeden van verder sportief verval en het beschadigde imago in ieder geval een opkikker geven.
Het bestuur van Feyenoord moet zich realiseren dat een toekomstige oplossing meer gewenst is dan ooit. Feyenoord heeft behoefte aan rust, aan vastigheid. Een duizendpoot van naam helpt zeer zeker in dit proces.

Football Facts Quiz: Week 1

2009-01-11T20:14:00.004+01:00

Een quiz is altijd leuk. Nog leuker is het als die quiz over een leuk onderwerp gaat, in dit geval voetbal. Wie scoorde bijvoorbeeld de laatste treffer in de WK-finale van 2006?

Het is de bedoeling dat dit een wekelijks terugkerend artikel wordt, om jullie even bezig te houden tijdens colleges of wanneer je echt niks te doen hebt.

Het idee komt van Guido Merry van de site BleacherReport.com. De vragen zijn ingedeeld in drie categorieën, te weten inkoppertjes (1 punt per goed antwoord), vrije trappen (3 punten per goed antwoord) en afstandsschoten (5 punten per goed antwoord). Per fout ingevuld antwoord worden deze punten er ook weer afgehaald, dus wees voorzichtig met invullen als je het echt niet weet.

Goed, laten we beginnen met de eerste ronde.

Categorie: Inkoppers (makkelijk)

1. Gabriel Batistuta speelde in de jaren ’90 een hele tijd in Italië, bij Fiorentina. Wat is zijn bijnaam?

2. Internazionale blijft een echte topclub in Italië, hoewel ze qua aankopen niet echt heel succesvol zijn. Hun coach is ook geen Italiaan meer, wie is dit wel?

3. Welke Italiaanse voetballer werd aangeduid met de bijnaam “Il Divino Codino”, de Goddelijke paardenstaart?

4. Welke Afrikaanse voetballer, die furore maakte bij A.C. Milan, werd als enige Afrikaan ooit gekroond tot Wereldvoetballer van het Jaar?

5. David Beckham traint nu mee met A.C. Milan. Bij welke Amerikaanse voetbalclub staat hij onder contract?

Categorie: Vrije Trappen (gemiddeld)

1. Wat is het grootste voetbalstadion in Italië, wanneer er gekeken wordt naar het aantal zitplaatsen?

2. Italië won in 2006 het wereldkampioenschap door na penalties te winnen van Frankrijk. Welke speler was de eerste strafschoppennemer voor Italië?

3. In datzelfde toernooi gingen de Italianen met veel geluk door ten koste van het Australië van Guus Hiddink. Wie maakte de zogenoemde schwalbe waaruit een penalty kwam?

4. Italiaanse voetballers blijven over het algemeen in de eigen competitie, maar sommigen zoeken het heil in het buitenland. Welke Italiaanse voetballer, die er geen geheim van maakt dat hij fascistische ideeën heeft, heeft onder andere voor West Ham United gespeeld?

5. Gianluigi “Gigi” Buffon speelde voor zijn tijd bij Juventus bij AC Parma. Daar had hij een ander rugnummer dan de zo bekende nummer 1. Wat was ook alweer het rugnummer van de Portugese keeper Vitor Baía?

Categorie: Afstandsschoten (pittig)

1. De Italiaanse regio Piemonte bracht naast Juventus nog een aantal kampioenen voort. Hoeveel titels behaalden deze teams, exclusief het eerder genoemde Juventus, bij elkaar?

2. Noem één van de bijnamen van het Italiaanse SS Lazio Roma.

3. Het stadion van welke Italiaanse voetbalclub is vernoemd naar de heilige apostel Paulus?

4. In de halve finale van de Champions League in het seizoen 1996/1997 stonden Juventus en Ajax tegenover elkaar. Spelmaker Zinedine Zidane scoorde in de wedstrijd in Turijn een mooi doelpunt, door twee spelers van Ajax de verkeerde kant op te sturen. Wie struikelde hier over teamgenoot Edwin van der Sar?

5. De Italianen kunnen buigen op een behoorlijk aantal sterspelers. Een van de eersten was Luigi “Gigi” Riva. De rollende donder van Italië speelde na zijn debuut bij Legnano, een clubje in de Serie C, nog maar bij één ploeg. Welke ploeg is dat?

Inzendingen kunnen via een reactie achtergelaten worden.

Veel succes!

Feyenoord Rotterdam: Sending out an S.O.S.

2009-01-11T13:10:00.004+01:00

We are halfway through the Dutch football season and we have got a better look at things. We have seen AZ’s return to form, Ajax playing awful for most of their seventeen games but still managing to get the wins piled up and the collapse of the once proud and promising, self-proclaimed “football capital” of Holland, in the form of PSV Eindhoven. We have also had some overperformers (NAC Breda again, Willem II Tilburg) and some underachievers (Roda JC, Vitesse Arnhem). However, the biggest disappointment of them all has to be my beloved Feyenoord Rotterdam, no contest. They find themselves sitting at the eleventh place in the table, way below their stature. Is this just temporary, or could this be a cry for help from a sinking ship?

Let’s recap. Summer of 2007, Feyenoord had just performed below par in the Dutch Eredivisie and was determined to prove that this was just an incident. It was the season of misfortune, as they were cleaning up the financial mess left by former club president Jorien van den Herik (also known as the “Big Bald Leader” Dutch: “Grote Kale Leider”). With his financial loans he managed to save the club in the late 80’s/early 90’s, but he assured himself of some hefty repayments through interest as high as 13 percent. With the departure of Feyenoord’s two top strikers to two of England’s biggest teams (Kuyt and Kalou went to Liverpool and Chelsea), they sure had a hard time of keeping up with the rest. Buying a reserve (Charisteas, former big man for Greece with his goal in the 2004 European Championships Final) from fierce rivals Ajax Amsterdam to fit as your new first-team striker does not help either. In the midst of all this commotion, Nancy happened. Feyenoord had to play French side AS Nancy in the group stage of that season’s UEFA Cup, but the game was overshadowed by Feyenoord-supporters who were wrecking not only everything on their path to the stadium, but the stadium itself as well. In the aftermath, Feyenoord was found guilty of not having their fans under control, although there were several fingers pointed at Nancy ticket offices for selling tickets to any fan and the French police force for provoking the Feyenoord-fans while they were in the city center. Therefore, Feyenoord was banned from playing European football for the rest of the season. Because they lost their last game of the season to SC Heerenveen, Feyenoord did not qualify for Europe next season.

This disaster must have been the ideal way for technical manager Peter Bosz to step in and do his thing. He managed to get some “big” names to join the “Club van Zuid”, most notably Makaay, Hofland and Giovanni van Bronckhorst. Even former coach Bert van Marwijk came back, and the future was bright again. Captain Van Bronckhorst even mentioned the championship. Oh, what a scene that would have been.

Unfortunately, things did not go exactly as planned. Feyenoord struggled the whole season long, but eventually managed to win the Dutch cup after some lacklustre performances against mediocre opponents. At the end of last season, again there was a cry for reinforcements. Feyenoord, the club which was keen on transparency after the situation with Van den Herik, stated that there was little money left, so the supporters had to hold on for another season. Well, until the news came out that they bought midfielder Karim El Ahmadi from Twente for 5 million Euros. El Ahmadi was the third midfielder who was bought by Feyenoord in one season, after Van Bronckhorst and Landzaat. He also is the same type of midfielder as the aforementioned two. The good part is, after the transfer, there was not enough money left to reinforce vital parts of the team, like the defence.

Let me say that a key factor in the recent misfortune has to be Peter Bosz, the technical manager who had his mind set on bringing in players “from the highest calibre possible”. Bosz has always been a troublemaker, even in his tenure with Feyenoord as a player. Journalist Hugo Borst portrayed him in his book “De Coolsingel Bleef Leeg” (a season-long look inside the self-destructing club) as an unreliable, egocentric person with no love for the club at all. He does seem to justify this description. With Bosz, the club invested in a handful of players that do not have that much left (Makaay, Tomasson, Landzaat, Hofland, De Cler), plus yet another midfielder (El Ahmadi), when the backside has been Feyenoord’s problem for about ten years now. His only real quality signing was Giovanni van Bronckhorst, but can we really call that signing his work? After all, Giovanni always said he would come back to the club where he made his first steps as a professional. When we evaluate his dealings in the transfer market, we can see that he spent a lot of money on veteran players, who, excluding Van Bronckhorst, do not bring that much extra to the team. Especially Makaay seems to be not the big hit that Feyenoord was hoping for. The prolific goalscorer has struggled in his first 18 months in Rotterdam, but still managed to score 13 league goals. However, he doesn’t bring anything extra in attack, mainly finishing off and not setting up as much as he should do in Dutch football. That is not entirely his fault though.

Which brings us to another problem, the formation. Captain Van Bronckhorst was lauded by Argentinian star Lionel Messi to be the best left back of the world, but somehow Feyenoord manages to put him in a defensive midfield-position, while defending is not his best quality. Instead, they have Tim De Cler, former AZ- and Ajax-player, as a left back. The problem with De Cler is that he is constantly attacking the opponent’s box, thus playing out of position. The other three defenders have to constantly guard his position, which often leads to being outnumbered at the back. But, there is more to De Cler. He has been a John McEnroe-imitator for the whole season long, arguing with officials and opponents. It seems to be frustration about the way things are going for him and his club, but it often leads to laughter from the crowd. The best example for this is when he gave away the ball with a silly pass in Feyenoord’s home game against Ajax. Ajax scored, and De Cler marched towards the linesman, talking abusive language, for which he was given the yellow card. This kind of behaviour should not be tolerated by the club. It affects not only the image of the club in the media, but also can disrupt the harmony between players.

Another crucial position in past years has been the goalkeeper. Henk Timmer has produced some of the finest comical moments over the past seasons, and his expression after another opposition goal is sheer brilliance. He is well past his peak, while other talents as Edwin Mulder, or Darley for that matter, are young and upcoming talents. Why not try them out, with a solid veteran goalkeeper behind them in the line-up?

Then we should consider a couple of Dutch players, who are enrolled in the club’s investment funds (another simply outrageous idea from none other that Peter Bosz himself). Most of them are way too inconsistent to even bother having them in your lineup. But with the obligation to investors to make some profit out of these youngsters, Bosz is trying to renew their contracts as we speak. Can it get any more illogical? All of these players, with exception of Jonathan de Guzman, do not have either the mentality or the skills to merit a place in the first team, but except of trying to offload them through telling them they can leave and not making any effort in extending their expiring contracts, the Feyenoord board tells them that they can leave and then wants them to commit their future to the club again with signing brand new contracts.

Is it really that unobvious that those players will eventually see out the reminder of their respective contracts, in order to attract a more lucrative contract at another club (after all, no transfer fee means more money for contract fees)?

The situation of Jonathan de Guzman is also a difficult one. Touted as the best talent Feyenoord has brought up in the past twenty years, he seems to be destined for a great future. His last season however was a setback in which his development stagnated. In this season, he showed no improvement, got a stupid red card at Heracles Almelo for hitting an opponent and suffered damaged knee ligaments which will keep him out for the rest of the season. That means that he has one year of contract left in the upcoming summer of 2009. He would be stupid to sign another one, which may narrow his options when the summer of 2010 comes along. Therefore, Feyenoord have a difficult choice to make. Do they sell De Guzman for a very low price in 2009, or do they decide to hold on to him and let him walk away for free in 2010, as he can provide some extra creativity in midfield? Could his behaviour affect that of other players, such as Biseswar, Greene and Vlaar, which are all players who are in the aforementioned investment funds?

Besides all the problems, Feyenoord still has great plans for the future. They are planning on building a stadium with a capacity of 80.000, exceeding the current stadium with approximately 30.000 seats. This project will cost a lot of money and there only will be profit if the stadium is packed every single season. Will this be worth it, or will it be another blow for the already staggering club?

Another worthless season could be the axe for direction and some players. The supporters will not be that forgiving much longer, and they are already bringing along several banners which reflect their opinion. While those banners are being removed by stewards at home games, tension is rising and the bubble soon may burst.

The cards are on the table and technical manager Peter Bosz has to decide what is best for Feyenoord. Let’s hope he gets it right this time.

Hoops!

2009-01-08T00:09:00.003+01:00

Let’s talk hoops. Let’s talk basketball. And let's skip the LeBron-2010-talk, for now.

I’m following the NBA for quite a while now, and over the past year, a couple of players just stand out. There’s no denying that everyone would like to be as talented as Dwyane Wade, Kobe Bryant, Chris Paul or LeBron James. But, being from Europe and also having a thing for veteran players, I also count Dirk Nowitzki, Pau Gasol, Tracy McGrady, Vince Carter, Jason Kidd and Shaquille O’Neal among my favourites.

My favourite team in the past year has been the Cleveland Cavaliers, and that is in no small part down to the King himself. His presence on the court, his athleticism and energy are out of this world. Chris Paul and Dwayne Wade are a good second and third, but they lack something James has got through the last year: a willing and able support cast that backs up the superstar in order to let him excel. If you look at their game, Paul and Wade took the burden of their lacklustre, mediocre teams and are building something refreshing. James did that a couple of years ago, with the eventual thrashing of the Pistons in Game 4 of the Eastern Conference finals in 2007 as a contemporary crown on his work.

Now it’s time to take it to the next level. With the Cavs off to a franchise best start (26-5 as of January 1^st, 2009), the chance for a championship ring seems more likely than ever. This is the result of the great chemistry between James and his Cavaliers teammates. The starters are all solid players, with Mo Williams and Delonte West providing a little extra scoring, Zydrunas Ilgauskas still playing good defense and with Ben Wallace (who is playing some of his best “Pistons-like” basketball) and Andy Varejao rotating for the other defensive spot. Then you have the benchpoints from Daniel Gibson and Wally Szczerbiak, and some promising performances by rookies Darnell Jackson and JJ Hickson. But are the Cavs really as good as they are made out? After all, they’ve lost against playoff-worthy teams (Boston, Atlanta, Miami, New Orleans and Detroit), three of them coming from their own conference.

In my opinion, the Cavaliers aren’t championship material.. yet. Sure, they’ve had a lovely home record and deserved a lot of the praise that has been coming their way, but they also seemed to crack when they had to bring their A-game. This doesn’t seem to change soon, as Gibson is still struggling with his outside shot, Wally is playing mediocre for the whole season long and Big Z is coping with an old foot injury. With them not contributing what they normally could bring to the Cavaliers, the team has struggled to make an impact in both home and away games (although winning 6 of 7). This line could continue, if they don’t get their act together and look for someone with a solid outside shot and fits in with the rest of the team. After all, the last thing what you want to do right now, is to disrupt the harmony of this team.

With Wally in his last year of contract, he could be used as a valuable trade tool to bring another piece of the puzzle to the Quicken Loans Arena. He clearly hasn’t fit in as well as he was supposed to, and he’s often the weak link in the Cavs’ defense, often giving his opponent wide open looks and fouling deliberately. The Cavs should look for a player who can match the shooting potential of Wally and bring a bit more on the defensive end, someone like James Posey. A genuine roleplayer who has no problem with playing as a 6^th man, making points from the bench. Then they would be championship material, then they would have a chance in the playoffs.

Het Engelse voetbal: Walhalla of Gomorra?

2009-01-04T13:41:00.004+01:00

Een vol Anfield, een schreeuwend Old Trafford, een Emirates Stadium dat zijn adem inhoudt bij alweer een schitterende voetbalcombinatie, het zijn treffende beelden van het Engelse voetbal. Het voetbal dat door velen als beste van de wereld wordt beschouwd. Waarom is dat zo? Spelen daar de beste voetballers? Is het misschien de sfeer van Engelse gemoedelijkheid en gezelligheid, gecombineerd met de fans die eeuwig lijken te zingen? Of is het een combinatie van factoren, waar bijvoorbeeld ook de geografische ligging en de infrastructuur tot de kritische succesnoten behoren?

Onder het Engelse voetbal worden de competities verstaan die onder het Britse Koninkrijk vallen. Dat betekent dat we hier grofweg de Engelse en Schotse competitie gaan belichten, twee competities die bekend staan om zijn ongebalanceerde selecties onder de echte top. In Schotland zijn het de Glasgow Rangers en Celtic, in Engeland de grote vier Manchester United, Liverpool, Chelsea en Arsenal. Deze ploegen maken al sinds jaar en dag de dienst uit in de competitie, en dat wordt alleen maar bevestigd door de hoge uitzondering waarop een andere ploeg de titel wint (Aberdeen in 1985, Blackburn Rovers in 1995). Zijn deze topclubs nou zo goed, of is de rest zo slecht?

Historie

De attractiviteit van het Engelse voetbal komt voor een deel voort uit de ontstaansgeschiedenis van de sport. We weten allemaal wel dat Engelse buurtgenootschappen tegen elkaar speelden met een gevulde varkensblaas. Deze hang naar nostalgie werkt, net als bij het schaatsen in Nederland (met de Elfstedentocht), stimulerend voor de aandacht voor de sport. Tel daarbij op dat het Engelse voetbal in het verleden erg succesvolle tijden heeft gekend. In de jaren ’60, ’70 en ’80 speelden diverse clubs een hoofdrol op het Europese podium, met spelers uit eigen land in de hoofdrol. Denk hierbij aan een Stanley Matthews, een Bobby Charlton, een George Best, maar ook aan legendarische managers als Sir Matt Busby en Bill Shankly. Zij waren degenen die, naast internationale sterren als Pélé, Cruijff, Maradona en Eusebio, het voetbal een gezicht gaven. Waar internationale sterren echter hun status gingen uitbuiten, bleven de Engelse voetballers (met uitzondering van Best) achter. Was het omdat ze zo gewoontjes waren?

Natuurlijk is de oorzaak te zoeken in de mentaliteit die er op het eiland heerst. Engelsen zijn geen dagdromers, zoals de grote spelers uit andere landen dat wel waren. Dit is volgens de Engelse schrijver en journalist David Winner terug te voeren naar de Victoriaanse tijd, later beschreven in de roman ‘The Talisman’ van Sir Walter Scott als leeuwenmoed. Deze instelling is er ook schuldig aan dat er zo weinig technisch onderlegde voetballers uit Engeland komen.

Speelstijl

Vaak wordt de mentaliteit van de Engelse competitie geprezen. Niet lullen, maar werken, een mentaliteit die Nederlanders over het algemeen ook goed ligt. Wie echter op zoek is naar goed voetbal en technisch vernuft, moet het zeer waarschijnlijk niet in Engeland gaan zoeken. De Engelse spelers hebben namelijk maar één echte strategie, de kop in de grond en zo hard als je kan achter die bal aan rennen. Het grootste gedeelte van de aanvallen komt tot stand via lange ballen, die door een lange spits met niet al teveel techniek bijgehouden worden totdat de rest van het team aansluit.

Tegenwoordig is deze speelstijl, door de grote invloed van buitenlanders, enigszins aan het veranderen. Echter, als men in de laatste minuten van de wedstrijd een achterstand goed moet maken, dan gooit men steevast een paar man voorin en pompt men de bal op hoop van zegen in de zestien meter. Dit in tegenstelling tot ploegen in Spanje, Italië en zelfs Duitsland en Frankrijk, die weten dat de wedstrijd nog niet gespeeld is totdat het laatste fluitsignaal klinkt, dus gewoon verder gaan met hun verzorgde spel, gebaseerd op balbezit.

Europees succes

Het meest kenmerkende voorbeeld van de marginaliteit van de clubs uit de Engelse en Schotse Premier League vormen de UEFA Cup finales van de laatste jaren, te beginnen met een historische finale, die van 2001 tussen Liverpool en Deportivo Alavés. Het kleine provincieclubje Alavés was dankzij aanvallend voetbal (met ondermeer een 9-2 overwinning over 2 wedstrijden op Kaiserslautern) doorgestoten naar de finale van het bekertoernooi, waar men Nederlander Jordi Cruijff in de basis had. Liverpool daarentegen, had de finale bereikt door defensief spel en de nodige dosis geluk (o.a. een penalty tegen een veel sterker Barcelona).

Het grote, kapitaalkrachtige Liverpool had in deze finale na een 3-1 voorsprong bij de rust twee rode kaarten en een eigen goal in de laatste verlenging nodig om Alaves van zich af te schudden.

Dan gaan we door naar de finale van 2006 in Eindhoven. Middlesbrough haalde eigenlijk bij toeval de finale, door een aantal lange ballen in de ‘dying seconds’, met Italiaan Massimo Maccarone als uitblinker in zowel de kwartfinale tegen Basel, als de halve finale tegen Steaua Boekarest.

Sevilla, toch geen grootmacht in Spanje, met een begroting die even groot is als die van Villarreal, speelde de Engelse subtopper Middlesbrough van de mat en won met 4-0, waar het ook met 7-0 had kunnen winnen. Voetballend werd Middlesbrough totaal overklast.

Als laatste UEFA Cup-finale gaan we kijken naar die van 2008, tussen het Russische Zenit en het Schotse Glasgow Rangers. Het Zenit van Dick Advocaat werd al vroeg in deze UEFA Cup-campagne genoemd als een team om rekening mee te houden, door het solide en aanvallende spel, en het gemak waarmee ze ploegen omver voetbalden. Helaas was dit niet altijd te zien in de einduitslag. Toch werden de resultaten in het eigen Sint Petersburg aan elkaar geregen en werden achtereenvolgens grote namen als Marseille, Leverkusen en Bayern München (met een veegpartij van 4-0) naar huis gestuurd.

De Rangers van manager Walter Smith waren vanaf wedstrijd één bezig met een overlevingsmissie, zo leek het wel. In de Champions League kwamen ze al in de derde kwalificatieronde met geluk weg tegen Rode Ster Belgrado, door een goal van Nacho Novo in de 89^e minuut van de thuiswedstrijd. Uit in Belgrado hield keeper McGregor de ploeg op de been, door twee verdienstelijke reddingen. Ondertussen werd er wel knap gewonnen van Lyon met 3-0.

Hun UEFA Cup-avontuur begon tegen Panathinaikos, waar ze op uitdoelpunten door gingen. Daarna mochten ze spelen tegen Werder Bremen, waar ze thuis verdiend met 2-0 van wonnen, maar waar ze uit met de schrik vrijkwamen door een 1-0 nederlaag, terwijl Werder 35 keer op doel had geschoten. Daarna counterden ze Sporting Portugal in eigen huis van de mat. De halve finale tegen Fiorentina was misschien wel het meest typerende van alle wedstrijden van de Rangers. In twee wedstrijden hebben ze geen enkele moeite gedaan om ook maar iets te creëren, waarna ze na twee keer 0-0 de penaltyserie wonnen met 4-2. Uiteindelijk hadden ze geen schijn van kans tegen het veel betere Zenit, dat het met 2-0 in de finale nog rustig aan deed.

Investeerdersvloek?

Zou het toeval zijn, of heeft deze verloedering van kwaliteiten te maken met de grote aantallen investeerders binnen het Engelse voetbal? Nergens ter wereld is de invloed van investeerders groter dan in het Engelse voetbal. Chelsea is sinds de komst van Abramovich een kunstmatig gecreëerde topclub, Manchester United en Liverpool zijn volledig in Amerikaanse handen, Manchester City heeft een eigenaar uit het Midden-Oosten, Hearts uit Schotland is het speeltje van een Litouwse zakenman, West Ham United is de speelbal van een consortium van IJslanders, Newcastle United is recent door de ene investeerder overgedaan aan de andere en Arsenal hikt al jaren tegen een overname aan (door respectievelijk de Rus Usmanov of de Amerikaan Stan Kroenke). Het gevolg van deze overvloed aan geld is dat deze clubs abnormaal veel uitgeven aan nieuwe spelers, een patroon dat gevolgd wordt door de rest van de competitie, want je moet immers meegaan met je concurrenten. Het eindeloze smijten met geld heeft tenslotte ook geen nut, want je koopt geen team van individuen bij elkaar, je maakt een team door onderlinge verbondenheid en complementariteit. Manchester City is dit jaar het beste voorbeeld van een bij elkaar gekocht zooitje individuen, die maar niet met elkaar samen kunnen spelen. Ondanks dat ze meer dan 100 miljoen euro uitgaven volgens Transfermarkt.de, staan ze roemloos achttiende in de Premier League, een plaats die aan het einde van het seizoen goed is voor degradatie.

Deze grote uitgavenposten zijn het gevolg van de enorme media-aandacht die is gecreëerd voor het Engelse voetbal. Zo wordt de naam van de competitie gesponsord en is de omzet van 1,8 miljoen pond binnen de Premier League de vierde van de wereld qua sportcompetities (na de Amerikaanse NBA, de NFL en de MLB). Volgens onderzoeksbureau Deloitte zitten tevens acht Engelse ploegen bij de rijkste twintig van Europa, dat is percentsgewijs gezien 40 %.

De grote vetpot is echter de opbrengsten uit tv-rechten. Deze collectieve overeenkomst tussen alle Premier League clubs en het betaalkanaal Sky Sports is goed voor zo’n 300 miljoen pond per seizoen. Daar bovenop komen nog de inkomsten van Europese duels, internationale uitzendrechten en samenvattingen. Deze bedragen kunnen zo hoog zijn, door het grote aantal volgers over heel de wereld, naar schatting zo’n half miljard.

Door deze grote bron van inkomsten wordt de jeugdopleiding grotendeels verwaarloosd en daardoor speelt het Engelse nationale team ook al jaren geen rol van betekenis meer op het mondiale podium.

Misschien wordt het voetbal ook wel verkeerd aangeleerd in de jeugd. Als je ziet dat een Arsenal talenten van over heel de wereld weet te strikken, ze vervolgens een paar jaar opleidt en laat rijpen, waarna ze met gemak meedraaien in de zogenaamde “beste competitie ter wereld”, dan zet ik ook mijn vraagtekens bij de manier van trainen van de Engelse jeugd. Misschien moeten ze de DVD-box van Wiel Coerver eens aanschaffen, of Louis van Gaal uitnodigen voor een aantal clinics?

Grote en kleine sterren

Laten we eens gaan kijken naar de spelers binnen het Engelse voetbal. Natuurlijk, er zijn wereldsterren aanwezig, maar die zijn op één hand te tellen. Hoe kan het anders dat Manchester United de Champions League wint met één van de meest kleurloze teams ooit? Van dat team is enkel Cristiano Ronaldo een echte ster, voor de rest zijn het vooral waterdragers. Rooney heeft nog geen enkel constant seizoen gedraaid bijvoorbeeld. Zelfs het team van FC Porto uit 2005 had nog meer felbegeerde spelers.

Het moet gezegd worden, het Manchester United dat vorig jaar de Champions League won, was het beste team uit Europa vorig jaar. Ze konden als geen ander de tegenstander vastzetten en vervolgens wachten op een bevlieging van die ene ster. Maar of ik als neutrale toeschouwer heb genoten? Absoluut niet.

De Engelse competitie zit vol met spelers waarvan je je überhaupt afvraagt wat zij als prof doen. Ik noem een Titus Bramble, een Kieron Dyer, een Nicky Butt, een David Dunn.

Zo kunnen we nog wel even doorgaan, met een Gary en Phil Neville, twee van de meest overschatte spelers ooit, die door hun werklust en inzet heel ver zijn gekomen. Dat is ook een prestatie natuurlijk, maar het is niet het soort prestatie waar een voetballiefhebber warm van wordt.

Waarom is het gehalte buitenlanders bij de topclubs anders zo hoog? Omdat die iets brengen wat ze in Engeland niet gewoon zijn, technisch vernuft. Kracht en moed zijn nergens als ze moeten toegeven aan een aantal scharen. Dat valt dus ook terug te zien in de prestaties van de nationale elftallen.

Marginale spelers als Stephen Ireland aarden in deze competities wel, maar zouden in andere Europese competities schromelijk tekort komen.

Sfeerbeeld

Daarnaast staat natuurlijk vast dat de Engelse sfeer ongeëvenaard blijft. Het fanatisme mag dan niet zo erg zijn als in Zuid-Europa of Latijns-Amerika, maar doordat de Engelse fans sneller tevreden zijn, is de sfeer tijdens wedstrijden er een stuk aangenamer. Het is er altijd gemoedelijk, de supporters willen nog wel eens de hele wedstrijd zingen en je kunt na de wedstrijd met een gerust hart naar huis. Misschien is dat wel de kracht van het Engelse voetbal.

De media hebben ook bijgedragen aan het utopische beeld van de Engelse voetbalcompetitie. Deze Engelse media staan natuurlijk bekend als een van de meest brutale en onbeschofte ter wereld, met al hun tabloids met smeuïge verhalen over de escapades van de ene superster, dan wel het overgewicht van de andere. Zij staan natuurlijk vooraan als er weer een schandaal wordt ontdekt, hetgeen een positief effect heeft op de naamsbekendheid van de Engelse competities.

De Engelse Premier League is tevens de enige competitie waarin alle vier de grote clubs in een weekend met 0-0 gelijk kunnen spelen, waarna er toch bij hoog en bij laag beweerd wordt dat het spannende wedstrijden waren.

En soms is dat ook zo in het Engelse voetbal, door discutabele beslissingen en fabelachtige individuele acties. Wie herinnert zich niet de geweldige goals van cultheld Matthew Le Tissier, of het hakje van Gianfranco Zola? Zo zijn er nog talloze momenten te bedenken, die door de wereldwijde belangstelling ook in het geheugen van menig voetballiefhebber gegrift staan.

Conclusie

De meningen over de Engelse competitie blijven natuurlijk verdeeld. De één vindt dit soort voetbal, waarin de modale voetballer ook een rol van betekenis kan spelen en gewone jongens geëerd worden, geweldig, de ander vindt het niks.

Zo gaat Napoli-voorzitter Aurelio De Laurentiis tot het uiterste om spelers van het kaliber als Marek Hamsik en Ezequiel Lavezzi niet naar de Premier League te laten vertrekken. "De Engelse levensgewoonten zijn slecht, hun eten is niet te eten en de Engelse vrouwen wassen zich niet rond de schaamstreek. Van een bad hebben ze nog nooit gehoord", waarschuwde de hoogste sportbestuurder. Het is niet geheel toevallig dat de diëtist die Juande Ramos van zijn trainerschap bij Sevilla meenam naar Tottenham in Londen niet in goede aarde viel, zoals men wel ziet.

Maar daar tegenover staan genoeg lofuitingen en dromerige uitlatingen van voetballers en fans, zoals recentelijk nog Clarence Seedorf, die zijn wens uitsprak om ooit nog eens in de Premier League te voetballen. Een feit is, dat het Engelse voetbal nog steeds de grootste voetbalcompetitie ter wereld voortbrengt, en dat ondanks al haar mankementen.

Het nummer 23: Wesley Sneijder

2008-08-02T15:13:00.003+02:00

In het kader van mijn opleidingsdeel Spaans ben ik bezig een rapport te schrijven over de invloed van Nederlandse voetballers op het Spaanse voetbal. Hiervoor heb ik verschillende (ex-)voetballers benaderd, waarvan Real Madrid-speler Wesley Sneijder de eerste was die reageerde.

Geboren in Utrecht, opgegroeid bij de pleintjes waar ook Marco van Basten leerde voetballen, is het verhaal van de verdere carrière van Sneijder wel bekend. Een product uit de jeugdopleiding van de meest kapitaalkrachtige club van het land, een aanvoerder die af en toe uit zijn slof schoot en begin vorig seizoen voor een megabedrag werd aangetrokken door Real Madrid. Nu bevindt Sneijder zich bij een van de grootste clubs ter wereld, en dat is aan alles merkbaar. De sfeer, de entourage, maar vooral zijn eigen spel.

Hijzelf verduidelijkte al eens waarom hij zoveel gegroeid was in één seizoen, dat lag aan het kritische publiek in Spanje. Heb je daar 3 verkeerde balcontacten op rij, dan word je onherroepelijk uitgefloten. Daar word je als speler beter van, aldus Sneijder.

Mijn mening over de Utrechter heb ik nooit onder stoelen of banken gestoken. Ik vond Sneijder in zijn tijd bij Ajax een zwaar overschatte voetballer, ook in het seizoen dat hij om en nabij de 20 goals maakte. Zijn tweebenigheid was een schitterend wapen, maar de steken die hij liet vallen doordat hij niet meeverdedigde, of de vele vrije trappen die hij relatief gezien nodig had voor een goal, waren voor mij reden om te zeggen dat hij niet zo goed was als beweerd werd.
Real Madrid nam de gok, haalde hem met een vernietigend bod van 27 miljoen euro binnen en Sneijder werd meteen gezien als basisspeler. Hij nam het rugnummer 23 over van de vertrekkende David Beckham, een nummer dat hij niet meteen als last zag, omdat het ook zijn nummer was waarmee hij in zijn eerste seizoen bij Ajax debuteerde.
Schuster gaf hem een wat vrijere rol links op het middenveld, waarbij hij veelvuldig naar binnen zou mogen trekken. Later in het seizoen zou hij veel onderling wisselen met de andere aanvallend ingestelde middenvelders, met name Guti en Robinho.

Zijn eerste wedstrijd voor Real, meteen in het eigen Bernabeú tegen stadsrivaal Atletico Madrid, werd een debuut om van te dromen. Met een hard, laag schot uit een indirecte vrije trap (assist van Guti) maakte hij de winnende 2-1 en het Spaanse publiek begon zich toen al te roeren over de toch redelijk onbekende aankoop. Dat het schot onderweg nog aangeraakt werd door een speler van Atletico, mocht de pret niet drukken.
Even later kregen we te maken met de galavoorstelling in de uitwedstrijd tegen Villarreal. Een schandalig stukje deklassering door de mannen in het maagdelijk witte shirt. Het niveau van dat duel is in de laatste voetbaljaargang maar door twee duels gehaald: Liverpool – Arsenal in de Champions League en Nederland – Frankrijk op het afgelopen EK. Hierbij moet opgemerkt worden dat beide teams genoeg kansen hadden om te winnen, iets wat in Vila-real absoluut niet het geval was.

De stijgende lijn kwam even tot stagnatie in het midden van het seizoen, maar aan het einde herpakte Sneijder zich weer en kon Real Madrid zich, mede door zijn 9 goals in de Liga, weer tot kampioen kronen.
Hierna volgde het voor Nederland zo teleurstellend verlopen EK. De eerste twee wedstrijden waren pareltjes, op die twee avonden werd historie geschreven. Helaas liep de wedstrijd tegen Rusland uit op een deceptie, maar dat had natuurlijk van alles te maken met het tragische gebeuren rondom Khalid Boulahrouz. Desondanks liet het Nederlands elftal een verpletterende indruk achter. Zo moest er gevoetbald worden, met het hart op de tong. Een van de belangrijkste aanjagers in dit team en de topscorer van Oranje was, u raadt het al, Wesley Sneijder. Wat mij opviel aan zijn spel op het EK was de wil om alles goed te doen, ook in verdedigend opzicht. Zijn handelingssnelheid is nog meer verbeterd. Hoe zou het afgelopen zijn als niet Van Persie, maar hij die laatste vrije trap had genomen tegen de Russen? Voor Van Persie was het zijn eerste balcontact, voor Sneijder zou het een routineklus betekenen.

Nu staat Sneijder weer aan het begin van een nieuw seizoen, waarin Real Madrid na de trainingsstage in Oostenrijk en de Emirates Cup in Londen weer prijzen wil oogsten, met de Nederlander in een hoofdrol.
Aan de vooravond van het begin van dit nieuwe seizoen kon ik hem een paar vragen stellen, die ik later aangevuld heb met mijn eigen concluderingen.

Je hebt een heel goed eerste seizoen achter de rug, waarin je meteen al redelijk bepalend was voor je team. Niet alleen bij jou was een snelle aanpassing zichtbaar, ook bij Royston Drenthe, Arjen Robben en niet te vergeten Ruud van Nistelrooy toen hij aangekocht werd door Real Madrid. Hoe komt het dat je zo snel gewend bent?
Daar heb ik zelf ook eigenlijk niet echt een verklaring voor. Misschien dat het ermee te maken heeft dat ik niet echt faalangst heb en gewoon mijn spel blijf spelen.

Sneijder geeft aan dat hij die mentaliteit bezit. Deze mentaliteit is iets wat de meeste Ajax-spelers uit de eigen opleiding gemeen hebben, een gevalletje Amsterdamse bluf, het soort zelfverzekerdheid waar toppers baat bij hebben.

Heb je, voordat je naar Real Madrid vertrok, nog informatie ingewonnen bij Nederlandse voetballers die in Spanje voetballen of dat gedaan hebben?
Nee, niet bij spelers van Real. Wel bij mijn oud-ploeggenoot Gabri, die mij alles vertelde over de Spaanse competitie en mij heeft verteld dat het 1 van de mooiste competities ter wereld is.

Waarschijnlijk was de overgang zo snel beklonken dat er geen tijd was om echt uitvoerig te praten met landgenoten over zijn nieuwe club. Hierdoor moest hij het doen met de informatie die zijn ploeggenoot Gabri kon geven. Dit zal uiteraard niet erg beknopt zijn geweest, aangezien Gabri een aanzienlijke tijd bij FC Barcelona op de loonlijst stond.

Je hebt al eens gezegd dat Ruud van Nistelrooy een welkome hulp was in je beginperiode in Madrid. Met wie van je ploeggenoten trek je eigenlijk het meest op?
Met Ruud en Arjen, maar ook Higuain, Raul , Guti en Pepe. Met deze spelers praat ik veel over de wedstrijd, wat er beter kan en wat er fout ging bijvoorbeeld.

Het moge duidelijk zijn, Sneijder probeert zichzelf nog steeds te verbeteren als voetballer. Hiervoor gaat hij niet alleen om met zijn Nederlandse collega’s, maar praat hij dus ook met de “kopstukken” van de ploeg.

Je oud-ploeggenoot John Heitinga gaat spelen voor Atletico Madrid, in hoeverre heb jij hem nog adviezen gegeven?
Het enige wat ik Johnny heb meegegeven is dat de Spaanse competitie 1 van de mooiste is, qua niveau maar ook het spel op zich. Die kans moest hij dus gewoon pakken, ook omdat ze dit seizoen weer Champions League gaan spelen (inmiddels is de loting bekend: Atletico neemt het in de 3e kwalificatieronde op tegen Schalke ’04).

Trainer Bernd Schuster heeft al meerdere malen zijn bewondering geuit over de Nederlandse groep bij Real Madrid. Neemt hij jullie vaak apart om bepaalde dingen door te spreken?
Ja, hij neemt ons regelmatig apart. Maar dat doet hij ook bij de andere spelers.

Schuster weet dus de verschillende voetbalculturen apart te instrueren. Naast dat hij zijn manschappen regelmatig apart neemt, spreekt hij ze veel gezamenlijk toe. Hierdoor ontstaat er een groot gevoel van eendracht in het veld, iets wat een aantal jaar geleden bij Real Madrid wel anders was.

Is er eigenlijk sprake van een hiërarchie binnen de spelersgroep van Real Madrid en zo ja, hoe ziet die er uit? Wie zijn bijvoorbeeld de echte leiders?
De hiërarchie is er wel. De echte leiders zijn Raul, Guti en Casillas. Dat zijn tevens de jongens die bij de club groot zijn geworden. Zij zijn om die reden ook degenen die hier veel te vertellen hebben.

In je tijd bij Ajax was je aanvoerder en een dragende speler. Wat is jouw huidige rol bij Real Madrid? Ben je hier meer een dienende speler of laat je je hier ook gelden?
Ik ben hier binnen gekomen als dienende speler, maar ben in de loop van het seizoen wel meer een dragende geworden. Ook omdat de trainer dit van mij verwacht.

Sneijder heeft zich dus in een seizoen opgewerkt tot één van de steunpilaren van een van de grootste teams ter wereld. Naast hem zijn natuurlijk Robben en Van Nistelrooy ook dragende spelers voor de Madrilenen. Dit geeft maar weer eens aan hoe goed Nederlandse voetballers in Spanje passen.

Tijdens het EK hebben we kunnen genieten van een Nederlands elftal dat met veel plezier zijn groepswedstrijden afwerkte. Wie waren de leiders van dat team, in de kleedkamer en op het veld?
De echte leiders binnen en buiten het veld waren of zijn Van der Vaart, Van Nistelrooy, Van der Sar, Gio, en ikzelf.

Opvallend om te zien is dat Sneijder in zijn antwoord (bewust of onbewust) 2 namen van de 7 die het spelsysteem hebben bepaald weglaat. Van Persie had natuurlijk de pech dat hij geblesseerd aan het toernooi begon, en om die reden net als Robben veelal mocht invallen.

In de pers werd de factor spelvreugde vaak aangehaald, het plezier spatte van het spel van Nederland af. Aan welke wedstrijd tijdens het EK beleefde jij het meeste plezier en waarom?
Dat waren eigenlijk twee wedstrijden, namelijk die tegen Frankrijk en Italië. Maar als ik moet kiezen, kies ik voor Frankrijk, omdat we toen echt vrij konden voetballen en natuurlijk vier goals maakten. Aan alles was te merken dat men ervan genoot.

We zien hier dat voetballers ook het meeste genieten als er mooi gevoetbald wordt. De wedstrijd tegen Frankrijk was een slepend gevecht met vele hoogtepunten, waaronder Sneijder zijn 4-1 vlak voor tijd, onlangs nog uitgeroepen tot mooiste goal van het EK.

U ziet het, ook uit de woorden van Sneijder blijkt dat hij als persoon veel bijgeleerd heeft sinds zijn onstuimige beginjaren. Komend seizoen zien we of hij deze lijn weet door te zetten. Doet hij dat, dan gloort er misschien wel Europees succes aan de horizon. Houdt u vooral de Spaanse competitie in de gaten.

Over paaseieren zoeken en de paashaas opeten

2008-03-23T14:41:00.005+01:00

Pasen, de wederopstanding. Palmtakken en broodkippen. Bovenal staat het voor verdraagzaamheid en genegenheid naar eenieder die jij liefhebt. We leven te snel tegenwoordig, waarderen het kleine niet meer en winden ons op om de domste dingen. Moet dat nou?

Stichting SIRE begon vorig jaar een campagne tegen de ontluikende agressie van de Nederlandse samenleving. Je hebt er vast wel eens van gehoord, het korte lontje in ons landje. Het is terecht dat hier aandacht aan geschonken wordt, want je zou haast zeggen dat je tegenwoordig het incasseringsvermogen van een professioneel bokser moet hebben om je niet te ergeren aan van alles en nog wat. Dan komt de trein te laat, dan rijdt de bus niet, dan is het winkelpersoneel grof, dan word je nageroepen op straat..

Gandhi zei ooit; “Een zwakkeling kan niet vergeven. Vergevingsgezindheid is een eigenschap van sterkte.” Maak je niet zo druk, wees niet die zwakkeling. Er schuilt een bokser in ieder van jullie, en enkelen zijn haast zo groots als Mohammed Ali was. Qua vergevingsgezindheid dan.

Uit de nieuwjaarsenquête van Editie NL bleek dat de gemiddelde Nederlander voor 2008 vooral als wens had meer te gaan genieten van het leven. Mijn vraag aan jullie is: doen jullie dat ook? Zo nee, sta er eens wat vaker bij stil. Ook al heb je zoveel nare dingen meegemaakt in je leven, er zijn zoveel lichtpuntjes te ontdekken dat je daar vanzelf weer blij van wordt. Het leven is mooi.

De paus zal ongetwijfeld weer met zijn mooie zalvende woorden komen. Urbi et orbi, vrede op aarde, bedankt voor die bloemen..
Gelukkig geloven een hoop mensen in hem, in zijn religie. Gelukkig zijn zij bereid het goede te doen en het slechte te laten. Als heel de wereld dat eens zou doen..

Pasen is ook een moment van bezinning, een mooi rustpunt in een studiejaar of een werkperiode. Zet voor jezelf nou eens op een rijtje waar je heen wil met je leven. Wil je hamburgers bakken? Wil je carrière maken in het bankwezen? Wil je deze studie afmaken? Volg je hart, dat is wat telt.

Lach eens wat vaker. Om jezelf, om situaties, om anderen als je weet dat die anderen er geen problemen mee hebben. De profeet Mohammed vertelde aan Aboe Dzarr dat hij het lachen erg hoog in achting hield; “Onderschat niet de minste van de goede werken, al is het maar het glimlachen naar je broeder wanneer je hem tegenkomt.”
Probeer je niet te ergeren aan de kleine dingen, maar lach er een keer om en vergeet het daarna. Niets is zo vervelend als van een mug een olifant maken, voor jezelf en voor anderen.

Het was niet mijn bedoeling om als een welbespraakte Greenpeace-liefhebber over te komen. Het was ook niet opzettelijk mijn bedoeling om zo’n clichématig stuk tekst te schrijven. Het was mijn bedoeling om jullie aan het denken te zetten. Over jezelf, over anderen, over het leven in het algemeen. Wat wil je bereiken? Geniet vooral, dat is wat ik wil meegeven. Geniet, en zorg voor anderen. Je bent gezegend met dit leven.

Zalig Pasen.

It's Alive!

2008-03-18T12:23:00.004+01:00

In the past couple of months, even the past year, boast-filled, bragging tracks with easy melodies and simple dance routines took over the radio. I believe you’ll all remember Soulja Boy with his ridiculous hit “Soulja Boy Tell ‘Em”, or Dem Franchise Boyz with their obnoxious “Lean with it, rock with it“, which even was a further parody of the once so blooming and booming US-rap scene. In a time where artists like Gang Starr, Kool G Rap and Rakim paved the way to mainstream success for conscious rappers like Tupac Shakur, Jay-Z or Notorious BIG, there was no time for nonsense. Rap was real. Rappers often came from the cold streets, lived a hard knock life, as “Young HOV” would say so.

Nowadays, this culture is changing rapidly. Everyone who thinks they can rap, who thinks they can create a beat, goes to a studio and records himself a demo. If it’s catchy, it’ll become a hit. Hey, why blame the record companies? They only supply the demand of the consumers. However, they are to blame in some way, because this commercial, blunt music was fuelled in the 1980’s by the same record companies. Remixes, bad synthesizers, large hair and fluorescent clothing, the 80’s were a disaster for the development of pop music.

Then, a new phenom showed up. Rap was something for ethnic minorities to escape their everyday problems, to let out their aggression about society and everything around them that bothered. It became an instant hit. The sound was so refreshing, so unique, often catchy and yet full of things worth saying. The early 90’s were part of hip hop’s Golden Age, featuring artists like the aforementioned Kool G Rap, but also Public Enemy, Big Daddy Kane, Big L, Big Punisher, Nas’ great debut album Illmatic, and so on.

After this, hip hop got too commercial, too “gangsta”, as mentioned by a lot of critics. There was space for goofing around, for meaningless brag and boast songs that were only held together through the beat. At this point, the underground scene played a big part in the development of a new wave of top class hip hop, with a load of conscious rappers. The group held responsible for reviving hip hop would be the Native Tongues Posse, with long-time members De La Soul, A Tribe Called Quest and now-mainstream actors Busta Rhymes, Common, Talib Kweli, Mos Def and Philly-based hip hop band The Roots. Later that decade, most of the members of the Native Tongue Posse went on to form a new hip hop collective, that was influenced by jazz and soul and was distinguished by offbeat rhythms and eerie noises. They called themselves the Soulquarians, and were backed up by mastermind DJ J Dilla, who, unfortunately, died in 2006 due to cardiac arrest.

With the Soulquarians, hip hop received new blood, a fresh face and (again) a lot of mainstream support. This is acknowledged by the success of rappers Common, Mos Def (who pursuits an acting career, appearing in the new Michel Gondry-film “Be Kind, Rewind” (a must see!)), Grammy-award winning band The Roots and the reviving success of old school heroes Wu Tang Clan and KRS-One. Also, the argument that every rapper should be black doesn’t apply anymore. Rap collective CunninLynguists (with the Caucasian DJ Kno) received great critical acclaim with each of their albums, their most recent being 2007’s Dirty Acres. And what about rapper and producer Eminem? He may be goofing around sometimes, but he has written some excellent stuff and is marked as one of the most selling rappers of all time. Or a relatively new face, Brother Ali. Ali is a white albino with a soulful voice and really good lyrics, you should check him out sometime.

Please, don’t listen to the crap that the Billboard serves you. You’d rather begin a search on hip hop websites to learn about real hip hop, real stories and real people.
Hip hop is long before dead, it’s alive and kicking.

Marketing an Athlete: Some things just fit

2008-03-02T12:35:00.002+01:00

In the search for a sponsor object, corporations often see sport as a perfect way to embody their vision or business ideology. The reasons for that decision are quite simple, sport is emotion, it attracts a large public and if winning, sport will get you lots of rewards and respect. Companies love to grab something from that amount of respect, in order to boost their image. What’s even more interesting, is not just a specific sport, but a specific player who stands out due to his specific qualities. Or even a player who dominates a whole sport, for example Roger Federer, who has an endorsement deal with Nike.

The same goes for sponsoring Tiger Woods, but not only because he is the best in his sport. He’s the first ever coloured person to dominate such an elite and “white” sport as golf. This gives people the image that his sponsor, Nike, sure does care about integration and the race-issue, thus adding an “awareness-factor” to their already positive image.
Adidas countered this when Champion stopped providing clothing to the NBA, the world’s leading basketball league. They stepped in, in order to compete with Nike to show that they also care about equality, but also because the mentality in sponsoring is changing. It’s less but bigger objects these days.
That would explain why Puma, the German sports brand, did sponsor all of the African teams in the 2006 Africa Cup of Nations and 2006 World Cup Soccer. This is what we call a natural fit. The corporation is called Puma, named after a cat that lives in Africa, and the sponsor objects in this particular case are all nations in Africa. What better way to identify yourself with merchandising than through a creature from the continent? It’s bound to get a lot of media exposure.

Back to sponsoring a single player. In this category, there are also some natural fits. We’ve had Michael Jordan endorsing Nike, which fitted perfectly with his nickname “Air Jordan”. Subsequently, Nike produced a clothing line under this nickname, with Jordan signature products.

Also in the NBA, more recent, we have a young Slam Dunk-champion, Gerald Green, who was drafted by the Boston Celtics. Doesn’t ring a bell? Well, the main colour in the Celtics’ jersey is green, hence the fit. It’s too bad he was traded to the Timberwolves in the half year after that, and now he plays in his hometown, Houston. Maybe, at the end of this season, when he’s a free agent, he’ll return to Boston in order to attract more sponsordeals.

To conclude with one of today’s most admired young players in the NBA, besides wonderboy LeBron James, Dwight Howard. Howard is a 22-year old center from the Orlando Magic, most famous for his outrageous dunks. He came in 2^nd behind Gerald Green in 2007, but managed to snatch the title in front of him this year, in 2008. Howard showed off a couple of incredible dunks that have never been performed before on national television. This kind of creativity, and the positive way in which he presents himself (he’s also a devoted Christian), make him a very, very wanted player for sponsors and teams alike. Just look at him in the two Slam Dunk competitions:

2007

2008

Tackles: Banning hooligans from the field

2008-02-24T21:19:00.003+01:00

Tackling is of all ages. It’s an accepted part of the sport we call football, in America also known as soccer. In the past, football brought up great tacklers, fine young men who could win the ball with a perfectly timed sliding, real technical stuff. Teams who played attractive football were sometimes matched by technically skilled defenders, eventually slumping to defeat by a counter of some sort from the defensive team. It’s a shame that something like that doesn’t seem to exist anymore.

In the wake of a new gruesome attempt to murder someone’s football career, Birmingham City-defender Matthew Taylor is anxiously waiting for his punishment following his so-called “unlucky” tackle on Arsenal-forward Eduardo da Silva. What we saw from TV-footage was Eduardo being launched by an atrocious tackle from Taylor, while the match had only just begun. You saw Eduardo’s lower leg being mangled by the force of the stretched out leg from Taylor, who had absolutely no intention of even hitting the ball, because it was a long time gone when he slid in full stretch. You can even see him smiling when Eduardo is on the ground and Taylor realizes what he has done.

In the past we had a couple of players who deliberately injured a player of the opposite team, sometimes even ending this player’s career. Remember the Manchester derby in which Roy Keane took revenge on Alf Inge Haaland for putting him on the sideline for one and a half years. Haaland had to retire because of that tackle. Maybe you’ll also remember Argentinian midfielder Aldo Duscher, who put David Beckham out for quite a while, or Reading-striker Stephen Hunt who put Chelsea-goalie Petr Cech in a coma. A bit further down memory lane we’ve got Andoni Goikoetxea, the butcher of Bilbao, who cherishes the shoes of his horrifying tackle which broke Diego Maradona’s ankle in a trophy cabinet in his living room.
These are all examples of how wrong it can be to get too physical. Football isn’t about that.

Sure, others will say that they weren’t all on purpose, but is it really that necessary to throw out such a bad tackle? Why even bother? It is bound to get you suspended for quite a while. This is what brings us to my next point. Get those hooligans off the field for as long as the “victim” is injured. If that means, standing by the sideline for eight months, well, so be it. It’s what they deserve after such appalling deeds. We should get back to playing “Joga Bonito”, the beautiful game. In that, there’s no room for butchers and meat mincers.

Of course, there still is something left of the beautiful technical tackling of the early days. The Italians still got it, but they’re aging fast. When will the younger generation step up?

Waarom/Why?

2008-02-24T21:15:00.003+01:00

Nou Gino, zeg het eens. Waarom moet je je blognaam nou weer veranderen, en waarom moet je nou in het vervolg delen in het Engels gaan schrijven? De redenen zijn als volgt:
- Zo is het internationaal te lezen, want ik heb natuurlijk wel de nodige ambitie (ahum).
- Zo word ik beter in Engels, en dan het schrijven van de taal.
- Dat is weer belangrijk voor het tentamen dat ik krijg in de komende tentamenweek. Wel zo handig om dat te combineren, for the time being.

Protesten worden alleen behandeld indien schriftelijk ingeleverd. Have fun on the new and improved Whinose.blogspot.com !

Onder de noemer: Beruchte voetbalclubs

2008-01-14T10:41:00.000+01:00

Beruchte voetbalclubs bestaan, en er zijn er een hoop van op de wereld. Nu staan er soms van die clubs in van die lijstjes, waarvan je zegt, daar zou ik wel eens meer van willen weten. Zijn ze echt zo berucht? Wat is er dan zo berucht aan?

Ik zal dit hieronder nader toelichten. Suggesties voor clubs zijn natuurlijk altijd welkom, maar het moet natuurlijk wel zo interessant en obscuur mogelijk zijn.

Balkanklant Partizan Belgrado is deze keer aan de beurt.

De naam
Partizanen was de benaming voor het volksleger van generaal annex president annex dictator Tito van Joegoslavië. Dit volksleger is ontstaan als guerrillabeweging tegen Duitse, Hongaarse, Italiaanse en Bulgaarse bezetters. Het leger heeft Joegoslavië behoed voor de vroege ondergang, als het ware.

De club
Fudbalski Club Partizan (Servisch: ФК Партизан) komt uit Belgrado, de hoofdstad van voormalig Joegoslavië, nu Servië. Ze werd op 1945 opgericht, en is inmiddels onderdeel van de Sports Association Partizan, waar ook een basketbalclub onder valt. Partizan beschikt volgens de UEFA over de tweede beste jeugdopleiding van Europa (na Ajax) en is ook tweede als meest populaire club van Servië, het moet namelijk eeuwige rivaal Rode Ster Belgrado (FK Crvena Zvezda) voor zich laten. Reden hiervoor is de beruchte reputatie van de harde kern van Partizan, de ‘Gravediggers.’
De club heeft, net als veel Oost-Europese voetbalclubs, zijn oorsprong in het (volks)leger. Net als CSKA Moskou bijvoorbeeld. Misschien wel leuk om te vermelden dat Partizan haar eerste internationale duel afwerkte tegen datzelfde CSKA.
Het grootste internationale succes van FK Partizan was de verloren Europa Cup-finale van 1966 tegen het almachtige Real Madrid. Nationaal is de club 19 keer kampioen geweest.
Partizan draagt de clubkleuren zwart en wit, nadat er in de eerste 13 jaar voor kleuren van de Joegoslavische vlag (rood en blauw) was gekozen. Deze kleurencombinatie is tegenwoordig verwerkt in het uittenue.

De fans
Fan zijn van Partizan betekent een fan voor het leven. De fans van Partizan zijn beroemd en berucht om hun fanatisme en sinds de oprichting van de Sports Association Partizan, blijft dit niet alleen bij voetbalfanatisme en –hooliganisme.

Grobari, “Gravediggers”, oftewel grafdelvers. Zo noemen de fans zichzelf. Het is een bijnaam die ze gegeven is door supporters van aartsrivaal Rode Ster, door het zwart in de clubkleuren. Partizan fans noemen supporters van Rode Ster op hun beurt “Cigani”, oftewel zigeuners. In Servië dragen grafdelvers namelijk een zwart pak. Deze groep werd in 1970 opgericht. In 1999 vond er een splitsing plaats tussen de groep, doordat er een gedeelte was (Groep Juzni, oftewel de Zuid-Groep) dat vond dat vooraanstaande Grobari hun topposities misbruikten, en de club hen daar toestemming aan gaf. In 2005 werd dit geschil bijgelegd en er ontstonden, mede door de hang naar nostalgia, drie grote groepen. “Juzni”, “Grobari 1970” en “Grobari Beograd (Belgrado)”. Zij boycotten met ingang van de voetbaljaargang 2005 alle wedstrijden van Partizan, omdat ze vonden dat technisch directeur Bjekovic en secretaris Zecevic wanbeleid uitoefenden. In mei 2007 diende Bjekovic zijn ontslag in, terwijl Zecevic volgde in september, na aanhoudende bedreigingen.

In de tachtiger jaren waren de Grobari een van de vier grootste supportersgroepen in het toen nog heel grote Joegoslavië, met als gevolg dat ze elke wedstrijd (uit of thuis) van Partizan bezochten, ook in Europa. Doordat ze, als gevolg van hun overdreven nationalisme (de korte lont in het Balkan-vat), het niet lichtzinnig opnamen tegen supporters van andere clubs, kregen de bezoeken van Partizan al gauw de stempel “strafexpedities” opgedrukt.
De grafdelvers bedienen zichzelf nog altijd van luidkeels gezang en geklap, meestal de volle 90 minuten lang. Wat voor sfeer dat veroorzaakt? Kijkt u hier maar eens. Of hier.

Bekend volk?
Jazeker! Danko Lazovic, tegenwoordig spits van PSV, begon er zijn carrière. Ook Mateja Kezman, ex-PSV en tegenwoordig Fenerbahçe, kende er zijn jeugdopleiding en eerste stappen. Daarnaast hebben we ook nog Sasa Ilic, vermaard spelmaker van onder andere Galatasaray, altijd getooid met nummer 22.

Berucht?
Met zekerheid is dit één van de beruchtste teams uit de Balkan. Ga er maar eens op bezoek, als je durft.

Iker

2008-01-09T11:55:00.000+01:00

Helden.

Je hebt ze in alle soorten en maten.
Hillary, Obama, McCain, Monica Lewinsky, Paris Hilton.

Soms net iets te dik, soms iets te dom, soms te lomp en soms te krom. Soms ook bijzonder getalenteerd.

Er zijn mensen bij wie de voornaam genoegd zegt, bij wie deze boekdelen spreekt. Diego is er eentje, verwijzend naar de lijntjessnuivende baltovenaar. Iker mag er ook wezen.

Het jongetje werd in 1990 als 9-jarige naar het roemruchte Real Madrid gehaald, om daar in de jeugdopleiding te werken aan zijn talent als doelverdediger. De gevolgen zijn inmiddels bekend. Iker brak in 1999 door als vaste keeper van het sterrenelftal, en is sindsdien slechts uit zijn doelmond verdwenen vanwege blessures of voorgeschreven rust. Hij zag Galacticos als Zidane, Ronaldo, Figo komen en gaan, zelfs cultheld Steve McManaman maakte hij mee. Deze spelers zijn inmiddels gestopt of verder gegaan met hun carrière, die echter nooit meer zo’n hoogtepunt zal bereiken dan bij Real Madrid. Deze club is nog altijd het dak van de wereld, de grootste van allemaal. Iker is daar de onbetwiste nummer één, de eerste naam op het wedstrijdformulier. 26 jaar pas.

Hij zal zelf de eerste zijn om te ontkennen dat hij de beste is. Laatst bij Radio Marca (een Spaanse sportkrant) gaf hij aan dat hij niet de beste was, maar “gewoon Iker”. Fans en voetballiefhebbers weten inmiddels wel beter. Hij mag dan niet de nonchalance en de gratie hebben van de Italiaan Buffon (Juventus red.), maar hij pakt wel degelijk de meeste punten voor zijn ploeg. Een man als Iker is goud waard, weten ze inmiddels ook bij Real.

Afgelopen weekend gaf hij weer acte de présence, thuis tegen Real Zaragoza. Waar Real eerder dit jaar met 2-2 gelijkspeelde tegen dit sterke collectief, werd het nu in eigen huis 2-0 door doelpunten van Ruud van Nistelrooy en Robinho. Maar eigenlijk vooral door Iker. Hij redde de thuisploeg een aantal keer op magistrale wijze. Inzetten van de lijn, uit de hoek, één op één, noem het maar op. Iker had ze, en is hard op weg zijn eigen record zonder tegendoelpunt te verbreken.

Op de persconferentie na afloop gaven beide trainers toe dat het moeilijk scoren werd, zolang die doelman van Real zo zijn best deed. Zij kregen bijval van de spitsen van Zaragoza, Diego Milito en Ricardo Oliveira, ook geen kleine jongens.

Bovenal is deze Iker een bijzonder goedgemanierd mens met het hart op de juiste plaats. Hij heeft nooit gezeurd om contractverbetering, al stak het hem natuurlijk wel dat hij een stukje minder verdiende dan zijn ploegmaats. Het zou aan bod komen, wanneer het tijd was. Inmiddels is die contractverbetering er gekomen, en zijn ze naar verluidt bezig met een standbeeld dat voor het imposante Bernabeú moet komen te staan. Een beeld zoals we dat al zo vaak hebben gezien van hem, het lichaam op het gras, de bal klem in de handen, die geconcentreerde blik op het leer. Het standbeeld van een levende legende.

“San” Iker.

Waar is links?

2008-01-06T15:03:00.001+01:00

Het Openbaar Ministerie heeft weer van zich doen spreken. Men heeft 17 neo-nazi’s, oftewel extreemrechtse personen opgeroepen om terecht te staan in de rechtbank. Dit gebeurt naar aanleiding van de vechtpartij tussen extreemrechtse en extreemlinkse mensen vorig jaar bij Bob’s Saloon in Uitgeest.

Daar hield de Nationalistische Vrijheids Beweging (NVB) een vergadering, onder toezicht van de Nederlandse tak van de neonazistische vereniging Blood and Honour. Deze vergadering werd vervolgens verstoord door een groep van zo’n 100 man van de AFA, de Anti Fascistische Actie. De leden van Blood and Honour lieten dit niet op zich zitten en gebruikten fysiek geweld. U kunt het gevolg wel raden, er vielen een paar gewonden.

Meestal is het zo dat er twee mensen schuld hebben aan een ruzie, of in dit geval vechtpartij. Het Openbaar Ministerie lijkt echter niet zo te denken, aangezien géén van de 100 demonstranten (die uiteraard niet met een witte roos in de hand zwijgzaam stonden te protesteren) van extreemlinkse kant wordt gedagvaard. Is het OM ervan overtuigd dat zij onschuldig zijn? Of pakt men liever de door de media gedemoniseerde extreemrechtse kant aan, om zo makkelijk te scoren?

Het blijft een feit dat alles dat de naam extreem draagt, nogal extreem fout is. Of het nu rechts of links betreft, het is van beide kanten net teveel om nog serieus genomen te kunnen worden, of om überhaupt goede ideeën te hebben. Maar moet dan slechts één kant lijden onder de daden van twee? Alleen maar omdat die fysiek geweld gebruikt hebben? Volgens mij krijgt men voor de woorden “homo” en “hondelul” tegen de politie tegenwoordig ook weer een boete.

Nieuwjaarspreek

2008-01-02T13:05:00.000+01:00

Het is alweer 2008. Soms gaat de tijd snel.

Ik zou net als iedereen traditioneel doet hier een stukje kunnen schrijven over het afgelopen jaar, over eventuele goede voornemens, of een oproep aan de bevolking, zoals Hare Majesteit elk jaar netjes doet.

Dat doe ik dus niet. Ik verbaas mij liever over de vele nieuwjaarspreken en ‘afspraken met jezelf’. Het is weer tijd om te stoppen met roken, om die extra kilo’s eraf te halen en ze vervolgens in de zomer weer terug te krijgen, om wat meer te gaan sporten. Allemaal niet zo heel interessant.

Nee, wat ik wel interessant vond, was de enquêteuitslag van TNS/NIPO bij Editie NL. De Nederlander had als voornaamste goede voornemen om in 2008 meer te gaan genieten van het leven. Dat vind ik nou goede voornemens, en dat zou ik ook aan jullie mee willen geven. Geniet vooral, neem de tijd om te genieten, en laat je die momenten niet afsnoepen.

Een gezond 2008 toegewenst.

Het kerstwoord

2007-12-23T11:59:00.001+01:00

Wist u dat zoiets bestond? Een modewoord, speciaal voor de kerst? Ik niet, tot eerder deze week. De AH Bonus-folder viel weer eens in de bus en hij stond natuurlijk boordevol lekkernijen, het meeste van het nieuwe “Exclusief”-huismerk, om de mensen wat “extra’s” te schenken voor een nog hogere prijs. Mijn oog viel op het woord “amuzes”. Amuzes zijn kleine hapjes, die je ineens door moet slikken eigenlijk. Het hoort een streling van de tong te zijn, en het is Frans. Twee dingen die dus absoluut niet samengaan, of eigenlijk drie. Maar goed, amuzes dus. Hét modewoord van deze kerst. Nog nóóit heb ik het eerder gehoord, totdat hier in huis er iemand over begon.

“Ja, als voorgerecht doen we een stuk of zes amuzes..” Ik wist niet wat ik hoorde, want ik associeer het woord amuze al gauw met het Engelse “amuse”, hetgeen vermaken betekent. Ik dacht aan een pop-up clown ofzo, die dan met z’n veel te grote schoenen en rood geruite jasje al ons eten op ging smikkelen, om vervolgens met een luidkeels “ALLES IS VOOR BASSIE” te besluiten. Niets was minder waar.

Vorige jaren hadden we de tapas. Het is eigenlijk gewoon Spaans voor kleine hapjes, alleen de trendbeluste Nederlander heeft de term inmiddels omgegooid naar Spaanse kleine hapjes. Voortaan dus stokbrood met Serranoham en kaas uit La Mancha, tomatenpuree en een enkele gefrituurde inktvisring. Want dat zijn tapas toch? Nee, tapas noemen wij in Nederland gewoon kleine hapjes, tussendoortjes enzovoorts. Maar het is mode, het is nieuw en het is nog exclusief, dus er wordt gretig gebruik van gemaakt.

Nog zo’n stuitend voorbeeld, carpaccio. Wat een verneuking van kostbaar vlees zeg, en de mensen vinden het nog lekker ook. Carpaccio is de Italiaanse benaming voor flinterdunne rauwe biefplakjes. In restaurants wordt dit op de kaart gezet als voorgerecht omdat het relatief weinig tijd en geld kost om het te bereiden. Men flikkert wat (bij voorkeur oude) kaas er overheen, gooit er wat groenvoer op, beetje pijnboompitjes erbij (ook zoiets exotisch) en een dressing van azijn ofzo, en men heeft een voorgerecht. Het vlees zelf is een natte, kleffe, smaakloze lap, maar de kaas en de saus geven het nog enige voldoening als je de carpaccio naar binnen werkt. Het waren dus bieflapjes voor de duidelijkheid. Volwaardige biefstuk, helemaal vernacheld door een of andere malloot die ze door de snijmachine heeft gehaald. Zonde van het stuk vlees, zeg ik dan.

Genoeg gezeurd, ik wens iedereen zeer prettige feestdagen. Dat men zich maar lekker vol eet en te goed doet aan van alles en nog wat.
Ik denk wel dat ik me flink ga amuseren deze kerst. En om alvast een voorspelling te doen: volgend jaar wordt het bier und bratwurst. Daar teken ik voor.

Nieuws uit Moslimland

2007-12-19T11:50:00.000+01:00

De moslims zijn weer in het nieuws. In Saoedi-Arabië heeft koning Abdullah een 19-jarige Saoedische vrouw gratie verleend. Zij had namelijk volgens Justitie seks gehad met een man anders dan die met haar getrouwd was, de sloerie. Heel de natie sprak er schande van en ze werd veroordeeld voor een straf van 90 zweepslagen, een betrekkelijk normale straf in moslimlanden voor vreemdgaan. Dat ze ondertussen gekidnapt en verkracht was door een grote groep mannen, zagen de jurken door de vingers, omdat ze immers in een auto gevonden werd met een andere man en (waarschijnlijk na hardhandig politieverhoor) bekende met hem seks te hebben gehad. Het is verbazingwekkend om te zien dat de islam zo hypocriet nageleefd wordt, immers, de verkrachters liepen gewoon vrij rond. Dit zal heus niet het eerste incident zijn waar de vrouw wél en de man niet gestraft wordt, wat mij toch wel zorgen baart. Je kunt natuurlijk zeggen, ja, het is een ver-van-m’n-bed-show en ik maak me er daarom geen zorgen over. Ik doe dat wel, aangezien een groot deel van deze moslimlanden binnen afzienbare tijd bondgenoten zullen worden door de globalisering van de EU bijvoorbeeld.

Het is ook niet alleen het verkrachten, ook het uithuwelijken, wat daar aan de orde van de dag is en een zogenaamde ‘traditie’ hoort te zijn, is in strijd met de ‘westerse’ gewoonten. Vrouwen horen zelf te kunnen kiezen wie ze als man willen, niet al op hun achtste te weten wie ze gaan trouwen, en of die man al vijf vrouwen heeft.

Gelukkig is koning Abdullah een goed mens en luisterde hij naar de reacties vanuit Europa en Amerika (ja, Sjors had er ook wat over te zeggen). Hij sprak de vrouw vrij en sloot de verkrachters op voor respectievelijk 2 en 9 jaar.

De Unicef foto van het jaar geeft het eerdere beeld van uithuwelijking schrijnend weer. Links de 40-jarige Mohammed, rechts zijn 11-jarige bruid Ghulam. Foto is genomen in Afghanistan, dat rommelhok van de Verenigde Naties.

Laatst ook in Sudan, dat gebied van de 3FM Serious Request-actie. De teddybeer-juf, een kandidaat voor het woord van 2007. Een Britse lerares had haar leerlingen gezegd dat ze hun geliefde teddybeertje gerust Mohammed mochten noemen. Prompt werd ze in de boeien geslagen en terechtgesteld, want een beer Mohammed noemen is je reinste schande in moslimland. Ondertussen lopen er duizenden stelende ratjes rond met de naam Mohammed, en ze zijn niet eens zo knuffelbaar als een teddybeer. Maar nee, onze bebaarde vrinden eisten de dood voor deze Britse troela, ze moest gestenigd, gevierendeeld en opgehangen worden, het liefst zoals met de gebroeders De Witt gebeurde. Gelukkig kreeg ook zij gratie van de Sudanese president na aandringen van de westerse wereld.

Hebben we ook nog de Oegandese sjeik die een eiland wil maken in een of ander meer om daar alle homo’s uit zijn land op te dumpen. Expeditie Robinson: Editie Afrika. Homoseksualiteit is volgens de Koran een zonde en dient uitgeroeid te worden. Toch gek dat het in landen als Oeganda niet verboden is bij de wet. Misschien zit de sjeik in de ontkenningsfase?

Aan de andere kant is dan weer positief te melden dat Turkije nog steeds aan de verbetering van de mensenrechten aan het werken is. Toch een fijn landje, dat Turkije, want er komen ook de best geïntegreerde allochtonen vandaan en daar mogen ze best eens een schouderklopje voor krijgen. Maar of het met die mensenrechten gaat lukken?

Dat was het weer voor deze keer, een goed blokje om in moslimland. Ik ben benieuwd wat de toekomst brengt. Real-life geitenneukers misschien?

Milan – Boca: De Kleine Dracula

2007-12-16T14:15:00.000+01:00

Vandaag zat ik al vroeg op de bank voor een lekker potje voetbal. Het was half twaalf, de aftrap voor de finale van de Wereldbeker voor Clubs tussen het Italiaanse AC Milan (met landgenoot Clarence Seedorf) en het Argentijnse Boca Juniors (de club van Pluisje en Riquelme). Grote aderlating bij Boca was het feit dat Riquelme voor deze competitie niet speelgerechtigd was, want hij was te laat aangekocht om hem nog in te kunnen schrijven. Bij Milan waren er verder geen problemen.

Laat ik voorop stellen dat het een erg vermakelijke finale was, een wedstrijd met veel kansen aan beide kanten. De eerste goal was echter voor Milan, na een goede sprint van Kaká, die zijn inzet tot twee keer toe geblokt zag worden, kwam de bal via een Boca-been bij Inzaghi, die van een metertje of zeven makkelijk binnen kon tikken. Binnen de minuut was het echter alweer gelijk, een voorzet van Morel Rodriguez, de linksback, werd op waarde geschat door de compleet ongedekte Palacio, die erg mooi binnenkopte.

Enkele minuten daarna werd de 2-1 van Boca (weer Palacio, op aangeven van Palermo) onterecht afgekeurd wegens vermeend buitenspel van Palacio. Op het moment van spelen stond hij echter tussen twee verdedigers in geklemd, zodat er absoluut geen sprake was van een fout.

Het bleef enerverend tot aan de pauze, waarna Milan gelijk het heft in handen nam. Een tweede rebound zorgde voor de 1-2 uit een vrije trap van Pirlo. De specialist zette voor, Ambrosini raakte de bal volledig verkeerd, maar Nesta stond achter hem opgesteld, kon de bal oppikken en in het doel volleren. Daarna was Boca even de weg kwijt en dat was vooral te zien aan de magere voorzetten van de zijkanten. Zowel Gonzalez als Neri Cardozo gaven een aantal erbarmelijke ballen. Gelukkig was daar nog Hugo Ibarra, de rechtsback, die na een mooie rush zijn inzet via de binnenkant van de paal terug het veld in zag komen. Pech voor Boca. Direct daarna kwam er weer een rush van de rechtsback, die nadat hij geraakt werd door Kaká en even behandeld moest worden ineens een niveau hoger ging spelen. Hier raakte Maldini geblesseerd doordat hij over zijn eigen voeten struikelde, maar Milan speelde door en counterde razendsnel via de linkerkant met Kaká, die de Boca-verdediging omspeelde en een rollertje produceerde, die wonder boven wonder het net vond doordat keeper Caranta over de bal heen sprong.

Boca leek nu toch echt verslagen, maar qua spel was het toch zeker de gelijkwaardige van Milan. Efficiëntie was het toverwoord, want ook de 1-4 kwam na een snelle counter van Milan, waarbij Kaká het overzicht behield en Inzaghi weer eens van de penaltystip vrij mocht intikken.
Boca ging met een aantal wissels driftig op zoek om de schade beperkt te houden, maar werd niet echt geholpen door de scheidsrechter, die ik erg in het voordeel van Milan vond fluiten. Toch kwam er nog de 2-4 voor Boca door een schotje van de ingevallen Gracián. Op het einde vond de scheids het nodig zich nog even te laten gelden, door Milan én Boca nog een keer rood te geven, eigenlijk volledig onnodig, voor twee dertien-in-een-dozijn overtredingen.

Nu zult u wel zeggen, natuurlijk, geef de scheids maar weer de schuld. Deze scheids is toch een beetje bijzonder. Het betreft namelijk de 32-jarige Marco Antonio Rodriguez Moreno, een Mexicaan uit Guadelajara. Zijn bijnaam luidt “de Kleine Dracula”, oftewel “Chiquidracúla”, omdat hij op jeugdfoto’s van Dracula zou lijken. Deze scheidsrechter heeft een reputatie als een ongeëvenaarde disciplinair met een voorliefde voor het trekken van kaarten. Spelers met een grote mond zijn sowieso de lul bij hem, het beste geïllustreerd door de Mexicaanse seizoensfinale in 2006 tussen Toluca en Monterrey, waarbij hij drie spelers van de laatstgenoemde ploeg van het veld stuurde. Toluca won, mede dankzij deze kaartenregen, met 3-0 en verzekerde zich zo voor de titel (eerdere uitslag 3-3), Rodriguez moest onder politiebegeleiding naar huis gebracht worden. Zelfs hoge mensen uit het Mexicaanse voetbal probeerden hem met waarschuwingen een beetje af te laten koelen. Nu lijkt dat een beetje gebeurd te zijn, volgens de bond. De FIFA denkt er in ieder geval wel zo over, door hem voor deze finale te selecteren.

Tegenover al dit strikte gezeik staat wel dat deze scheidsrechter één van de fitste mensen uit het huidige scheidsrechterskorps is, hij staat bijna nooit uit positie. Zijn hobbies zijn ook vrij normaal, niks geen halzen leegzuigen, maar gewoon muziek luisteren, zwemmen en fietsen, en de Bijbel lezen.

Één ding is zeker, als hij zo doorgaat, wordt hij vanzelf onsterfelijk.

Don't believe the hype..

2007-12-12T13:49:00.000+01:00

Een visboer die een bestelling via zijn mobieltje e-mailt naar een visfabriek. Jack Wouterse maakt zichzelf plotsklaps onsterfelijk bij het grote publiek door zijn onhandige manier van berichtjes tikken.

De reclame van het jaar, de gedoodverfde Gouden Loekie-winnaar van 2007 is de laatste weken als een hoopje as van André Hazes de lucht in geschoten naar ongekende hoogte. Je komt niet ver zonder tegenwoordig iedereen met “Goeiemoggel” te groeten. Op het werk hoor je er niet meer bij als je gewoon “mogge” gebruikt. De visboer heeft inmiddels zijn “Heerlijke inktvis”veranderd in “Heerlklijke Inktvip” en een transportbedrijf als Vos Logistics heet voortaan Vos Transploft. Ik word er knetterbek van.

Laat ik voorop stellen dat ik het spotje een briljante vondst vindt. De hoge herkenbaarheidswaarde van het verkeerd SMS-en draagt hier zeer zeker aan bij. Het acteren is geweldig en feilloos, maar waar draait het nu eigenlijk om in het spotje? Blackberry telefoons. Van die dingen met een toetsenbord waardoor je makkelijker berichtjes zou kunnen typen. Nou geloof me, dat is dus echt niet. Die kutknopjes van zo’n pauperduur ding zijn zo klein dat je muizenhandjes moet hebben om het ding echt als een toetsenbord te kunnen gebruiken, en na die gigantische tijd met een numpad en het alom heilige T9 is een SMS-je tikken tegenwoordig een fluitje van een cent. Hell, het wereldrecord staat op 42 seconden! Typ binnen die tijd maar eens een e-mail zonder spelfouten op zo’n kleine zakcomputer waar je ook nog mee schijnt te kunnen bellen.

Kijk, bij “bommetje” zegt u natuurlijk Melkunie en “daar wordt je later groot en sterk van” kennen we allemaal van de pindakaas, maar het lijkt mij ontzettend sterk dat mensen later “goeiemoggel” gaan koppelen aan blackberrytelefoons. (Wat een ontzettend woord ook weer, blackberrytelefoons. Bramentelefoons. Vanwege de knopjes denk ik? )

Daar slaat KPN (want die zenden het spotje uit) de plank volledig mis. De boodschap is goed, maar de uiteindelijke communicatie van het product wordt er snel nog even achteraan geplakt. Niet goed. De eerdere succesvoorbeelden zorgden ervoor dat hun merknaam tijdens het spotje in ieder geval een keer of 3 viel. Dat blijft wél hangen bij mensen.

Het is ook zo gruwelijk irritant na een paar keer, dat ge-"goeiemoggel". Ik word er helemaal gek van, en als mensen het in mijn omgeving gebruiken wijs ik ze daar vernietigend op. Dit is geen Van Kooten en De Bie, dit is geen taalverrijking. Dit is je reinste taalverloedering, en de meeste mensen doen er gretig aan mee.

Wat vond ik het mooi zeg, toen ik van het weekend dat bericht las van die ruzie in het café. Iemand kwam binnen, liep naar de bar en riep "moggel, een biertje!" De ontvanger van deze boodschap dacht dat de spreker "mongool" zei, hij aarzelde geen moment en haalde eens flink uit in het gezicht van het ongelukkige slachtoffer. Prachtig vind ik dat.

Afijn, inmiddels is het zover dat we bijna bij de carnavalstijd zijn en daar zullen ongetwijfeld ook de nodige “goeiemoggel”-hits voorbij komen. Patrick Kicken (die akelige vent van de radio die) is er ook weer op ingehaakt en heeft wederom een wanstatelijke single uitgebracht. Ik kan niet wachten op die mensen die in visjassen bier gaan bestellen..

P.S.: Vergeet niet wat Skittles-sokjes te kopen voor de kerst, dat wordt de nieuwe rage!

De man van ijzer

2007-12-09T09:47:00.000+01:00

“I'm coming for you man. My style is impetuous. My defense is impregnable, and I'm just ferocious. I want your heart. I want to eat his children. Praise be to Allah!"

Zijn stijl is ongenaakbaar! Als je het maar weet. We kennen hem allemaal, Malik Abdul Aziz. De man die Evander Holyfield hardhandig influisterde dat hij beter kon stoppen. Kid Dynamite, Iron Mike, the Baddest Man on the Planet. Sinds George Foreman was er nooit zo’n hardhitter geweest in de hoogste klasse van het boksen. Natuurlijk heeft hij ook fouten gemaakt, maar zijn palmares mag er zijn hoor. 58 gevechten, 50 overwinningen waarvan 44 door knockout. Vijfvoudig wereldtitelhouder, noem het maar niks.

En het mooiste van de man zijn zijn uitspraken. Praten was een tweede natuur voor de man met de ietwat verlegen jongensstem. Vooral Lennox Lewis (van wie hij verloor in 2002 nadat er diverse keren geen gevecht kon plaatsvinden, dus erin resulteerde dat Tyson op zijn retour was) moest het ontgelden.

"My main objective is to be professional but to kill him."

Ook zijn liefde voor tegenstanders stak Tyson niet onder stoelen of banken.

"You're sweet. I'm going to make sure you kiss me good with those big lips. I'm gonna make you my girlfriend."

En dan zijn voorliefde voor de bokssport, en in het bijzonder, zijn zelfreflectie.

"I try to catch him right on the tip of the nose, because I try to push the bone into the brain."

"My power is discombobulatingly devastating I could feel is muscle tissues collapse under my force. It's ludicrous these mortals even attempt to enter my realm."

"I'm just a dark guy from a den of iniquity. A dark shadowy figure from the bowels of iniquity. I wish I could be Mike who gets an endorsement deal. But you can't make a lie and a truth go together. This country wasn't built on moral fiber. This country was built on rape, slavery, murder, degradation and affiliation with crime."

"I can sell out Madison Square Garden masturbating."

En daar heeft ie helemaal gelijk in. Het was een geweldige sportman. Laten we daar even bij stilstaan.

http://youtube.com/watch?v=sBy4uNPyL9U

Afstoten die handel!

2007-12-05T13:38:00.000+01:00

Ik stuitte weer op een opvallend nieuwsbericht.

De oppositiepartijen op Curaçao zitten niet op geld uit Nederland te wachten als 'wij Nederlanders' daarvoor meer invloed willen hebben. Dat valt althans op te maken uit een grote demonstratie die gistermiddag op het grootste eiland van de Nederlandse Antillen werd gehouden.

Het protest was bedoeld om de politieke situatie op het eiland aan de kaak te stellen en tegen de toenemende Nederlandse invloed op Curaçao. Een paar duizend mensen en alle oppositiepartijen deden aan de betoging in Willemstad mee.

De in het wit geklede betogers droegen leuzen mee als ''Nederland stik maar met je geld, Curaçao is niet te koop.'' Daarmee werd gedoeld op de nieuwe staatkundige structuur met Nederland. Vanuit ons land komt er meer toezicht op justitie en financiën en in ruil daarvoor neemt Nederland veel Curaçaose schulden over.

Kortom, Curaçao wil niet dat Nederland invloed/inzicht krijgt in de financiële en politieke wanpraktijken die al decennialang de dienst uitmaken. Corruptie is er aan de orde van de dag, en als je als geboren Antilliaan niet de boel oplicht hoor je er tegenwoordig niet meer bij. Komt nog bij dat het aantal geweldsdelicten gepleegd door mensen van deze komaf niet al te zuinig hoog ligt. Stel je voor dat de Nederlanders hier inspraak in krijgen!
Een vader mag dan niet eens meer rustig zijn kind verkrachten.

Hoe halen die arrogante Nederlanders het in hun hoofd! Net of het eiland hun bezit is? Ze praten er geeneens Nederlands meer. Haal dat wapen van Amsterdam dan ook weg uit het eilandlogo, en noem je hoofdstad anders, want die refereert naar tijden van slavernij en negerhandel.

En heeft u die Handelskade gezien? De cover van Disraeli Guns van Cream (da’s van Eric Clapton) is er niks bij. Allemaal aan de drugs die mannetjes.

Ach, laten we wel zijn, Curaçao is alleen maar groot geworden door de mannen van Shell, die zo in de Tweede Wereldoorlog makkelijk geallieerden van brandstof konden voorzien. Datzelfde Shell, een oer-Hollands bedrijf, zorgde voor modernisering in de jaren na de oorlog. Zonder hen kookten ze daar nog steeds boven het houtvuur.

Maar zoals het vaker gaat zagen de negertjes macht en kansen die ze wilden grijpen, en ze kwamen voor de zoveelste keer in de geschiedenis in opstand. Prima hoor, dat in opstand komen. Heel nobel om je gevoelens zo te uiten. Jammer alleen dat het bij een collectieve omverwerping van het huidige gezag altijd gepaard gaat met grote vormen van corruptie. Zie Stalin, zie Hitler, zie recent Hugo Chavez en zo ook hier.

Ze willen ons geld niet. Geen probleem, wij hebben hen en hun vele problemen ook nooit gewild, tenzij ze met een zweep tot de orde geroepen konden worden. Het land, dat strategische eilandje, daar ging het om. Een tussenstop voor de wereldhandel, een aanknopingspunt mocht er oorlog uitbreken.

Geert Wilders mag dan een akelig mannetje zijn, hier had hij voor de volle 100 % gelijk. Afstoten die handel, op Marktplaats ermee. Voor een symbolische euro te koop, drie eilandjes in de Caribische Zee. Aantrekkelijk klimaat, mogelijkheden tot grote politieke invloed, prima voor een dictatoriaal type. Misschien iets voor Hugo Chavez?

Wat spelletjes met uw communicatie doen

2007-12-02T16:59:00.000+01:00

Misschien wist u het al, misschien niet. Ik ben een fervent liefhebber van een computerspelletje dat Football Manager (voorheen Championship Manager) heet. Ontwikkeld door de briljante jongens van Sports Interactive, staat deze voetbalmanager al sinds jaar en dag bovenaan aan dit spelsegment. Men heeft natuurlijk ook de keus uit Total Club Manager van FIFA en EA Sports, of in het verleden Davilex met hun fantastische Competitie Manager (een zwarte Laudrup, wat een genot), maar dat zijn eigenlijk b-spellen in vergelijking met de opties en verslavingsgraad van Football Manager.

Korte uitleg over het spelletje: het is de bedoeling dat je de manager bent van een voetbalclub en daar komt dus alles bij kijken wat een echte manager ook doet; spelers scouten, kopen en verkopen, trainers aanstellen, satellietclubs bijhouden, vriendschappelijke wedstrijden regelen en de tactiek bepalen.

Dit alles is natuurlijk verpakt in een formule die het voor de speler nog makkelijker maakt dan in het echt, want met één druk op de knop verkoop je paardebakkes Ronaldinho voor een peuleschil en trek je de vierde spits van NEC aan als z’n vervanger, bijvoorbeeld. Ook altijd genieten zijn de talentjes uit verre landen, zoals in het verleden goaltjesdief Des Faaiuaso van de Cook Islands of iets dergelijks, en de briljante stofzuiger Nengomashe uit Zimbabwe.

Maar net als het echte voetbal, zit een haat-liefdeverhouding ook diepgeworteld in de fundamenten van het spelletje. U zult vloeken, tieren, schelden op uw spelers als ze weer voor de zoveelste keer een grote kans missen, u zult schreeuwen van geluk als u voor de eerste keer de felbegeerde Champions League wint. Deze vormen van expressie en vooral de uitingen van agressie leiden vaak voor hilarische situaties, bij u thuis en op het Internet. De creatiefste krachttermen en mooiste oorlogskreten komen uit uw mond, waarna iemand thuis al gauw zal vragen of het iets minder mag.

Ik citeer uit eigen ervaring: “Takketegenstander, hondenkop, scheids dat kan toch niet?” en minder geflatteerde woorden als “pleurismongool, smerige bruine lap, niet weer die bananenman?!, drommels drommels, bal gehakt, frikandel” Zelfs het klassieke “hoerenjong” en ziektes als tyfus en tering zijn schering en inslag.

En nu is er Football Manager Live, een online variant met een aantal gamewerelden met ieder hun eigen database. De bedoeling is ook hier weer simpel. Creëer een team binnen het budget van uw club van de spelers die nog niet onder contract staan. Vervolgens is het zaak om wedstrijden te spelen tegen andere verslaafden. Wint u, stijgt u op de ranglijst, krijgt u meer geld en zorgt u er dus voor dat u betere spelers kan halen.

Het valt mij hierbij op dat dit gepaard gaat met minimale communicatie. Tijdens een wedstrijd praat ik met Nederlanders vaak honderduit, en de paar Schotten kunnen ook lullen als Brugman, maar voor de rest is het slechts een welkomstwoord en een bedankje voor de gespeelde match. Ze zijn bijna net zo zakelijk als de echte managers. Of zouden ze achter hun bureautje stiekem een gat in de lucht springen als ze die gewilde goal scoren?

Strike out!

2007-11-28T07:48:00.000+01:00

1040, de middelbareschoolpubertjes komen in opstand. Ze vinden dat ze te lang op school moeten blijven en dat ze recht hebben op vrije tijd. Nu is het zo dat ze een bepaald aantal uren op school door moeten brengen, ook al hebben ze geen les en hun huiswerk al af. What else is new?

Het is een gegeven dat de gegeven lessen op de middelbare school vaak erg te wensen over laten. Dat was vroeger zo en dat is nu nog steeds zo. Ik herinner me nog vreselijke uren van Jan Pieterse, die hele bladzijden aan het opdreunen was, terwijl we ze in de tussentijd al 5/6 keer gelezen konden hebben en aan ons huiswerk zouden kunnen beginnen. Of de Engels-lessen van Jeanine Zondag, waarin er de eerste 5 tot 10 minuten flink wat afgelachen werd, om vervolgens de hele les in de mediatheek te hangen en boekenkastraces te doen.

En nu komen de kindjes in opstand, want ze moeten opeens meer naar school. Ze hebben zelf om kwaliteitsverbetering gevraagd, dat wordt dan gegeven, en nu zou het opeens teveel werkdruk voor de arme schoolleerling leveren.

Een oplossing ligt wellicht in het bovenstaande probleem. Als de efficiëntie van de lessen omhoog gaat, dus dat de leerlingen meer leren en opgaven moeten maken dan dat ze nu doen, dan kunnen die uren vanzelf een keer omlaag, omdat men zichtbaar kwaliteitsverbetering heeft. Dit kan terugkomen in cijfers, plezier op school, een minder lamme werkinstelling enzovoorts.

“Nee”, zegt het LAKS. De uren moeten omlaag, want ze zijn veel te veel op school. Het is onmenselijk om de arme middelbare scholieren van vandaag de dag nog langer in de leerfabrieken van Plasterk opgesloten te houden. Ze hebben immers ook nog sociale levens, dus moeten de uren omlaag. Dat de kwaliteit van de opleidingen zal verminderen is een haast logisch gevolg, want in de lessen die overblijven mag niet meer gewerkt worden om het verlies aan uren te compenseren. Stel je eens voor dat de werkdruk toeneemt en dat een leerling geacht wordt om daadwerkelijk thuis, in z’n eigen tijd, iets aan school te doen?! Onmenselijk en dus ongewenst.

Maar goed, voor zover de achterliggende gedachte. Vrijheid van meningsuiting, dus iedereen mag z’n eigen mening hebben en ook uiten. Maar hoe denkt Neerlands brave, schoolgaande jeugd nu deze boodschap uit te gaan dragen? Juist, door te gaan rellen, want dat hebben ze wel al van de tv geleerd. Hoe meer je zeurt en hoe meer overlast je veroorzaakt, hoe groter de kans dat er daadwerkelijk iemand luistert. Jut de hele school een beetje op en je hebt in no-time een baldadige meute op de been waar de gemiddelde voetbalhooligan zich niet voor zou schamen.

Wat mij nu bijblijft van deze stakingen is het grote aantal leerlingen dat meedoet. Weet iedereen überhaupt wel waar het over gaat? Ja, 1040! Wat houdt het in? Uhhh.. Een ander gegeven is de hoge mate van pesterijen/vernielingen die met deze stakingen gepaard gaan. Eieren gooien is tot daar aan toe, leuk voor een examenstunt, maar naar willekeurige omstanders gaan gooien, dat is not done. De politie uitdagen, hartstikke stoer. Stuur de ME er eens op af, kijken of ze dan nog zo piepen. Dat mag dan weer niet, want het zijn pas kinderen. Kinderen moet je tegen zichzelf in bescherming nemen, en er mag vooral niet geslagen worden. Zullen we het dan maar een corrigerende tik noemen? Zo eentje die je vroeger van je ouders kreeg, omdat je weer eens stout was geweest.

Filmpje!

2007-11-25T12:44:00.000+01:00

Soms heb je van die films die je bijblijven. Van die onvergetelijke scènes die op je netvlies gebrand zitten, of van die gruwelijke grappen die na 10 keer kijken nog kostelijk vermaak bieden.

Volgens mij is het bij de meeste van jullie wel bekend dat ik niet echt van de standaard Hollywood-shit houd, met overdreven explosies en te standaard verhaallijnen (War of the Worlds met Tom ‘mijn haar kreukt nooit’ Cruise als toppunt). Nee, ik kijk liever een goede onafhankelijke film, of ‘arthouse’ zoals ze zo’n kitscherig kleinkunstgenre noemen.

Door een tip van een Vlaamse vriend stuitte ik op deze film, Almost Famous van Cameron Crowe. Een muziekfilm, en dat valt nogal gauw goed bij mij, aangezien ik Once (Ierland, 2006) ook geweldig vond. De cast is ook niet mis, met bekende namen als Billy Crudrup, Kate Hudson, Frances McDormand (Fargo) en Philip Seymour Hoffman (Capote, M:I III).

Het verhaal speelt zich af ergens in de jaren ’70, waarbij er wordt gefocust op de 15-jarige William Miller, een jongen met een voor zijn omgeving vreemde, volwassen muzieksmaak. Hij wil koste wat kost muziekcriticus worden, en gaat dan ook op bezoek bij een groot idool van hem, Lester Bangs. Van het een komt het ander en voor William het beseft wordt hij door een groep meisjes, de zogeheten band-aides (geen groupies!!), overgehaald om mee te gaan touren.

De film ontvouwt zich hierna in een roadmovie met tal van conflicten en hachelijke situaties, maar ook zeer zeker met de nodige humor. Maar wat eenieder bijblijft, is de geweldige muziek in de film, in het bijzonder de versie van Elton John’s Tiny Dancer in de tourbus, met de daaropvolgende quote “You are home..”

Almost Famous, ga hem zien. It’s all happening!

Der Panter

2007-11-21T21:04:00.000+01:00

De meesten zullen deze man niet kennen. Sommigen (waarschijnlijk hardcore voetbalverslaafden) zullen hem wel ooit hebben zien schitteren in het shirt van Hertha BSC in Duitsland, maar we weten niet echt heel veel van hem. Wie is toch die man die geregeld van die schitterende doelpunten op zijn naam zet?

Marko Pantelic (Марко Пантелић), precies zoals je het schrijft uitspreken, zonder klemtonen, is 29 jaar geleden geboren in Belgrado, de hoofdstad van Servië, het toenmalige Joegoslavië. Zoals het ging met het land Joegoslavië, zo ging het ook met de familie Pantelic. Marko speelde nog maar in de jeugd van Rode Ster, één van de topclubs van Belgrado, maar zijn vader kreeg in Griekenland een goede baan aangeboden, dus was het inpakken en wegwezen, op naar de gyros.

Zijn talent was duidelijk aanwezig en na 2,5 jaar ploeteren bij Iraklis Saloniki, tekende hij vol trots een contract bij het toen nog hoog aangeschreven PSG, Paris Saint Germain in de Franse hoofdstad. PSG had toen een geweldig elftal, met spelers als Marco Simone, Raí en Leonardo (die later bij AC Milan furore maakte). 17 jaar pas en opboksend tegen diverse basiskrachten verkaste hij gedesillusioneerd naar (het nu inmiddels failliete) Lausanne Sports in Zwitserland. Daar scoorde hij 14 keer in 21 duels, wat hem een transfer naar Celta de Vigo in Spanje opleverde. Helaas kwam hij daar ook niet aan de bak, evenals bij Sturm Graz en Yverdon (beiden Zwitserland). Pantelic kreeg heimwee en vertrok naar het inmiddels beruchte FK Obilic, van militieleider Arkan. Vanaf daar ging het weer in een stijgende lijn via FK Sartid, waar hij aanvoerder werd en 13 goals maakte, naar zijn grote liefde, Rode Ster Belgrado. Twee seizoenen en 26 goals verder werd hij voor een pietluttig bedrag verkocht aan Hertha BSC, waar hij een opmerkelijke tijd kent.

Pantelic scoort regelmatig, en als hij scoort, is het een goede, mooie of zelfs wonderschone goal. Zijn kenmerken zijn zijn verwoestende schot, lange haar met haarbandje en stijve rechterbeen. Marko “Panter” Pantelic (over originaliteit gesproken) speelde al 12 keer mee met de Servische ploeg, en zal dat in de toekomst zeker vaker gaan doen. Een spitsenkoppel met Eduardo da Silva (Arsenal) misschien?

Indruk:

http://youtube.com/watch?v=ChOTpOFNTJ4

http://youtube.com/watch?v=SAgksEyOK-w

http://youtube.com/watch?v=4D0MyULUkZE

Een beter milieu begint bij..

2007-11-17T19:34:00.000+01:00

Minister Ella Vogelaar heeft vanmiddag in Den Haag haar Integratienota gepresenteerd. Bij die gelegenheid zei de PvdA-bewindsvrouw dat ze zich zorgen maakt over ''het groeiende gevoel van onbehagen'' tussen de diverse bevolkingsgroepen in Nederland. Volgens Vogelaar halen steeds meer allochtonen een diploma en gaan er ook steeds meer de arbeidsmarkt op, maar zijn die positieve ontwikkelingen niet terug te zien in het alledaagse contact tussen de bevolkingsgroepen.

De minister stelt dat veel allochtonen het gevoel hebben dat ze worden gediscrimineerd. Ook staan volgens Volgelaar de meeste autochtonen negatief tegenover kenmerkende aspecten van de islam. Ze vindt dat meer burgers, zowel allochtonen als autochtonen, zich moeten inspannen voor de samenleving.

Verdonk
Bij de presentatie sprak de PvdA-minister ook harde woorden richting de Kamerleden Geert Wilders (PVV), Rita Verdonk (TON) en Henk Kamp (VVD). Deze drie scherpen de tegenstellingen tussen bevolkingsgroepen alleen maar aan met ''hun wedstrijdje wie de hardste maatregelen neemt op het terrein van integratie en immigratie.'' Naar de mening van de minister handelen politici die zich van die ''harde taal'' bedienen, niet in het belang van hun eigen achterban, ''die niet gebaat is bij een groeiende onveiligheid.''

Vogelaar beschuldigt haar voorganger Verdonk ervan ''een op onderdelen onuitvoerbare wet op de inburgering'' te hebben achtergelaten. De maatregelen die Kamp namens de VVD presenteert, onder meer rond het gebruik van gezichtsbedekking, lijken een poging tot aansluiting bij Verdonk en Wilders, vindt Vogelaar.

Rita Verdonk reageerde vanmiddag vol onbegrip op Volgelaars kritiek: ''Ik heb in mijn leven aardig wat domme uitlatingen gehoord, maar dit slaat alles. Ik scheer met mijn kritiek op de islam niet alle allochtonen in Nederland over één kam. Er zijn ook een heleboel moslims met wie het wel goed gaat. Ook jaag ik Marokkaanse probleemjongeren niet tegen me in het harnas. Ik ben niet verantwoordelijk voor het handelen van deze jongeren.''

De Kamer/regering/overheid/weet ik veel wat voor kutnamen ze tegenwoordig allemaal voor dat gedoetje in Den Haag hebben zou zelf een begin kunnen maken met die toenadering tussen allochtonen en autochtonen. Grootscheepse campagnes tegen vuurwerk kunnen wel, maar een campagne voor integratie is teveel gevraagd? Blijf ik vreemd vinden.

Iedereen kent nu wel die slagzin van de SIRE, en de koeien hebben er ook schoon genoeg van om na de Melkunie-reclames (bommetje anyone?) nog eens in een slecht daglicht geplaatst te worden.

Dus waarom dan niet een spotje ter bevordering van de integratie? Zo moeilijk moet het niet zijn. Gewoon die oude ventjes van Duo Penotti weer uit de kast halen, een veredelde Sjors en Sjimmie laten spelen met Joost Prinsen als de kwade vader, en het komt helemaal goed. Anders zouden we Ali-B in kunnen zetten, samen met Marco Borsato. Nota bene 2 halve buitenlanders, dus wat willen we nog meer?

Hoge heren/dames in Den Haag, kijk eens verder dan uw neus lang is, tenzij u Pinokkio heet.

Onder de noemer: Beruchte voetbalclubs

2007-11-14T20:47:00.000+01:00

Ik zal dit hieronder nader toelichten. Suggesties voor clubs zijn natuurlijk altijd welkom, maar het moet natuurlijk wel zo interessant en obscuur mogelijk zijn.

Een treinreisje

Mocht men ooit eens in de gelegenheid komen, dan beveel ik zeer zeker de Trans-Siberiëlijn aan. Je weet wel, zo’n ongelofelijk takkestuk met de trein, maar waar je ontzettend veel mooie dingen ziet en, met de tussenstops in verschillende prachtige steden, veel kunt ondernemen.

Enkele reizen kosten vanaf 250 dollar, dan slaap je met 4 mensen in dezelfde ruimte. De kaartjes worden ontzettend veel duurder door de tussenstops die je maakt, maar dat is eigenlijk vanzelfsprekend. Mocht je het geld hebben, is het zeker een optie om de vakantie mee door te brengen.

Ook kun je besluiten in Ulan Ude, op 5650 km, over te stappen op de Trans-Mongoliëlijn, die je dwars door het onbevlekte Mongolië naar Peking brengt. Natuurlijk is ook deze trip zeer de moeite waard.

De stad aan het einde van deze mythische treinroute is Vladivostok.

Vladivostok (Russisch: Владивосток, uitspraak: Wladiewastok) is een stad in het uiterste oosten van Rusland, aan de Japanse Zee.

Het is de thuishaven van de Russische Stille-Oceaanvloot. Tsaar Alexander III besloot aan het einde van de 19e eeuw dat er een spoorwegverbinding moest komen tussen het westen van Rusland en het grondstofrijke oosten van de Siberische laaglanden. Vladivostok was uitgegroeid tot een belangrijke havenstad en het loonde de moeite om een adequate verbinding aan te leggen. In de sovjettijd was het een gesloten stad, buitenlanders mochten er niet komen.

De naam Vladivostok betekent "beheers het oosten" (влади = gebiedende wijs enkelvoud van владеть (beheersen), восток = oosten). In het Chinees wordt de stad 海參崴 (pinyin: Hǎishēnwǎi of Hǎishēnwēi) genoemd, wat "Zeekomkommermoeras" betekent, aldus Wikipedia.

Ze hebben er ook nog een voetbalclub, die heet Luch-Energia, vanwege de hoofdsponsor. Dat levert natuurlijk de nodige problemen op, als bijvoorbeeld voetbalclubs uit Moskou of St. Petersburg naar Vladivostok moeten trekken. Vaak hebben deze teams geen uitfans bij, tenzij dit puissant rijke clubmensen zijn die met het vliegtuig (na vele omleidingen) aan zijn gekomen.

Drie fans van Zenith St. Petersburg (de ploeg van Dick Advocaat) waagden het er in 2006 toch op. Ze haalden Vladivostok, maar toen begaf hun auto (een 80’s Honda, ook niet meer de nieuwste) het. Er zat voor hen niks anders op dan de Trans-Siberiëlijn terug te nemen, waarvoor zij door hun club beloond werden met een nieuwe auto, omdat ze moed hadden getoond zo ver te willen reizen.

Ik zie een gigantisch thuisvoordeel, tijd om dat uit te buiten.

De wereldreis van het ‘kleine meisje’

2007-11-11T22:34:00.000+01:00

Kent u haar nog? Maddie? Die kleine gup die vermist werd door dat dokterspaar? Toen was ze wel dood, toen weer niet, toen was ze ontvoerd door d’r ouders, toen had het kamermeisje het gedaan, toen weer de boze hotelmedewerker. En passant werd ze ook nog in Marokko gespot (ik zou maar eens in Slotervaart gaan kijken).

Deze keer is het niet in de buurt van Portugal, maar , jawel, het oostblok. Maddie schijnt gezien te zijn in Bosnië. Door wie zegt u? Door een pelgrim, zo noem je bedevaartsbezoekers toch? De beste man was daar op bezoek in Bosnië om God te vinden, en heeft toen een meisje gezien dat verschrikkelijk veel op Maddie leek (van een afstand). Mag ik even opmerken dat er nogal veel kleine meisjes zijn die verschrikkelijk veel op Maddie zullen lijken, aangezien kleine meisjes met bruin halflang haar nogal veel voorkomen?

Deze toerist (naam en nationaliteit niet bekend, maar hij moet Engels spreken) hoorde Maddie om haar vader roepen (daddy? Dad? Ik neem aan dat het kind geen andere taal machtig is dan het Engels dus daarvan uitgaand is de toerist Engels). Ook werd ze, zo zei de toerist, tegen haar zin in meegenomen door een man en een vrouw in een VW Golf. Bruikbare informatie op z’n minst, de meest verkochte auto ter wereld is inderdaad heel makkelijk op te sporen. Kleur niet bekend, nummerbord ook niet, zelfs geen velgen. Alleen een VW Golf, een man, een vrouw en een ongewillig kind dat tegen haar zin de mond wordt gesnoerd. Sommige mensen, en ik kan me voorstellen dat er dat in de Balkan wat meer zijn dan in de “Westerse” wereld, hebben het gewoon niet echt graag als hun kinderen zo opstandig zijn. Dan laat je dat merken of sleur je het kind in de auto.

Afijn, dat bedevaartsoord maar eens nader onderzoeken. Het heet Medjugorje, of op z’n Bosnisch/Servisch/Balkans Međugorje. Volgens Wikipedia is het een bergdorp in het zuiden van Bosnië-Herzedinges, en is een bedevaartsoord omdat er vanaf 1981 geregeld Mariaverschijningen zouden zijn geweest. Waarom juist daar? Waarom in een gebied van oorlog (toentertijd) en praat Maria Bosnisch/Servisch/Balkans? De Rooms-Katholieke kerk vindt van niet, daarom weigert zij het plaatsje te erkennen als bedevaartsoord. Misschien is de paus ooit bedreigd door een louche huurmoordenaar, ik weet het niet. Feit is in ieder geval dat het dus om een christelijk bedevaartsoord gaat. Is Maddie misschien een toegewijde christen geworden? Een misdienaar in Bosnië? Nee, want dan zou ze uit de toon vallen tussen al die brave jongetjes die al een keer misbruikt zijn door de overgevoelige pastoor.

Het dorpje ligt net als de stad in Portugal praktisch aan de kust, dus ze moet daar via een haven gekomen zijn. Het lijkt me sterk dat ze haar dat hele roteind in die VW Golf hebben vervoerd.

Zullen we gokken dat ze de volgende keer in Scandinavië zit? Die hebben immers ook havens genoeg. Of misschien wel Rotterdam?

De stigmatisatie van de Nederlandse Marokkaan

2007-11-06T17:41:00.000+01:00

Vandaag was er een interessant stukje op internet te vinden. FOK! meldt het volgende:

__________

'Gedrag kut-Marokkanen ligt niet aan cultuur'

Volgens criminoloog Jan Dirk de Jong ligt het gewelddadige gedrag van Marokkaanse straatjongeren niet aan de Marokkaanse cultuur, maar is het de algemeen menselijke behoefte aan erkenning, veiligheid en vertier en de straatcultuur in achterstandswijken. Dat schrijft De Jong in zijn proefschrift waarop hij volgende volgende week aan de Rijksuniversiteit Groningen promoveert.

De Jong stelt dat de term 'kut-Marokkanen' synoniem is geworden voor zich misdragende jongeren. Niet alleen publiek en politie, ook sociaal-wetenschappers verklaren de agressie van veel jonge Marokkanen vanuit hun cultuur. Ze zouden een vechtersmentaliteit hebben die voortkomt uit het Rifgebergte waar veel van hun (voor)ouders vandaan komen.

De Jong: ''Die culturele verklaring voelt heel lekker aan. Zeker bij mensen die deze jongens maar eng vinden. Zelf dacht ik eerst ook zo. Naarmate mijn onderzoek vorderde, begon ik echter steeds meer te twijfelen aan deze verklaring. De overeenkomsten tussen 'Marokkaanse' jongens en (straat)jongens met een andere etnische achtergrond leken me veel groter dan de verschillen als we kijken naar groepsgedrag en straatcultuur.''

De reden dat Marokkaanse jongeren zo veel heviger ontsporen, ligt aan de Nederlandse samenleving stelt De Jong. ''Ze voelen zich door de samenleving steeds sterker afgewezen. Daardoor zoeken ze meer steun bij elkaar en krijg je gevaarlijke groepsprocessen.'' De promovendus zegt dat er bij de Marokkaanse straatjongens geen sprake is van onwil, maar van knellende onmacht. ''Ze proberen gezichtsverlies te beperken door de indruk te wekken dat ze er zelf bewust voor kiezen zich delinquent te gedragen.''

De Jong: ''Wat we vooral niet moeten doen is de problemen en het gedrag van deze jongens ten onrechte bestempelen als 'typisch Marokkaans'. Daarmee verklaren we niet veel van het gedrag en we lossen de problemen er niet mee op. Sterker nog, op die manier houden we de problemen juist in stand en jagen we de processen aan die leiden tot de verhevigingen in hun gedrag. We moeten deze jongens in de eerste plaats beschouwen als 'onze' jongens. Geen Marokkaanse, maar Nederlandse jongens.''

Momenteel is De Jong werkzaam als Universitair Docent aan de Faculteit der Rechtsgeleerdheid van de Vrije Universiteit Amsterdam, afdeling Strafrecht en Criminologie. De RuG heeft over zijn proefschrift en aanstaande promotie ook een uitgebreid persbericht verzonden.
______________

Ga ik even in op de 4e en 5e alinea.

Waarom ligt het aan de Nederlandse samenleving? De Marokkaanse jeugd voelt zich onmachtig, waarvan, waardoor, waarom? Wordt geen verklaring voor gegeven, dus geen logische uitspraak. Of misschien toch, want de Marokkaanse jeugd [b]voelt[/b] zich afgewezen, maar worden ze dat in het echt ook wel? Is er geen sprake van (zo veel mogelijk, want het is nooit helemaal te realiseren) gelijke behandeling?

Het bestempelen van het gedrag moet niet typisch Marokkaans genoemd worden, want het zijn Nederlandse jongens (weliswaar met een Marokkaanse achtergrond, maar toch Nederlandse jongens met ook die identiteit) die de overlast veroorzaken. Waarom staan diezelfde Nederlandse jongens dan tijdens een voetbalwedstrijd, rapvideo of film dan als een stel apen hun "moederland" Marokko te supporten en datzelfde Nederland af te doen als (en ik citeer) "k4nkernederlanders", "kutkaaskoppen", "k4nkerblanken"? Ze hebben blijkbaar net zoveel met Nederland als dat wij met Marokko hebben. Kan het de autochtone bevolking dan kwalijk genomen worden dat zij het criminele gedrag afdoen als "typisch Marokkaans"? Zelfs Yes-R doet het.

Ik zeg, de eerste de beste die zoiets als hierboven vermeld staat zegt, z'n Nederlandse identiteit ontnemen en indien hij een "zware" misdaad begaat, flink beboeten (maanden/jaren cel in moederland (vanuit Nederland geregeld, dan bouwen ze daar maar een hut extra) + dikke geldboete).

Een belachelijk rapport trouwens, van die kerel.

Geef mij maar TBS..

2007-11-05T14:03:00.000+01:00

..dat is beter dan de cel.

Zo is het wel tegenwoordig. Afgelopen week nog ontsnapte er weer een TBS-er uit de kliniek tijdens het luchten. Voor de onwetende: het luchten is een ritueel waarbij de gedetineerde met een begeleider even uit zijn of haar “cel” mag, dus even niet naar Eurosport kan kijken en de “speelplaats” op mag, waar hij of zij een frisse neus mag gaan halen. De maximale tijd voor het luchten bedraagt ongeveer 2 uur, en de begeleider moet te allen tijde aanwezig blijven op de binnenplaats, in de buurt van de gedetineerde.

Hoe kan zo iemand dan ontsnappen? Heeft de TBS-er teveel PrisonBreak gekeken? Heeft de TBS-er zijn begeleiders omgekocht? (In dat geval, oppassen voor een ontsnapping van Willem Holleeder) Of hebben ze bij de kliniek een deurtje open laten staan?

Lijkt me niet, volgens mij zitten ze daar gewoon in een goede inrichting die niet uit elkaar valt en voldoende beveiligd is met hoge hekken enzovoorts.

Dan vraag ik me toch af hoe dat gegaan is. Is het dan dat de TBS-er in een moment van onoplettendheid van de begeleider ineens als een volleerd commando over een hek van 5/6 meter kan klimmen, en als de begeleider ziet dat de TBS-er op weg is naar zijn vrijheid, hij niet ingrijpt? Of roept de begeleider iets in de trant van: “halt! Stop onmiddellijk! Foei! Niet doen!” in de hoop dat de TBS-er zich na deze kwetsende woorden naar beneden laat zakken en zichzelf overgeeft?

Ik pleit voor (lange) knuppels, alarmpistolen en zelfs eventueel rubberen kogels. Het is toch van de gekken (oh, de ironie) dat al die TBS-ers maar weg kunnen komen? Tijd dat de regering ingrijpt, als ze tussen de overvloed aan Kamervragen tijd hebben. Weet je hoeveel die kutvragen kosten per stuk aan administratie enzo? Bijna 5000 euro, en er zijn er zo’n 300 afgevuurd in een jaar tijd. Marianne Thieme: “Is het normaal dat er op wilde zwijnen geschoten wordt in de Veluwe?” Ja trut, dan veroorzaken ze geen overlast. Doe dat alsjeblieft ook bij mensen.

Banner!

2007-11-04T16:00:00.001+01:00

Ik heb weer even een nieuwe banner zitten maken, dit keer zit hij door een foutje in HTML goed te zetten ook echt midden op de pagina. Op- of aanmerkingen zijn altijd welkom natuurlijk.

Herkennen jullie trouwens de jeugdheld?

Krokodillentranen

2007-11-03T00:07:00.000+01:00

Heeft u het al gehoord? Gordon moest er in ieder geval flink om janken. Het is uit tussen Linda en haar vriend, Sander Vahle. Erg hè? Vooral erg voor de kinders die ze hebben. Na 12 jaar zetten ze er een punt achter. 12 jaar! Hoe kun je dan nog uit elkaar gaan? “De verliefdheid is weg”, opjeuken. “We hadden slaande ruzie”, kan gebeuren. “Hij ging vreemd”, dat wis.. hè wat? HIJ ging vreemd? Was het niet een tijdje geleden in het nieuws dat Linda juist de koffer ingedoken was met iemand anders?

Het Duitse Bild meldde het ons, bijna 2 maanden geleden. Linda zou een avontuurtje/meerdere avontuurtjes hebben gehad met cabaretier en vaste columnist in de Linda. (nu heeft hij haar echt van binnen gezien), Viggo Waas. Dat was de reden van de relatiecrisis, en wat schetst mijn verbazing nu? Meneer Vahle wordt de zwarte piet toegeschoven. Grove leugens, of een beslissing vanuit commercieel oogpunt?

Zou een Linda de Mol dezelfde aardige, onbesmettelijke, bijna christelijke Linda blijven, als zij opeens een geheime verhouding zou hebben naast haar normale relatie? Zou RTL daar bij gebaat zijn? Zou haar broer daar bij gebaat zijn? Er staan natuurlijk wel kijkcijfers, marktaandeel en imago op het spel.

Dus wordt het gerucht van de verhouding van Linda lekker weggemoffeld en door iedereen ontkent, en komt even later het nieuws naar buiten dat Sander wel een nieuwe vriendin heeft, nota bene eentje die Linda zelfs nog heeft zitten troosten toen een eerdere relatie van de nieuwe vriendin op de klippen ging. Wat zou Sander gedacht hebben? Zij in de fout, ik ook in de fout?

Ondertussen doet het hele Gooi het met elkaar, maar dit is wereldnieuws.

En die arme Gordon maar huilen, geef hem een nekschot..

Jules als filmheld

2007-11-01T16:36:00.001+01:00

Jules Deelder, een vreemdere figuur is er, sinds de dood van Anton Heijboer (de kunstenaar en charlatan), eigenlijk niet te vinden in Nederland. Openlijk komt hij uit voor zijn drugsverslaving, openlijk laat ook iedereen hem vooral zijn gang gaan, omdat ie zo lekker ‘nuchter’ is.

Jules is de geboren antiheld. Geen lichtend voorbeeld voor de jeugd, maar altijd lekker scherp en met krachttermen strooiend. Zeggen waar het op staat, en dat het liefst verbloemen met het schetsen van overdreven mooie karikaturen, dat is Jules ten voeten uit. Altijd gekleed in het zwart, met dito zonnebril en haar, vormt hij eigenlijk de perfecte hoofdrol voor iedere film noir, vol met dezelfde “zwarte” humor.

“Sodetering, krêg nou toch een pleurislul, wat hebben ze van ons Spajta gemoakt jôh!?

Daarom pleit ik voor een Hollywoodrol. Jules moet over heel de wereld bekend worden. De nachtburgemeester in een lichtelijk sarcastische, maar toch grappige rol met een serieuze ondertoon. Zo’n soort rollen waar Robert Downey Jr. een handje van heeft (Kiss Kiss Bang Bang, Zodiac, A Scanner Darkly).

Filmtitels zouden eigenlijk geen probleem moeten zijn. Een greep uit de vele beschikbare gedachtenspinsels:

De buitenaardse saga: The Nightmayor Strikes Back, Return of the Nightmayor.

De horrorfilms met een bloedlustige, nog donkerdere kant van Jules: Nightmayor On Elm Street, The Texas Chainsaw Nightmayor, Nightmayor the 13th

De avonturenfilm: Nightmayor of the Caribbean (The Curse of the Black Glasses, Jules’ Black Chest & At Jules’ End)

Het enige jammere van de filmrollen van Jules is, dat ze voor een beperkt publiek toegankelijk worden, vanwege het vele vloeken. Dat nemen we maar op de koop toe, want Jules is en blijft een kanjer.

Hallelujah!

2007-10-28T20:01:00.000+01:00

Net als Nederland heeft Amerika ook zijn eigen Sjors. De Amerikaanse Sjors is alleen ietsje groter, breder en mannelijker.

Zijn jeugd in Texas lijkt op die van kleine straatratjes in de grotere Amerikaanse steden. Bendes, overvallen en straatgevechten waren aan de orde van de dag. In deze cirkel van geweld kwam hij al snel bovendrijven als een van de meest gevreesde straatvechters van de buurt.

Om zichzelf wat te verbeteren, ging hij bij het zogenaamde “Job Corps”, een instelling die scholing en training verzorgde voor arme gezinnen. Hij kreeg daar nogal vaak ruzie met andere jeugd daar, wat ervoor zorgde dat hij geïntroduceerd werd met het boksen. Hij viel voor de sport, noemde het “de grootvader van alle sporten” en haalde in 1968 op 19-jarige leeftijd een gouden medaille op de Olympische Spelen van Mexico, waar hij trots met de Amerikaanse vlag wapperde.

Juist zoiets, trots zijn op zijn vaderland, bracht hem in opspraak. Andere “zwarte” atleten hadden uit protest hun vuist in de lucht gestoken (een black power-teken) tijdens huldigingceremonies. Dat hij nou patriottistisch uit de hoek kwam, was volgens een deel van Amerika not done. Anderen prezen hem juist voor zijn vaderlandsliefde.

Vanaf daar ging het snel met onze Sjors. In 1973 werd hij, met een record van 37 gewonnen partijen en 0 verloren, door de bonden verkozen om te vechten tegen wereldtitelhouder in het zwaargewicht Joe Frazier, die eerder Muhammad Ali versloeg. Het werd een kort gevecht, want Sjors had geen kind aan Frazier. Hij sloeg hem in 2 ronden al 6 keer tegen het canvas, met een technische KO tot gevolg. De laatste klap die hij Frazier gaf was typerend voor de stootkracht van Sjors; Frazier kwam door die uppercut met zijn voeten eerst los van de grond, voordat hij gestrekt op de vloer lag. Een nieuwe held was geboren.

De eerste twee keer dat hij zijn titel moest behouden, deed hij dat met verve. De Puerto-Ricaan José Roman ging binnen 55 seconden naar de grond (de snelste KO ooit in een wereldtitelgevecht) en ook in Venezuela, waar hij Ken Norton (die eerder Muhammad Ali een gebroken kaak sloeg) tegenover zich had, kwam hij als glorieuze overwinnaar uit de strijd. Slechts twee rondes waren er nodig.

Het volgende gevecht van onze Sjors is bij eenieder wel bekend. Zo niet, ga je schamen. In 1974 was het de befaamde “Rumble in the Jungle” die hem nekte en Muhammad Ali wereldtitelhouder maakte. Ali speelde het tactisch erg slim, had gezien dat de touwen in de ring slapper hingen dan normaal en ging dus meerdere malen daarin hangen, om zichzelf wat rust te gunnen. Vanuit daar bouwde Ali aan een moment om Sjors definitief neer te slaan. Dat gebeurde aan het einde van de achtste ronde, met een furieuze rechtse hoek op de kaak. Sjors ging neer en stond weer op, maar de scheidsrechter verbood hem verder te vechten. Voor het eerst (en, zo later bleek, de enige keer) ging Sjors Voorman knockout.

Sjors werd pas weer actief in 1976, met mooie gevechten tegen Ron Lyle (een tour de force) en Joe Frazier, terwijl ook Scott Ledoux en Dino Dennis aan een knockout moesten geloven.

In 1977 ging Sjors echter de andere kant op, na een verloren gevecht met Jimmy Young in Puerto Rico. Hij had last van hallucinaties door de hitte en dacht dat hij in de meest gruwelijke plaatsen kwam, wat ervoor zorgde dat hij voor de volgende tien jaar met boksen stopte en zijn leven begon te wijden aan het christendom.

In 1987 kwam hij, geheel onverwacht, weer terug in de bokswereld. Hij was toen 38 en iedereen dacht dat hij wel veel van zijn kracht verloren zou hebben. 18 (niet echt serieuze) overwinningen en een pak TV-commercials later kreeg Sjors voor het eerst echte tegenstand, in de vorm van voormalig contender Gerry Cooney. Sjors ging tegen hem tekeer als in zijn beste dagen, wat voor één van de meest spectaculaire knockouts in de geschiedenis zorgde.

Daarna mocht hij tegen een andere grootheid in het boksen, Evander Holyfield, uitkomen. Niemand gaf Sjors enige kans, maar hij hield het de volle 12 ronden vol en wist zelfs een paar aardige combinaties te plaatsen. Holyfield won weliswaar, maar de naam van Sjors Voorman was er weer eentje om rekening mee te houden.

Na nog een gevecht was het tijd voor Tommy Morrison, die onze Sjors tactisch versloeg. Tommy was zich bewust van de enorme stootkracht van Sjors, dus ging hij het man tegen man gevecht vaak uit de weg, wat soms zelfs ervoor zorgde dat hij met z’n rug naar Sjors stond. Hij won uiteindelijk op punten en de laatste hoop van Sjors om nog één keer wereldtitelhouder te zijn, leek nu toch echt weg.

Neen! Nog 1 laatste kans kwam er, mede door de rechtbank. Sjors mocht in 1994 (toen hij 45 jaar was) tegen Michael Moorer boksen, een jongeman die legende Holyfield verslagen had (in de kleedkamer stortte Holyfield in elkaar, waarna bleek dat hij een hartafwijking had, waardoor de overwinning van Moorer niet echt erkend werd). Moorer was er gebrand op te laten zien dat hij de beste was, en liet dat vanaf het begin duidelijk merken. Sjors had geen schijn van kans en werd in alle ronden vrijwel dol geslagen, maar zijn incasseringsvermogen was groot. Hij wachtte op het gaatje, wat hoe dan ook wel een keer zou vallen, zo zou hij later verklaren. Dat gaatje kwam er in de allerlaatste ronde, toen Moorer voor het eerst zijn verdediging niet op orde had, en Sjors sloeg meteen toe. Een combinatie waardoor Moorer even versteend bleef staan, met daaropvolgend een korte rechtse op de kin waren genoeg voor Sjors om de jonge Moorer (26) naar het plafond te laten turen. Hij had het geflikt, de oude Sjors Voorman, wereldtitelhouder op zijn 45^e.

Wat een held, onze Sjors.

Amsterdam: Ronde 2

2007-10-25T18:14:00.000+02:00

Een schaars geklede belspeltrien loopt rond met het bordje 2, de bel luidt.

En daar is de beste stad van Nederland weer. Ze blijft negatief in het nieuws, hoe graag ze ook wil dat er eens een positief geluid doorbreekt in de media. De spotlighthomo’s (Albert) en overspelige tuthola’s (Linda) in het mediapark doen hun werk zeker niet goed?

Want als er één ding aangenomen mag worden van onze Jules, is het wel dat men Amsterdam in Hilversum helemaal het einde vindt. De Albert Cuyp, de mooie PC Hooft, het kan niet op.
Nou, wel dus.

Vandaag werd er weer een jongen neergestoken in Amsterdam, in de Bijlmer, door klasgenootjes. Hij was 15 jaar. Gelukkig overleefde hij het drama wel, en bleef (ook heel belangrijk) bij kennis zodat ook deze dadertjes hun welverdiende straf kunnen krijgen. Mooi dat de rechters nu gemaand zijn rustig aan te doen met taakstraffen, hun verdiende loon. Na de tragiek van de vorige weken met het “pen-incident”, opnieuw een zorgelijke situatie. Het kan zo niet langer op de MBO-scholen in de hoofdstad!

Bam, bam, een harde combo op het lijf van Job Cohen.

Eerder deze week was er al het onbegrijpelijke bungeejumpen zonder touw van een vrouw en kind van de 4^e verdieping van de Bijenkorf. De vrouw, die zeer waarschijnlijk minder toerekeningsvatbaar was, had niet eens haar eigen kind eerst naar beneden gegooid, en sprong er toen zelf achteraan. Was ze bang dat het kind hard terecht zou komen? Of viel het kind uit haar handen en wilde ze het tere lijfje redden? De politie sloot niet uit dat het om een zelfmoordpoging ging. Nou, missie geslaagd kunnen we wel stellen. Waarom zit er geen standaard glas tussen die verdiepingen in zo’n warenhuis?

Een rechtse directe op de kin van Job, die zich vermand en doorgaat.

Als laatste de aanhoudende autobranden, waar ik al eerder over berichtte. Ze blijven maar doorgaan en nog steeds wordt er niemand opgepakt in de hoofdstad. In Den Haag, waar de trend gekopieerd was, zijn ze daar wel goed in. Meteen geen vervelende berichten meer aldaar. Amsterdam houdt het liever nat met een belerende vinger en een netjes “foei”. Maar toch, gisternacht moest een invalidenwagentje eraan geloven. Een minder mobiele man of vrouw zit nu tranen met tuiten te huilen, omdat de etterbakjes in Slotervaart hun woede kwijt moeten. Ga boksen!

Een losse linkse, met handig voetenwerk van Cohen om deze te ontwijken, maar een gerichte uppercut laten hem in de touwen belanden. Jammer genoeg luidt de bel.

De schade wordt geïnventariseerd, het is het einde van de tweede ronde en Cohen staat te zwalken. Gaat hij in de derde ronde knockout?

Onder de noemer: Beruchte voetbalclubs

2007-10-24T23:32:00.000+02:00

Ik zal dit hieronder nader toelichten. Suggesties voor clubs zijn natuurlijk altijd welkom, maar het moet natuurlijk wel zo interessant en obscuur mogelijk zijn.

Te beginnen met: Huracán. De Tres Arroyos.

De God

Huracán was een Maya God, die heerste over wind, storm en vuur. Deze figuur was ook één van de scheppende figuren die in alledrie de pogingen om de mens te creëren mee heeft gedaan. De Maya’s geloven namelijk dat de mens is ontstaan uit drie pogingen van verschillende goden.
De god heeft verschillende namen gekregen, zoals Hurakan, Harakan, Tohil, Bolon Tzacab, Kauil (ik vermoed dat dit Hawaiiaans is) en “Het Hart van de Hemel”.
Natuurlijk komen ook de hedendaagse benamingen “hurricane” en “orkaan” van deze Maya grootheid, want je bent pas echt een god, als zelfs in het nu dingen (het liefst negatief, zodat men kan zien dat je discipline wilde) naar je vernoemd zijn.
Huracán was verantwoordelijk voor de grote overstroming die de mensheid van de aardbodem zou vegen, net als in het verhaal van Noach en de Ark. Zijn verschijning is niet al te florissant. Slechts één been, de andere was een slang, een soort olifantenslurf als neus en een rokend object op zijn voorhoofd.
Davy Jones zou jaloers zijn.

De plaats

Tres Arroyos. Het betekent zoveel als “drie rivieren.” De plaats (en ook de “partido”) ligt in het zuiden van de provincie Buenos Aires en kent veel inwoners die afstammen van immigranten. Het totale aantal inwoners is vastgesteld op 45.986.

In het einde van de 19^e eeuw haalde Argentinië een hoop Europese immigranten binnen en veel van die immigranten vestigden zich in en rond Tres Arroyos, dat voornamelijk Deens, Frans en Nederlands gekleurd is.

Zoals gezegd hebben veel Nederlandse immigranten hier hun toevlucht gezocht, bewijs daarvan is het Nederlands consulaat in de plaats. Koningin Beatrix is hier in 2006 nog op bezoek geweest, met vast en zeker een heel leuk hoedje, misschien wel een sombrero.

De club

Huracán de Tres Arroyos heeft een luchtballon als logo, geheel in stijl met de winderige oppergod. Hun bijnaam is dan ook “El Globito”, de kleine luchtballon. De club werd opgericht op 3 januari 1923, volgens Spaanstalige bronnen. Engelse bronnen zeggen dat de club op 14 augustus 1924 ontstond.

Bekend volk?

Niet echt. De bekendste spelers die bij Huracán gevoetbald hebben zijn alletwee lid van de familie Palacio, namelijk Rodrigo (huidige spits van Boca Juniors) en zijn vader, Juan Román. Rodrigo heeft het inmiddels tot Argentijns international geschopt.

Berucht?

Niets wijst erop dat Huracán echt veel stennis heeft geschopt. We kunnen dus concluderen dat het een vrij nuchtere club is, iets wat wel grappig is getuige de feiten dat er veel Nederlandse immigranten wonen en dat het voetbal waarschijnlijk geïntroduceerd is door de Europese immigranten.

Conclusie

De naam belooft heel wat, door de mythen die de ronde doen over de god Huracán (was het een zuiplap? Zat hij graag aan meisjes? Kon hij veel eten?), maar in werkelijkheid valt het vies tegen. Een clubje in de marge, dat is het nu eigenlijk.

Gehoord

2007-10-23T13:37:00.000+02:00

Ik heb een nieuwe hoofdtelefoon afgeschaft, een hele mooie zwart met zilveren. Zwart staat overal bij, dus wat dat betreft zit ik qua styling wel goed. Hij is lekker warm over de oren, goed stevig en een tikkeltje oversized om dat echte ghettogevoel uit te dragen.

Hij is van het merk Sennheiser, volgens velen een toppertje en de Lexus onder de gehoorapparaten. Vandaar dat ik hem gekocht heb, want ik identificeer mij graag met auto’s van loempiavreters, aangezien die ook met de geweldige Daihatsu Gino op de proppen kwamen.

Zijn geluid is als de beste stereo’s. Goede bass, veel tonen, en vaak kun je bij een band ook nog uitvogelen hoe de apparatuur in de opnamestudio stond opgesteld. Hij speelt alles zeer zuiver, van hiphop (Jedi Mind Tricks, Mos Def & Talib Kweli, The Roots) tot grunge (Pearl Jam), deathmetal (Opeth) en pop (Saybia) tot fluisterliedjes (Sufjan Stevens).

Eigenlijk was ik die oordopjes gewoon zat. Ja, ze waren wel leuk klein enzo, en makkelijk mee te nemen, maar telkens als het regende viel er minimaal eentje om de 5 minuten uit. Oordopjes met zo’n band erom voor achter je oor is ook niks voor mij, volgens mij zit dat gruwelijk irritant. Oorschelpen? Nee, dat is voor twijfelaars. Zo van ik wil eigenlijk geen oortjes, maar een hoofdtelefoon is weer te groot. Een oversizede geluidspompende oorwarmer was voor mij het Mekka.

De tweede dag dat ik hem gebruikte, had ik er al meteen profijt van. Het was kouder dan een koe in het Engels en dankzij mijn geweldige hoofdtelefoon had ik dus geen bevroren geluidsontvangers, maar rooie oortjes.

Dag 4 was ook weer zo’n moment om niet te vergeten. Ik stond in het centrum en wilde aanstalten maken om aan te fietsen, toen opeens een andere fietser mij bijna van mijn spreekwoordelijke sokken reed. Ik schrok natuurlijk een beetje, want door het overweldigend goede geluid en de magistrale demping van de omgeving buiten mijn hoofdtelefoon, had ik dit niet aan zien komen. Levensgevaarlijk toch? Ja, maar wel aangenaam dat je daarbij prima muziek tot je beschikking hebt. Dat maakt het geheel wat draaglijker.

U ziet het, het is een wereldding, die hoofdtelefoon van mij.

Het joods-Amsterdamse wanbeleid

2007-10-21T00:05:00.001+02:00

Job Cohen kijkt om negen uur ‘s avonds naar het nieuws en hoort dat er alweer auto’s uitgebrand zijn in zijn geliefde Amsterdam. Hij zwijgt, en neemt nog een lekker koekje bij de thee. Even lekker erin soppen, pappen en nathouden. Mmm.. dat is lekker!

Ondertussen is het alweer de 11^e auto die uitbrandt in een week tijd. 3 man werden er opgepakt omdat ze met een jerrycan benzine over straat liepen, maar vervolgens vrijgelaten wegens gebrek aan bewijs. Het zou kunnen dat de jerrycan niet bedoeld was om auto’s mee in de fik te steken. Ik ga ook altijd met een jerrycan in de hand door de buurt.

Cohen kijkt om elf uur nog een keer naar het nieuws, en ziet tot zijn verbazing dat er nog twee auto’s te grazen zijn genomen. Zijn tactiek werkt niet? Wat is dat voor flauwekul! Nee, dit moet een gewone Hollandse boerenkoolpyromaan zijn. Dit kan niet het werk zijn van die lieve couscousmarokkaantjes, daar zijn ze veel te aardig voor! Om zichzelf te troosten, schakelt hij over naar Ajax – NEC. ‘Zijn’ joden zullen toch wel gewonnen hebben?

Niets is minder waar. De Amsterdamse trots speelde weer eens mat, verloor bovendien keeper Stekelenburg en het werd 0-0. Ajax-trainer Adrie Koster gaf na de wedstrijd aan dat hij wel een goed gevoel had aan het begin van de wedstrijd. Ook hier geldt: Pappen en nathouden.

Job besluit dan maar te gaan slapen. Erg fijn slaapt hij echter niet, want hij heeft een verschrikkelijke nachtmerrie. De ME is gearriveerd in Slotervaart en schiet met scherp (en rubber kogels) op iedereen die zich na de avondklok van 21:00 op straat langs een auto durft te vertonen. Jongeren met jerrycans of andere zichtbare “wapens” worden zonder pardon opgepakt en moeten waarschijnlijk, door de verscherpte regels, een week brommen. Weg overlast. Stadsdeelhouder Marcouch roept dat dit “niet de bedoeling was, het was de schuld van IJzeren Job.”

Badend in het zweet schrikt hij wakker. Nee, dan maar pappen en nathouden.

Hossel: Puke the rainbow

2007-10-20T11:40:00.000+02:00

Teveel drank is niet goed voor een mens. Mijn vriend J. alias Grijpstuiver alias Hossel kan daarover meepraten.

J. was nogal enthousiast begonnen aan de donderdagavond, met een aantal fikse slokken champagne op een redelijk nuchtere maag. Daarna was het tijd voor wat goudgele rakkers met witschuimende kragen, al waren ze niet heel koud, wat erg jammer was en het drinktempo niet bevorderde. Na deze 6 of 7 rakkertjes kwam het echte vuurwerk: 3 flessen drank door elkaar, maar vooral de Petrikov Green die er bij J. als water in ging. Als ik goed opgelet heb, en daar ben ik vrij zeker van, was de helft van de fles verdwenen in zijn slokdarm.

De nacht maakte zeer vroeg al een slachtoffer, een waarschuwing voor later misschien, maar wij hadden er niet zo’n boodschap aan.

De Petrikov alleen was natuurlijk niet genoeg, want we hadden ook nog Martini Fiero en Blue Curaçao bij. J. maakte ook deze twee flessen graag soldaat. Als wij er niet bij waren geweest, had ie ze makkelijk in z’n eentje opgedronken, maar dan was het waarschijnlijk wel een enkeltje ziekenhuis geweest.

Afijn, aangekomen in de stad, was hij ook daar niet te houden, maar meneer moest wel meteen al vaak naar de WC, een slecht teken volgens de kenners. In de tweede tent waar we waren, was het vervolgens raak. Omstreeks 2 uur plaatselijke tijd werd er angstig naar buiten gelopen door Hossel, waarna hij volgens ooggetuigen flink moest gorgelen. Het regende niet, maar toch was er een regenboog te zien, eentje die verschrikkelijk stonk, dat dan weer wel. Er zijn vermoedens dat hij grijpstuivers zocht.

Hossel was daarna natuurlijk vergeten waar zijn fiets stond, waardoor hij genoodzaakt was bij iemand anders achterop te klimmen en zo mee te liften naar zijn huis, 8 km van het centrum vandaan.

Het liften ging niet vlekkeloos, dus werd er op een gegeven moment besloten dat er maar beter gelopen kon worden. Dat deed Hossel dan ook, zelfs toen een van zijn ouders met de auto naast hem stond en hem maande in te stappen, bleef hij stug doorlopen, want, zo zei hij, “ik heb een missie.”

De geruchten gaan dat hij aangekomen is op zijn plaats van bestemming.

De mythe van Schiedam

2007-10-17T17:31:00.000+02:00

Helden.

Je hebt ze in alle soorten en maten.
Lenin, Jezus, Martin Luther King, Snelle Jelle, Andre Agassi.

Soms net iets te dik, soms iets te dom, soms te lomp en soms te krom. Er was één man, die het allemaal had.

Opgegroeid in de volksbuurten van Schiedam was deze jongen een modale voetballer, niet bijzonder getalenteerd. Toch vond Sparta het nodig om hem te contracteren. Hier ontplooide zijn professionele carrière en het duurde slechts 2 seizoenen voordat de volgende club daar was: FC Groningen. In totaal 4 seizoenen speelde hij voor de “Trots van het Noorden”, alvorens zijn echte liefde te vinden, wederom in Rotterdam. Feyenoord haalde hem binnen en vanaf dat moment ging zijn status pas echt omhoog.

Zijn verschijning dwong gelijk respect af. Lange manen, dikke baard, karakteristieke oorbel en met de andere verdedigers een achterhoede die klaar was om iedere tegenstander te slopen. Het vechtvoetbal dat Feyenoord indertijd speelde, was eigenlijk zo gekomen omdat de achterhoede (en dus ook hij) geen enkel opbouwend inzicht had. Een volksheld, een ware winnaar die nooit van wijken wist, een casanova pur sang, Coen van Vrijberghe de Coninck mocht jaloers zijn. Hij haalde zelfs het Nederlands elftal!

Maar dan komt de keerzijde van de medaille. Een voetballer krijgt veel geld, en wat doe je met dat geld? Je gaat gokken. Je gaat veel gokken. Je krijgt last van die irritante mannetjes die om je heen zoemen en je lekker maken met grote bedragen. Opeens heb je niks meer.

En dan? Dan ga je je als Holland’s Next Topmodel gedragen. Een kat in het nauw maakt rare sprongen, en aangezien hij een leeuw was, brengt dat nog meer chaos met zich mee. Hij werd betrapt door Frank de Boer bij het achteroverdrukken van een paar mille. Toen ging ‘ie voor het grote avontuur naar het buitenland. De Wolves boden hem echter niet wat hij wilde, mede door een blessure, en hij was genoodzaakt zijn carrière af te sluiten bij clubjes die echt niet bij de status van deze man pasten. Hij deed er een trainerscursus bij, omdat hem dat leuk leek. Bij Sparta heeft de beste man ook nog een tijdje een redelijk onduidelijke functie gehad.

Langzaam raakte hij toch in de vergetelheid. Ja, af en toe berichtten de roddelpers over zo’n dramatische relatie met de ook hier al eerdergenoemde zwarte weduwe Rachel, maar daar is niks van bevestigd. Komkommertijd wellicht.

Het bloed kruipt schijnbaar waar het niet gaan kan, want in 2006 was hij daar “ineens” weer. Miste hij de spotlights? Was hij weer eens platzak? De naamsbekendheid heeft waarschijnlijk de doorslag gegeven in een tijd waarin de meeste mensen zeuren dat het vroeger zoveel beter was. Let op Máx, dé Nederlander bestaat!
Hij deed mee aan Dancing with the Stars, alwaar hij met zijn houterige pasjes toch nog redelijk ver kwam (3 rondes van het einde moest hij plaatsmaken van het Nederlandse publiek). Eigenlijk best gek. Het bewijst maar weer eens dat imago heel belangrijk is.
Daarna samen met Rebecca “ik-sliep-met-Beckham” Loos voor campingzender SBS het oranjegevoel meten, hoe ironisch. En passant werd hij ook nog onderuit gemept door die andere ex-voetballer in Fighting with the Stars.

Nu is hij trainer van zondaghoofdklasser Türkiyemspor. Een onnatuurlijke rol voor hem. Gelukkig wees hij wel een speler met Ajax-sokken terecht, want dat kan écht niet meer tegenwoordig. Het is te hopen dat hij niet zo eindigt als de oude voorzitter, of Bram Zeegers. Dat verdient hij niet.

Zagen en Zeegers

2007-10-14T14:34:00.000+02:00

Hét nieuws van de week was ik eigenlijk vergeten te melden. Hét nieuws dat het Openbaar Ministerie weer terugzette op de plaats, hét nieuws dat Nederland toch weer ineens warm maakte voor hét proces van de eeuw.

Natuurlijk heb ik het over de dood van die ex-advocaat en vermeend “maffiamaatje”, Bram Zeegers. Dinsdagnacht vermoord in zijn eigen huis, in het bijzijn van zijn vriendin en drugskoerier. Dat móest wel het werk van De Neus zijn geweest. Ongewild kwam Willem Holleeder weer eens negatief in het nieuws.

Wat bleek nu bij de autopsie? De man had een overdosis MDMA (het werkzame deel in XTC, wat tegenwoordig puur in die pillen zit) genomen volgens het Nederlands Forensisch Instituut. Door Justitie werd het vervolgens afgedaan als zelfmoord, omdat hij schijnbaar de pillen (of het poeder) vrijwillig in had genomen en er geen sporen waren gevonden van een worsteling of andere persoon in het huis van de heer Zeegers. CSI kijken loont.

Een overdosis MDMA (wat neerkomt op 6,2 gram pure MDMA, dat overigens geen lekker frambozensmaakje zal hebben), dan ben ik toch benieuwd, want verschillende bronnen melden dat je niet dood kunt gaan aan een overdosis MDMA alleen. Daar moet meer bij komen kijken. Ja, het zou een overdosis MDMA in combinatie met alcohol zijn geweest volgens Justitie. Dan is het dus geen overdosis drugs, maar de combinatie van drugs en alcohol. Ben ik toch weer benieuwd hoe dat is gegaan. Zeegers en Braziliaanse sambadanseres annex stationsprostituee annex drugskoerier annex vriendin komen thuis na een etentje, waar ze zich gewoon netjes hebben gedragen, gaan naar de badkamer, alwaar ze een shitload MDMA naar binnenwerken (en ik vind paracetamol al vies) en Zeegers gaat vervolgens in bad liggen. Dan komt het belangrijke moment. In bad vindt hij het nodig om zichzelf helemaal naar de tering te zuipen, om zo nooit meer wakker te worden, want dat is de bedoeling van de combinatie van MDMA met grote hoeveelheden alcohol. Ooit meegemaakt dat iemand dat deed? Zichzelf in bad dronken voeren? Ik denk dat Bram een wereldprimeur had.

Nee beste mensen, er is iets heel anders aan de hand. De dader is niet Willem Holleeder of iemand uit zijn directe omgeving. De dader is geen ‘maffiamaatje’. De man die als enige Bram Zeegers dood wilde hebben, was Jules Deelder. Want ook al had Bram zijn wilde haren afgeschoren, toch liep hij nog verdacht vaak met een donkere zonnebril op, om zijn drugsverslaving enigszins verborgen te houden. Jules was niet gediend van zo’n ordinaire “copycat”.
De nachtburgemeester van Rotterdam duldt namelijk geen concurrentie, en al helemaal niet uit dat godvergeten hol aan de Amstel, waar dat pleuriswijf met die kut op aardgas nog steeds de boel onveilig maakt.

En die arme Holleeder maar vastzitten..

Komkommertijd?

2007-10-14T02:37:00.000+02:00

En dan is er ineens Burma, Birma of Myanmar. Ik noem het voor het gemak Birma. De situatie daar is nu zorgwekkend, lees ik in diverse media. Waarom nu? Waarom niet al eerder? Bij mijn weten is Birma al sinds 1962, sinds het aanstellen van de junta, een dictatuur die alle andersdenkenden onderwerpt, oppakt, martelt en vermoordt.

Alleen in de buurt van Thailand gaat men er tegenin. Legers tegen guerrilla’s, met veel vluchtelingen (meer dan 400.000 al) als gevolg. Ja, je had in 1990 de National League for Democracy, die de door de junta geregelde “vrije” verkiezingen won. Helaas voor deze oppositiepartij werd de overwinning niet door de junta erkend, verrassend hè?

Monniken protesteerden al in de 80’er jaren tegen al dat geweld, maar na pakweg 20 jaar vonden ze het weer tijd voor een uitje. Dus wat gebeurde er? Ze gingen naar buiten, met honderden, duizenden tegelijk. Niet lawaaierig, gewoon in stilte, lopend over straat.

Dat plaatste de regering weer voor een dilemma. Wat te doen met deze zwerm die steeds meer mensen aantrekt, maar tegelijkertijd ook heilig is. Monniken zijn voor de Birmese bevolking namelijk als een koe voor een boeddhist. Men moet ze eigenlijk met rust laten.

Nee, dacht de junta, ze kunnen me wat. Monniken zijn gewend om vredelievend te doen en alles zonder geweld op te lossen, dus ze bieden toch geen tegenstand. Wij gaan er eens lekker op in hakken! En zo pakten ze wat monniken op, sloegen er een paar tot pulp en gaven er een heel aantal de kogel in de jungle.

Toen kwamen de Verenigde Naties met een belerend vingertje. Foei, mag niet. Dus moest er bemiddeld worden, dat gebeurde dan ook en uit die gesprekken kwam voort dat de junta “openstaat” voor een vreedzame oplossing. Tot dan toe blijven ze nog wel even doorgaan hoor.

En ze grijpen niet in hè, die grote landen. China, Rusland, Amerika, man, zelfs Frankrijk zou dat land plat moeten bombarderen. Gebeurt niet, omdat er helemaal niks te halen valt. 10 % van de bevolking (dat zijn zo’n 5 miljoen mensen) heeft niet eens genoeg geld om dagelijks te eten en te drinken. Een kale kip kun je niet plukken.

Maar het meest stuitend vind ik de vraag: Waarom nu?

Tekenfilms

2007-10-12T22:57:00.000+02:00

Mijn grote vriend Osama, de schapenknuffelaar belde net. Of ik hem zondagmorgen weer even op de NMO (Nederlandse Moslim Omroep) wil zetten. Ze schijnen daar nieuwe programma’s uit te gaan zenden, iets met een in een goedkoop namaak Mickey Mouse-pak verklede man, genaamd Farfour (ontzettende B-naam voor een kindervriend), die propagandistische leugens verkondigt aan alle Islamitische jongetjes en meisjes.

Vind ik leuk, zulke berichten. Doet me ook wat.

PvdA-kamerlid Jeroen Dijsselbloem was ook erg geraakt door dit bericht, zo geraakt zelfs dat hij van zijn geloof viel. Normaal gesproken staat de PvdA toch klaar voor de allochtone medemens, met veel zieltjeswinning tot gevolg.

Nu sprak Dijsselbloem echter zijn bezorgdheid uit over de situatie in omroepland. Hij vreest dat conservatieve moslimorganisaties steeds meer invloed krijgen in Nederland. Hij vreest dus dat die moslims in Nederland binnenkort met hele rare rugzakjes of pakketjes om hun lijf gaan lopen.

De allochtone jeugd wordt natuurlijk veel gewelddadiger, zo bleek onlangs dat 30 % van de Marokkaanse jeugd (12-18 jaar) in Tilburg in de criminaliteit terecht komt. Maar de jeugd van tegenwoordig heeft weinig met bompakketten. Daar heb je maar één keer plezier van. Nee, de jeugd van tegenwoordig ziet meer in wapens die meerdere keren bruikbaar zijn. Pistolen, geweren, vlindermessen. Jongentjes van 14 lopen er in Amsterdam al mee.

Meneer Dijsselbloem, als de jeugdige moslims al radicaliseren, dan zal dat echt niet gebeuren door een aantal tv-programma’s die zelfs nog te goedkoop gemaakt zijn voor John de Mol. Dat gebeurt door het verrotte onderwijssysteem, waar ze op het MBO Jip en Janneke-boeken lezen. Als zo’n ochtendprogramma als hierboven genoemd ook nog een educatieve functie heeft voor die jongens, ben ik er absoluut voor. Invoeren die hap.

Tot die tijd blijf ik fijn Ducktales kijken, met mijn jeugdheld Darkwing Duck. Daar kan de NMO nog een puntje aan zuigen.

Doemdenken

2007-10-10T13:13:00.000+02:00

Het vervallen Koninkrijk der Nederlanden, 4 mei 2050.

In Tilburg-Zuid worden de nationalisten bevoorraad door een gekaapte Jumbo-vrachtwagen. Kratten met munitie en voedselpakketten worden gelost. De bevolking, althans, wat er van over is, staat te trappelen om wat vers water. Sinds de drooglegging van ’45 is dat een kostbaar goedje. De staat heeft de kraan toen dichtgedraaid, en het Koninklijk Huis is nu de enige afnemer van wat ooit zo rijkelijk door de leidingen stroomde. Heel soms stuurt Hare Majesteit Koningin Amalia een paar regentonnen mee, om zo deze kant van de bevolking te vriend te houden.

Groot gelijk heeft ze, vinden ze hier. Die lelijke zwartnekken verdienen het niet, en zij hebben aan deze hoeveelheden genoeg. De hongerwinter van ’41 leerde de nationalistische guerrillabeweging om te gaan met schaarsheden.

Het spandoek “Geen halalvlees in onze supermarkt!” is gerafeld, de kogelgaten zijn niet meer op 1 hand te tellen. Een pamflet van een man met een grote blonde coupe lacht ons toe vanaf de vervuilde grond. Was dit de vrijheid die hij voor ogen had?

Die geitenneukers moeten weg, liever vandaag dan morgen.
Een monument voor de filmmaker met die beroemde uitspraak is nergens meer te bekennen.
De Westermoskee is ook afgebroken, nadat het daar tot een gewelddadige confrontatie kwam tussen de twee partijen.

In Tilburg-Noord verzamelen de terroristen zich bij het terrein van de voormalige voetbalclub JPS, nabij de autowrakken van het vroegere “Care”. Een jongen kan zijn stoere praatjes niet voor zich houden en begint op te scheppen over zijn spijkerbom bij het Korvelplein van een dag eerder, er vielen 5 doden.
Deze 13-jarige ‘westside gangster’ met teveel vrije tijd om handen kan gerust doorgaan voor de moderne kindsoldaat, met de hoeveelheid aanslagen die hij op zijn geweten heeft.

Ergens anders leest een op Aart Staartjes lijkende man, uiteraard wel met baard, voor aan de jongere kinderen uit een groot boek. De kleintjes knikken eenduidig bij de woorden “dood” en “ongelovigen”.

Het is lang geleden dat iemand de muur, die dwars door het centrum en de wijk Jerusalem loopt, durfde te trotseren. Er zijn gewone doorgangen, maar die worden natuurlijk van beide kanten streng gecontroleerd. Ondergedoken familie kan niet worden bezocht.

Dan luidt precies om 20:00 in Tilburg-Zuid de dodenklok. Vroeger een teken van rust, van opperste stilte en verbroedering. De guerrilla’s gaan echter onveranderd door, ook tijdens de voor hen ooit zo belangrijke herdenking.

Één oude man blijft echter ineengedoken zitten bij de grote truck. Hij pakt zijn verfrommelde zakdoek uit zijn gescheurde ribbroek en veegt de opwellende tranen zo snel mogelijk van zijn gezicht. Deze man is door het leven getekend, getuige zijn vele rimpels.
Hij mijmert: “Dag mam, ik zal je nooit vergeten..”

De Hazes-mythe

2007-10-07T12:09:00.000+02:00

Helden.

Je hebt ze in alle soorten en maten.
Hitler, Malcolm X, Batman, John de Wolf, Emil Zatopek.

Soms net iets te dik, soms iets te dom, maar je hebt er ook die het van allebei een beetje hebben. Meestal zie je van echte helden ook tattoo’s terug bij mensen van alle maatschappelijke klassen. André Hazes was ook zo iemand.

Eigenlijk te dik, te schofterig en te dom, werd hij door Amsterdamse coryfeeën John Kraaykamp sr. en Willy Alberti warm gemaakt voor de smartlappenbusiness. Eigenlijk was dat helemaal niet zijn ding, want hij hield van blues. Maar het ging goed vanaf het liedje Eenzame kerst en de platenmaatschappij zag er wel brood in.

Afijn, vele hits volgden en de cultfiguur Hazes, bijna altijd met onafscheidelijke hoed en pilsje in de hand, was geboren.

Een harde werker, een man van het volk. Iemand die zo gewoon was gebleven. Wat heet gewoon.

Laten we het niet ontkennen, André zoop alsof zijn leven er van af hing. Nou houd ik ook wel van een lekkere goudgele rakker met witschuimende kraag op zijn tijd, maar André was gewoon niet te houden. Voor, tijdens en na optredens deed hij zich te goed aan veel vloeibaar goud en het liefst ook nog even een lekkere vette hap.

Bij hem kwam zijn liefde voor de fles voort uit onzekerheid, en dan maken mensen vaak misbruik van je. Hij organiseerde veel feestjes, waar de georganiseerde pers ook uitgenodigd was. Naïef als hij was, betaalde hij dan de bus waarmee zij terug konden reizen, terwijl deze zelfde journalisten hem de volgende dag afschilderden als een monster.

Een monster was het absoluut niet, maar een overgevoelige man met een aantal gruwelijke zwaktes, door Urbanus in één van zijn strips ooit BTW genoemd. Bier, tabak en wijven. Knakworstjes misschien ook wel.

Want laten we niet vergeten, André is maarliefst drie keer getrouwd geweest. De laatste keer moet nog wel het stomste zijn geweest, want als iemand op mij overkomt als een aasgier, ondanks dat Dré zelf een tattoo van haar had, is het Rachel (Rochel) Hazes wel.

Zolang de centen binnenstroomden, had Rachel niks te klagen, maar o wee als André het even moeilijk had, dan was ze als één van de eersten in de buurt om te zeggen dat het aan hemzelf lag, in plaats van hem echt te steunen. Meermaals dreigen om weg te gaan, hetgeen in 2003 al leidde tot een uitstel van zijn concerten in Ahoy’.

Toen het einde nabij was en André echt zo goed als niks meer waard was na een aantal complicaties (als gevolg van zijn ongezonde levensstijl), wierp Rachel zich echter in de media (en dat vind ik nog het meest kwalijke) op als redster in nood.

Hij was in 2002 zelfs even gemeenteraadslid in de Ronde Venen (Utrecht). Nu ja, het is wel bekend dat de grootsten der aarde ook flink aan de alcohol (en drugs) zitten/zaten, dus wat dat betreft, had het gekund toch? Maar Hazes had totaal geen politieke achtergrond en wist nauwelijks wat er speelde in de gemeente (mede doordat hij constant aan het touren was, mede doordat hij gewoon niet zo heel erg slim was), dus wat deed hij daar eigenlijk?

Door de vele kritiek waar André mee geconfronteerd werd, stortte hij in elkaar en besloot zijn zetel op te geven. Het was de tijd van Pim Fortuyn, de tijd dat mensen behoefte hadden aan een persoon om zich mee te identificeren. De een deed dat met een kale, fascistisch neigende homo met een ‘kijk-eens-wat-ik-durf’-mentaliteit, de ander koos dus voor André.

En dan zijn uitvaart. Mensen, kinderen, wat een gebeurtenis. De ArenA heeft nog nooit zo vol gezeten. De beste Nederlandse performers werden uitverkozen om een liedje van André ten gehore te brengen, en wat waren we allemaal geroerd. Hossende mensen, veel drank en niks dan mooie woorden voor “onze” Hazes. Want het was toch zo’n goede kerel..
Die vuurpijlen, ook zo'n vreselijk commerciële gebeurtenis. Rachel die per ongeluk een deel van d'r eigen echtgenoot vergeet, hi-la-risch. Blijkt maar weer hoeveel ze met hem ophad. Haar rekening is tegenwoordig goed gevuld door alle compilaties, reportages en nieuwe singletjes. Laat dat geld ten goede komen van zijn kinderen, maar niet aan deze zwarte weduwe.

André Hazes was een posterkind voor de gewone Nederlandse mens, zoals Ché Guevara dat werd voor de communistische armen in Zuid-Amerika. Slechte daden worden dan al gauw vergeten. Ik blijf dat merkwaardig vinden.

Open brief aan mijn favoriete trainer

2007-10-04T16:34:00.000+02:00

Beste Henk,

Je hebt al gepraat met Chelsea heb ik gelezen. Mooi man. Zo’n stap moet je zeker maken. Wie had dat ooit gedacht, die halve Surinaamse kettingroker die als voetballer niet verder kwam dan het bescheiden Go Ahead, hoofdtrainer van Chelsea, een van ’s werelds grootste en meest machtige clubs.

Moet ik de pluspunten nog opnoemen Henk? Nou vooruit.

- In Engeland hebben ze 20 teams in de hoogste divisie, dat betekent 2 tegenstanders meer om de schuld op af te schuiven als je weer eens niet wint of moeilijk voetbalt.

- 20 teams betekent ook 4 wedstrijden meer (38 om 34) om je doelsaldo op te krikken.

- Geen lange reizen meer naar Venlo of Groningen, maar gewoon gezellig met zijn allen naar een ander deel van de stad (Arsenal, West Ham, Tottenham, Fulham..)

- Ze kennen in Engeland geen Kozakken Boys.

- In Engeland hebben ze 2 bekers (de Carling Cup & de FA Cup), hetgeen dus betekent dat er één extra prijs te winnen is! Spreid je kansen.

- In Engeland houden ze, net als jij, niet van kunstgras.

- De kwaliteit van de selectie is natuurlijk een heel groot pluspunt en ook het feit dat ze bij Chelsea nagenoeg alle 25 fysiek tiptop in orde zijn, weegt zwaar bij een trainer. Dat is pas lekker werken.

- In Engeland is de pers juist wél op jouw hand en zullen ze je echt niet snel afkraken als het eventjes minder gaat.

- Het maakt niet uit hóe je wint, als je maar wint. Mourinho speelde 4-5-1, en geen haan die daar naar kraaide.

- In Engeland zou een beperkte verdediger als Jurgen Colin geroemd worden om zijn tomeloze inzet en uitgroeien tot een clubicoon. Neem dus Davids en Stam mee voor nog 4 jaar, jij kunt ze toch wel overhalen? Als je ze zat bent, wil Bolton ze vast nog wel hebben.

- Met het geld van Roman kun je volgens mij je “halve zoon” Ronaldinho wel terughalen. De contacten zijn al gelegd, het is enkel aan jou om hem binnen te halen.

- Nog een optie voor achterin bij Chelsea, Winston Bogarde. Hij buigt nergens voor, kent de club en is wellicht bereid om voor een minimaal salaris bij de club te komen. Win-win-situatie.

- Over goochelen met aankopen hoef je je trouwens geen zorgen te maken, alle ingrediënten van een wereldteam zijn al aanwezig, ze zijn echter nog wel op zoek naar een trainer die dat eruit krijgt.

- Daarnaast heb je geen last meer van die vervelende bondscoach die al je spelers wegpikt voor interlands van het Nederlands elftal.

- De trainingsfaciliteiten op Stamford Bridge zijn geweldig. Je spelers kunnen zonder problemen zelfs 4, wat zeg ik, 5 uur achter elkaar rondjes lopen.

- Een belangrijk gegeven is ook dat Chelsea al zeker is van Champions League voetbal. Geen maffe uitwedstrijden in Oostbloklanden met een verhoogd risico op blessures, meteen de groepsronde in met die jongens!

- Kreeg je er in Nederland al niet genoeg van, Roman zelf is ook een fervent liefhebber van die dikke bruine jongens waar je zo lekker aan kunt trekken. Ik ben er vrij zeker van dat je samen met hem naar de London Cigar Club kunt gaan, om je daar te goed te doen aan de geneugten van het leven. (Ik zou ook zeker onderhandelen over de secundaire arbeidsvoorwaarden, zoals een kistje Havana’s per week?)

Je ziet het Henk, een hele lijst. Het nadeel is wel dat je je favoriete scheidsrechters moet gaan missen, maar die kun je vanuit je riante villa in de buurt van Soho vast wel een kaartje sturen. Jan “FC” Wegereef en Pieter “Witte tyfushond” Vink zullen dat echt wel waarderen.

Je moet het gewoon doen, snap je?

Dag Henk, het ga je goed. Kusjes van mij aan je vrouw en je drie schatten,

Gino

Een rondje langs de velden..

2006-09-20T23:23:00.000+02:00

..om te laten zien wie ik echt niet uit kan staan. Oftewel, de gegadigden voor een enkeltje Ausland.

ADO Den Haag: Zoo Pascal Bosschaart toch :D ? Cafémentaliteit. Feyenoorder voor het leven, doet dat maar mooi op de tribune.
Ajax: Wesley "ik kom in de supermarkt niet boven de kassa uit" Sneijder. Omdat gedrag.
AZ: Eigenlijk iedereen behalve Mathijsen en De Zeeuw, gemaakte kaasclub, uit de marge getrokken door de corrupte centen van Ome Dirk. Nekschot anyone?
Excelsior: Ferry de Haan. Kan niet opbouwen, kan niet mandekken, kan niet passen, kan niet koppen, kan niet timen, staat nooit goed opgesteld, heeft geen leiderskwaliteiten, geen scorend vermogen.. kan ie eigenlijk wel voetballen? Dubieus gevalletje van "erbij gezeten" (UEFA Cup winst 2002)
Feyenoord: Vooralsnog "ajacied in hart en nieren" Tiendalli. Heeft stadionvrees ofzo.. tsja, dat krijg je als je een kind van het Vondelpark bent. Was, volgens Martin van Geel, ook echt vondeling. Die Surinaamse tienermoeders ook van tegenwoordig..
FC Groningen: Van de Laak, niet beter dan top GGD, bovendien, DAT HOOFD! Heeft iemand het telefoonnummer van Robert Schoemacher?
SC Heerenveen: Oer Yildirim, vreselijk overschatte voetballer. Kan weinig buiten een vrije trap. Heeft bovendien een kop om uit te knijpen. Lijkt dagenlang in de kebabzaak van zijn oom te hangen. Hoe was het ook alweer? Turkije of Nederland? Doe maar Turkije, en kom nooit meer terug.
Heracles Amelo: Rob Maas, veenlijk. Werd door de boeren van Heracles nogmaals opgegraven om te laten luchten, maar het helpt allemaal niks. Opvangtehuis voor seniele voetballers trouwens, dat Heracles.
NAC: De verpersoonlijking van de geuzennaam, Anouar "ik scheld mijn eigen fans lekker uit" Diba. Lijkt de Amsterdamse mentaliteit te beschikken, enkeltje Duivendrecht?
NEC: Die mislukte Bob de Rooij-kloon met z'n lange plakhaar.. Pothuizen. Vreselijke vent, ook om tegen aan te kijken. Heeft naar verluidt geen spiegels in huis.
PSV: Van horen zeggen heb ik vernomen dat Lenie 't Hart een officiële klacht in gaat dienen tegen het gijzelen van haar favoriete zeehond, Jefferson. Standbeeld voor degene die hem doodknuppelt. Voor villen gaarne mij contacteren.
Roda JC: Jamaique Van Damme. Met zo'n naam moet je wel homo zijn. Tel daarbij op zijn haardracht. Homo.
RKC: Martijn "ik ben zelfs te goed voor Man Utd" Reuser. Is lang niet zo belangrijk als hij beweert. Hoe kan het toch dat elke club waar hij terecht komt, opeens in de problemen komt? Schept bakken met geld binnen in Waalwijk, waar door zijn komst de begroting verdubbeld moest worden. 1,5 miljoen per jaar, dat dan weer wel.
Sparta: Jason Oost, nekkenuitstraling. Dacht het te maken bij Feyenoord, moet niet meer denken. Marginaal.
FC Twente: N'Kufo. Libanees oorlogskind dat helemaal in zijn eentje de Middellandse Zee over zwom om gevonden te worden in de achtertuin van de UEFA. Schijnt in geboorteland als Leopard dienst gedaan te hebben.
FC Utrecht: Gregoor (van Dijk), reservemof. Schopt op alles wat beweegt, is dus nodig aan een bril toe. Of hij ziet geen diepte. Zal wel niet, met die lelijke baard van hem.
Vitesse: Die clubhoer, Hersi. Malafide verschijning, met z'n coke-ogen. Door Vitesse geruild met een paar kralen. Riemer scheet in zijn broek van het lachen. Doet hij eigenlijk ooit wat aan zijn haar?
Willem 2: Peersman. De psychische flipperkast onder de lat. Zekerheidje, behalve als 'm z'n psychiater weer bezocht heeft. Om de week dus. Kent u die verhuisdozen met breekbaar op de zijkant? Dit is er zo eentje.

De basis van de marketing

2006-09-20T16:54:00.000+02:00

In het kader van informeren, hier een stukje marketinguitleg dat ik voor school heb moeten doen. Misschien staan er interessante dingen voor jullie in, misschien is het reut. Zeg het maar...

Zonder veters

BODEGRAVEN - Drie jaar is er aan gewerkt, de ultieme voetbalschoen.

Jaren van laboratoriumonderzoek, materiaalproeven en praktijktests.

Na een tiental afgekeurde prototypes kan Jan-Willem Bakker, directeur van Lotto Nederland, eindelijk de nieuwe schoen laten zien. Vol trots praat hij over zijn 'kindje'. Het is dan ook niet zomaar een schoen. Een schoen zonder veters, een grote wens van profvoetballers. Bakker: ,,Uit onderzoek bleek dat voetballers veel waarde hechten aan de pasvorm, ze willen een schoen die zit als een pantoffel.'' Volgens Bakker benadert de Lotto Zhero Gravity qua pasvorm, gewicht, comfort en stabiliteit de perfectie. ,,De ontwerpers van de andere topmerken zullen zich nu wel achter hun oren krabben. Iedereen komt met een nieuwe lijn voor het WK, maar wij zijn de enige met een echt vernieuwde schoen.''

Bakker praat met liefde over Lotto, het merk dat nog niet zo lang geleden bijna failliet was. Waar begin jaren 90 de Lotto-schoen de nodige voetbalvelden kleurde, was de schoen bijna tien jaar later compleet verdwenen. Een faillissement zette de productie op een laag pitje, maar na een overname van het concern werkte het Italiaanse bedrijf zich de laatste jaren langzaam terug naar de top. Adidas en Nike inhalen, zal op korte termijn niet lukken volgens Bakker. Maar dat is dan ook niet het doel. ,,Wij hechten veel meer waarde aan functionaliteit, kwaliteit en een vleugje Italiaans design'', vertelt Bakker. ,,De Zhero Gravity is daar een mooi voorbeeld van. Een schoen met functionele innovaties. Niet alleen leuk voor op de plank in de sportwinkels, maar ook geschikt voor de professionele markt. Wij hebben uitgezocht wat de spelers nou zelf belangrijk vinden aan een schoen. Stabiliteit, conform, pasvorm en gewicht.''

Tien prototypes werden afgekeurd voordat de Gravity een feit was. Met de kleurencombinatie van zilver en goud, de gladde veterloze bovenkant en de combinatie van schroefnoppen en vaste noppen is de nieuwste Lotto-schoen absoluut een blikvanger. Bakker: ,,De tijd van zwarte voetbalschoenen lijkt definitief voorbij, zo realistisch moet je wel zijn. De mensen willen nu kleur, dat kan over tien jaar weer compleet veranderen.''

Dat de schoen gemaakt is van duurzaam materiaal, mag geen verrassing heten. De bovenkant is van microfibre en de zool is gemaakt van pebax, materialen die moeten zorgen voor stabiliteit. Vooral de robuustheid van de hielkap is opvallend. Bakker: ,,Te vaak wordt er nog gedacht dat alleen de zool zorgt voor de stabiliteit van de voeten, maar uiteindelijk komt veel kracht juist op de hiel. Daarom verwerken wij de zool altijd in een stevige en omsluitende hielkap.''

De schoen is niet de lichtste voetbalschoen ooit, maar voor die titel ging Lotto dan ook niet. ,,Dat was ons streven niet, wij wilden een stukje kwaliteit afleveren'', vertelt Bakker.

Eind februari zal de Gravity voor het eerst op de velden te zien zijn, dan is het nog even wachten voordat de schoen in de winkels ligt. ,,Eind mei gaat de schoen Europees in de verkoop en het WK wordt het podium om de schoen te presenteren.'' De prijs van €190,- is aan de forse kant, maar daar krijg je volgens Lotto wel een compleet product voor. Drie setjes schroefnoppen in verschillende lengtes, twee setjes zolen in verschillende maten, een noppensleutel en een schoenlepel. Bakker:,,Je moet er niet zomaar uit kunnen glippen, dus kom je er ook niet al te makkelijk in.''

Over gebrek aan interesse denkt Bakker zich niet druk te hoeven maken. ,,Iedereen heeft zo iets van 'dat kan niet'. Daarom trekt de schoen enorm veel aandacht’', aldus de directeur.

Op het WK zullen niet alleen de spelers van Oekraïne en Servië & Montenegro, waarvan Lotto shirtsponsor is, de Zhero Gravity dragen. Bakker: ,,Ik denk dat op dit toernooi zo’n twintig procent van de spelers Lotto zal dragen.''

De absolute top is vergeven, maar Bakker is met Andrei Shevchenko en Luca Toni heel gelukkig. ,,Het zijn twee perfecte uithangborden.'' In de selectie van het Nederlands elftal zullen in elk geval twee spelers op het WK de Gravity dragen: Giovanni van Bronckhorst en Henk Timmer.

Marketing:

Dit product bevindt zich in de introductiefase (het is deze zomer geintroduceerd), wat betekent dat het een manier moet vinden om de aandacht te zoeken. Daarom zullen ze het moeten hebben van innovators en early-adapters. De innovators zullen, omdat het voetbalschoenen zijn, bekende voetballers worden als Luca Toni en Giovanni van Bronckhorst.

Er zal veel media-aandacht zijn voor deze voetbalschoen, omdat het namelijk de eerste is zonder veters. Lotto, dat qua naam toch achter staat op bekendere merken als Nike en Adidas, zal door deze schoen aangemerkt worden als toonaangevend, vooruitstrevend. Het imago wordt verbeterd en zo kan de verkoop van Lotto-voetbalschoenen gestimuleerd worden.

De schoenen waar het hier om gaat, heten Zhero Gravity. Dit betreft een opgepoetste variant van de eerder uitgebrachte Zhero, met nieuwe facetten, dus krijgt Lotto hier een verticale lijnextensie (geen nieuw product aan het assortiment toegevoegd, maar wel een nieuwe variant van een bestaand product). Aangezien het om eenzelfde product gaat (een voetbalschoen) is hier sprake van line-filling.

Groningse op fiets geplet door wals

2006-09-19T21:10:00.000+02:00

In Kropswolde (Groningen) is dinsdagmiddag een nog onbekende vrouw overleden nadat ze op haar fiets is overreden door een wals. Dat heeft de politie dinsdag gemeld.

Volgens een woordvoerster fietste het slachtoffer op de provinciale weg N386 langs een stuk waar de wals bezig was met werkwerkzaamheden. Hoe het ongeluk precies kon gebeuren is nog niet bekend, maar wel is duidelijk dat de wals op het moment van het ongeluk achteruit reed. Het slachtoffer kwam met haar hoofd onder de machine terecht.

Wat zeggen we dan? Juist, only in Groningen.. lompe derk dat het is.

Palermo: Met het schaamroze op de kaken

2006-09-19T18:50:00.000+02:00

We schrijven 2004, het jaar waarin de Zomerspelen van Athene een groot succes werden. Herinnert u zich Tiësto nog? Of de glorieuze fout van “onze” Oranje estafette ploeg op de 4 x 100 meter? In Palermo zullen ze die zomer nog lang herinneren. Het was de zomer van hún club, hún trots. Het was het jaar waarin één lange man uit Pavullo nel Frignano alle aandacht op zich wist te vestigen..

Unione Sportivo Città di Palermo SpA werd opgericht in 1898 als de Anglo Parnomithan Athletic and Football Club op het Italiaanse eiland Sicilië. Duidelijk af te leiden uit de clubnaam is de invloed van Engelse migranten, maar omdat de Italianen nou eenmaal een trots volkje zijn, werd de naam al in 1907 aangepast naar Palermo FBC (Foot Ball Club), zodat de Engelse invloed minder goed zichtbaar zou zijn. In dat jaar zijn ook de huidige clubkleuren roze en zwart vastgesteld.
De club mocht, na jaren van voetbal op regionaal niveau, in 1929 voor het eerst meedoen aan een professionele liga, de toenmalige Serie C. Dat ze het niveau met gemak aankonden, bleek wel toen ze al in 1932 promotie afdwongen naar de Serie A. Een mooie tijd leek aan te breken voor de Sicilianen.

Leek ja, want door financieel wanbeleid werd de club in 1939 opgeheven door de Italiaanse voetbalfederatie. Niet getreurd, want de club werd opnieuw opgericht en in 1948 keerde het weer terug naar de Serie A.
Tot aan het jaar 1973 speelde Palermo wisselend in de Serie A en B, met de legendarische en charismatische voorzitter Renzo Barbera. Zelfs nu nog wordt gerefereerd aan die glorietijden en die supervoorzitter, het stadion draagt zijn naam vol trots. In deze tijd speelde Palermo 2 finales (tegen Juventus en Bologna) om de Coppa Italia, maar beiden gingen verloren.

Na deze periode van hoogtij moest er natuurlijk wel een mindere periode komen, maar weinigen hadden kunnen voorspellen dat het zó erg zou worden. Palermo speelde jaren in de marge, maar door de aanhoudende conflicten in de top van het bestuur, ging de club opnieuw ten onder.
Nu schijnt het zo te zijn, dat de maffia ermee te maken had. Ojajoh? Zou je denken, in een gebied als Sicilië?

De maffia staat in Sicilië bekend als de “Cosa Nostra” (vertaald: onze zaak). Het is een geheime organisatie (of wat je geheim kunt noemen) van mensen die op basis van het feodalisme opereren. Het feodalisme gaat er vanuit dat men beschermheren, in dit geval de grootgrondbezitters, de maffia, nodig heeft. Zo beïnvloeden ze bestuursleden, politieofficiers en andere hoge bazen. In het zuiden van Italië wordt niet geregeerd door de premier, zul je dan ook veel inwoners horen zeggen. Vandaar dat het jarenlang een achtergesteld gebied is geweest. Door de invloed van de maffia zijn er wegen gebouwd die nergens op uitkomen, flats neergezet die nooit bewoond zijn en ga zo maar door. Veel geld is weggegooid of in de zakken van de capi (bazen) verdwenen.
Door de medeplichtigheid van velen, het diepgewortelde wantrouwen tegenover de staat en de angst voor represailles wilde niemand meer tegen de maffia getuigen en durfde slechts een enkeling het tegen de bendes op te nemen.

Goed, terug naar de relatie van de maffia met de voetbalclub. In de tijd van de tweede teloorgang van de FBC Palermo stond Vito Ciancimino aan het hoofd van het politieke Palermo. Het was de tijd van de grote bouwexplosie. 's Nachts werden de liberty-paleisjes met de grond gelijk gemaakt en daarvoor in de plaats kwamen aan de rand van de stad hele wijken van betonnen woonkazernes. Met het oude centrum, zwaar beschadigd door de bombardementen in de Tweede Wereldoorlog, hielden Ciancimino en zijn opvolgers zich niet bezig. Vrienden van Ciancimino zaten in het bestuur van de voetbalclub, die in plaats van investeerders te zoeken, maar geld uit bleven geven aan spelers van het niveau Flierefluiters 17. Die spelers waren getipt door of bevriend met bekenden van het bestuur en het was de taak van het bestuur om een goede boterham te beleggen voor deze mensen. De voetbalclub was dus feitelijk gedoemd om ten onder te gaan door de invloed van de maffia.

In de herfst van 1987, na een jaar zonder voetbal in Palermo, werd de club onder de huidige naam opgericht. Nu eindelijk vrij van invloed van de maffia, mede dankzij het uitstekende speurwerk van rechter Giovanni Falcone (hierbij raad ik iedereen de speelfilm “Falcone” aan), die een groot aantal maffiosi achter de tralies zette. De jaren gingen gestaag voorbij, met een enkele uitschieter in 1996, toen men de kwartfinale van de Coppa haalde met legendarische overwinningen tegen het toen zeer sterke Vicenza en Parma.
In de late jaren negentig verscheen een nieuwe voorzitter op het toneel. Zijn naam? Franco Sensi, tegenwoordig voorzitter van AS Roma. Hij maakte de eerste structurele hervormingen binnen de club, waardoor ze in 2001 promoveerden naar de Serie B. In de zomer van 2002 werd de club verkocht aan de huidige voorzitter, Maurizio Zamparini.
Als voormalig voorzitter van Brescia had hij een goed oogje op de spelers daar en zodoende haalde hij er een aantal mee naar zijn nieuwe team, Palermo. Met die spelers ging het Palermo voor de wind. Een vijfde plaats in 2003, met een verloren promotie/degradatieduel tegen Lecce ten spijt, werd er in het volgende seizoen alles aan gedaan om de inwoners te laten huilen van geluk. Halverwege het nieuwe seizoen werd Silvio Baldini op straat gezet en de huidige coach Francesco Guidolin (die weer terug is na een uitstapje bij AS Monaco) aangesteld. Dit bleek de sleutel tot succes, want tot ieders vreugde won Palermo de Serie B op doelsaldo van Cagliari, dat destijds met de frivole Gianfranco Zola speelde.

Die zomer staat nog steeds vers in het geheugen gegrift, mede dankzij die lange man uit Pavullo, Modena. Mede dankzij Luca Toni.

Het leeft!

2006-09-19T18:44:00.000+02:00

Jaman, we leven nog gewoon gek! En nu ik toch weinig te doen heb, met m'n knie, zal ik jullie wel bezig gaan houden met vanalles en nog wat.

Allereerst, bekijkt allen Fuck the Ref. Daarna, pak een lekkere stoel, relax, dan krijgen we nu een artikel over kunstgras.

Sporten op kunstgras is niet schadelijk voor de gezondheid. Het Rijksinstituut voor Volksgezondheid en Milieu (RIVM) heeft dat laten weten aan staatssecretaris Van Geel van Milieu.

Van Geel: Sporten op kunstgras is veilig

DEN HAAG (ANP) - Sporten op kunstgras is niet schadelijk voor de gezondheid. Het Rijksinstituut voor Volksgezondheid en Milieu (RIVM) heeft dat laten weten aan staatssecretaris Van Geel van Milieu. Van Geel heeft woensdag de Tweede Kamer ingelicht.

De afgelopen maanden ontstond enige ophef over de mogelijk schadelijke effecten van de rubberkorrels, die op ongeveer driehonderd kunstgrasvelden in Nederland zijn gestrooid. Van Geel vroeg daarop advies aan het RIVM. Het instituut heeft geconcludeerd dat er zo weinig kankerverwekkende PAK's vrijkomen uit de korrels, dat er geen sprake is van een gezondheidsrisico.

De producenten van kunstgrasvelden, de voetbalbond KNVB en sportkoepel NOCNSF, willen niettemin alle onzekerheden wegnemen en zijn bezig met een vervolgonderzoek. De ministeries van VROM en VWS werken mee aan dat onderzoek.

Gemalen autobanden

De rubberkorrels zijn meestal gemaakt van gemalen oude autobanden en bevatten de zogeheten polycyclische aromatische koolwaterstoffen (PAK's) en die kunnen kankerverwekkend zijn. De korrels zijn onmisbaar voor de moderne kunstgrasvelden, omdat ze bij slidings schaafwonden voorkomen.

Vanaf 2010 is het probleem de wereld uit. Dan mogen autobanden niet meer worden gemaakt met behulp van PAK's houdende procesoliën. Rubberkorrels uit deze autobanden bevattten dan ook geen PAK's meer. De ministerraad heeft op 30 juni ingestemd met dit Europese verbod.

De conclusies van het RIVM zijn voor de fabrikant van kunstgras Ten Cate niet verrassend. ,,Het is een bevestiging van wat we al wisten. De industrie had namelijk zelf al een onderzoek gedaan'', aldus een woordvoerder van het bedrijf uit Almelo.

© Trouw.nl

Ziet u het? DE RUBBERKORRELS ZIJN ONMISBAAR OM BIJ SLIDINGS SCHAAFWONDEN TE VOORKOMEN! HET HELPT GEEN ZAK, STELLETJE HONDE.. nouja je weet wel.

Een lachertje he? Ja, dat vond ik ook. Kutkunstgras, het is vertiefd, het is lelijk, het is typisch zo'n uitvinding die niet door sportmensen is gedaan. Dood aan de uitvinder!

Terug..

2005-10-13T19:28:00.000+02:00

Back in modderfokking business ja, en wel voor de komende vakantie, waarin de Neus® allerlei dolle avonturen gaat beleven. Deze avonturen zullen uiteraard vastgelegd en gepubliceerd worden, na grondig onderzoek. We zijn terug, hoeraaaa.. enthousiasme..

En ja, de pokke bennert werkt niet goed, ontzettend jammer.

Bovendien, als je dacht dat jij een lange naam had.. check deze meneer:

Adolph Blaine Charles David Earl Frederick Gerald Hubert Irvim
John Kenneth Loyd Martin Nero Oliver Paul Quincy
Randolph Sherman Thomas Uncas Victor Willian Xerxes Yancy Zeus

Wolfeschlegelsteinhausenbergerdorffvoralternwarengewissenhaft
schaferswesenchafewarenwholgepflegeundsorgfaltigkeitbeschut
zenvonangereifenduchihrraubgiriigfeindewelchevorralternzwolf
tausendjahresvorandieerscheinenbanderersteerdeemmeshedrraums
chiffgebrauchlichtalsseinursprungvonkraftgestartseinlangefahrt
hinzwischensternartigraumaufdersuchenachdiesternwelshegehabt
bewohnbarplanetenkreisedrehensichundwohinderneurassevanverstandig
menshlichkeittkonntevortpflanzenundsicherfreunanleben
slamdlichfreudeundruhemitnichteinfurchtvorangreifenvonanderer
intelligentgeschopfsvonhinzwischensternartigraum

Vrij pittige uitspraak, mijn gedacht.

De Neus® op vakantie

2005-05-06T17:37:00.000+02:00

Juist ja, naar bella Italia, Rome. God mag ook wel eens een pauze hebben kindertjes. Maar, ik wil jullie niet teleurstellen. Daarom nog één keer een berichtje hierzo.

Oké doei..

Backstreet Asian Style

2005-05-04T14:08:00.000+02:00

Aziaten zijn aardig de weg kwijt. Vrij ziekelijke hobby's en een abnormaal dieet dragen hier uiteraard aan bij.

Maar, voordat ik je in je ballen trap, eerst nog een jongeman die problemen heeft met zijn geaardheid.

Oja, Peanutbutter Jelly Time!

Blast the Speakers

2005-05-04T14:00:00.000+02:00

Je hebt speakers en je hebt speakers.

Hier eentje van dat eerste soort.

Dank aan Flabber.nl

Meine Name ist Hitler, Adolf Hitler

2005-05-04T11:57:00.000+02:00

Afgelopen maand is het psychoanalytisch profiel van Hitler vrijgegeven. Dit profiel is in 1943 opgesteld door de geallieerden die de psyche van Hitler wilden leren begrijpen om zijn gedrag te kunnen voorspellen. Daarnaast was het de bedoeling erachter te komen hoe het duitse volk kon worden gevormd tot een vredelievende natie. Het complete rapport is hier te downloaden.

Zeepkistenrace

2005-05-04T11:56:00.000+02:00

Deze zeepkistenrace is een soort 'Te Land, Te Land en Door de Lucht' geworden. Kijk en huiver.

Squirrel Impossible

2005-05-04T11:53:00.000+02:00

Ik heb me laten vertellen dat dit een wilde eekhoorn is.

De man in wiens achtertuin dit beestje rondliep heeft een nootje op een plankje op een paal gelegd en net zo lang gewacht tot de eekhoorn het doorhad dat dat nootje daar lag. Daarna heeft hij het nootje wat verder gelegd, op een plek die alleen via die paal en een daaraan bevestigd touw te bereiken was. En toen die eekhoorn dat weer doorhad weer een nieuw obstakel, en zo verder, de halve achtertuin door.

Shackup

2005-05-04T11:49:00.000+02:00

Met een auto een sprong van twaalf meter proberen te maken. Dat is op zich niet zo'n kunst, maar doe het maar eens met een slooprijpe pickup met nul vermogen in de uitgebluste motor, op een druilerige dag in de modder, met een team dat niet gehinderd wordt door enige kennis van zaken en zonder ook maar enige vorm van veiligheidsmaatregelen te nemen. Dan krijg je dus zoiets als dit. Ik verklap alvast dat de sprong lukt. Min of meer.

EHBO-voorschriften zeggen dat een mirrortje noodzakelijk is. Hier dus.

Blue Screens of Death

2005-05-03T10:57:00.000+02:00

Hoera! Ze zijn terug! Hulde aan Microsoft, hulde aan heer Gates. Ze hebben het weer geflikt. In de nieuwe Windows (Longhorn) zitten weer die gezellige blauwe schermpjes waar wij allemaal zo van houden..
Een omzet waar de negertjes in Afrika van dromen en dan nog niet die verlepte kutschermpjes wegkrijgen? Dat verdient inderdaad een medaille.

Afijn, hier is de nieuwe Windows te bezichtigen. Altijd fijn als er schermschoten uitlekken.

Ondertussen weet ik ook wie er verantwoordelijk is voor het AIDS-virus. Schandalig, die farmaceutische industrie.

Om te laten zien dat ik niet de enige ben die zo'n pathetische kutsite heeft, Fokke en Sukke doen het ook!

Geen konkurrenz meer!!

2005-04-29T20:18:00.000+02:00

De Haak stopt met lesgeven. Onze zeer geliefde heer Schouten vult zijn boerenzakken liever met het grote geld van een bestuurlijke functie op onze school dan les te geven aan zijn grootste bedreiging, mijn persoontje. Geef hem eens ongelijk, ik ben God toch?

Goed, de Haak naait 'em, leve de Neus®!!

Beuh..

2005-04-29T19:02:00.000+02:00

Ik ben een veganistje
en ik heb een probleem.
Ik heb zin in een lekkere frikadel.

-Maar wat is je probleem dan veganistje? Die pak je toch gewoon?

Nee, want dat is zielig..

-Zielig? zielig? je moet godverrdomme blij zijn dat je te vreten hebt, kutkind
die negertjes in Afrika hebben honger als de tering
die zijn blij als ze een kip voor zich krijgen

Maar ik vind het zielig

-Nou veganistje, die beestjes worden ervoor gefokt

Wat is dat?

-Dan gaat de mamabeest zitten en dan gaat papabeest daar bovenop.

Toch vind ik het zielig..

Dus: Fok veganisten, dan kunnen we hen ook nog opeten, zijn we gelijk van de overbevolking af.
Oja, we zijn dus terug. Vieren we dat met een site over het lied Oops I Did It Again, natuurlijk het origineel van Louis Armstrong, niet dat baggerlied van die preutse barbie B. Spears. Fock de pliesie, en drink met mate. Met of zonder n, in beide gevallen is een waarschuwing op zijn plaats. Anders kan dit filmpje nog wel eens grappig worden.

Volgende keer een nieuwe visie op onze verlepte maatschappij

De dag voor de dag van zaterdag

2005-02-24T17:29:00.000+01:00

En daarom extra veel linkjes vandaag.

Allereerst de verklaring wanneer iets nou sex oplevert en wanneer niet.
Daarna, om je vriendin/vrouw te versieren vette blingbling voor je fiets. Om je alvast even op te warmen kun je deze gozer nadoen. Zorg alleen dat je het iets beter kunt. Pijn verzekerd.

Wil je een kogelbrief rapporteren? Gebruik dan deze site als hulpmiddel. Gaat veel sneller!

IJs kan trouwens best destructief zijn. Kijk hier maar eens.

Editje:

Saddam speaks!

Hoesten is dodelijk

2005-02-22T17:39:00.000+01:00

Weet ik nu. Wat een rotgevoel vandaag. In ieder geval weer tijd om de Neus® aan het werk te zetten.

GeenStijl komt met een interessant stukje over Leeuwarden (de stad van Awa, die jongen die zijn vriendin in brand zette)
Een borstvergroting kan op z'n tijd wel leuk zijn, maar dit slaat alles. Om je nog hongeriger te maken dan dat je al was hebben we hier een filmpje over pizza's. Nou ja, over de bezorgers dan.
Als laatste een filmpje over Irak, om wat toerisme te stimuleren. Wat zijn we toch vredelievend!

Een editje:

Een man die slechte seks heeft gehad met de caissiere. Daarna nog een compilatie van wat je allemaal kunt doen met je auto.

Duitse nasynchronisatie

2005-02-21T15:34:00.000+01:00

ruleert.

Ook de Turkse versie van Pulp Fiction schopt kont.

Marokkanen voelen zich bedreigd

2005-02-21T15:02:00.000+01:00

Het is schandalig! De Marokkanen in Nederland voelen zich bedreigd door de media. Media, foei, dit kan echt niet langer. Ik wil hierbij mijn excuses aanbieden namens de hele Endemol-groep, die duidelijk erg selectief en nationaal-socialistisch ingesteld.. ach lik toch m'n bolle reet. Die Marokkaantjes zijn zo onderhand heilig in ons land. Zij hebben nooit wat gedaan, terwijl als er iemand een tasjesdief tot een halt probeert te roepen en hem dan flink onderuit rijdt (respect daarvoor!) dan is het moord en brand. Daarom zeg ik: Kijk en geniet van Geert Wilders..

Klik (Sla hem op, het is een tijdelijk bestand)

Propz voor Badr, een van de weinige denkende mensen onder het volkje.

Onderzoek naar de Jood

2005-02-21T14:55:00.000+01:00

Nu de Jood van de Dag zo'n succes is, is er zelfs al een journalist die probeert het beeld van de jood te verklaren. Hij onderzoekt naar aanleiding van een vragenlijst wat wij van de joden denken. Piece of cake, lijkt mij dan. Als goed burger voel ik mij geroepen om dit in te vullen. U toch ook??

Paris = P\/\/ |\| e D

2005-02-21T14:45:00.000+01:00

Paris Hilton dr mobiele adresboek is online gegooid, met dank aan een Deense hacker en de ingenieuze service van T-Mobile.

Kijk hier voor haar mobiele foto's, een paar gesprekken met andere celebrities en hier valt te lezen dat de FBI zich ermee bemoeit. De dader kan 5 jaar cel + 250.000 dollar boete krijgen. Leuk grapje, togg?

Forza Palermo!

2005-02-20T20:20:00.000+01:00

En andere Italiaanse voetbalclubs. Hier staat een artikeltje over het Italiaanse voetbal. Misschien interessant, misschien niet. Zo niet, is er hier een spelletje dat wel vermakelijk is.

Overigens is de band van de week dit keer Tool. Muziek waar je steeds iets nieuws bij ontdekt. Beetje vreemd, maar wel lekker.

Ginostaans

2005-02-20T20:18:00.000+01:00

We kennen allemaal CSI 'Crime Scene Investigation'. We kennen ook allemaal het even zo populaire CSI: Miami. Leuk.. beetje vervolg.. En nou krijgen we ook CSI: New York. Wat komt hierna.. CSI: Burkina Faso? Waar gaan die series over.. hoe het team van Ali Grishom een politieke moord verdoezelen?

I.s.m. Arnout

Joden van de Dag

2005-02-20T20:11:00.000+01:00

De Jood van de Dag is dit keer het volledige team van Ajaks! Allemaal hebben ze hun uiterste best gedaan om deze prijs nóg een keer te winnen en dat wordt natuurlijk beloond met een enkeltje Auschwitz.

Namens de NS een goede reis gewenst..

Fuhq Tiesto!

2005-02-20T13:57:00.000+01:00

Vrouwelijke DJ's zijn veel toffer. En ze maken ook nog eens goede muziek. Ik geloof het meteen..

Ondertussen kun je een kijkje nemen in het leven van Hugh Hefner. Die van de Playboy ja.

Als je genoeg van dat alles hebt, kun je nog altijd je printer mollen. Het vervolg is hier te vinden

Extra:
Pianospelen kan iedereen, maar snookeren is een ander verhaal.

Weekend!

2005-02-18T19:14:00.000+01:00

W-E-E-K-E-N-D, it's Weekend _O_

Eindelijk! De verlossing van een schoolweek is daar! Verlost van Van Hoorn en Schouten. Dat vieren we met wat linkjes van mooie dames. Achtereenvolgens:

Boerin
Roze meid
Vrouwelijke monteurs
Op de Bank

En ter afsluiting nog een slang.

Verdammt

2005-02-17T16:45:00.000+01:00

Net nu ik woensdag geen verhaal post hier, loopt alles uit de hand. Ajaks maakt een mooie goal, Feyenoord verliest, we worden genaaid bij CKV en ga zo maar door. In ieder geval was het weer een bewogen dagje, zeker na het trauma van woensdag. Wat was dat trauma dan? Vaginale scheten. Je zult het niet geloven, maar het bestaat. Kijk hier maar eens.
Vandaag zoals gezegd een bewogen dag, beginnend met Geschiedenis waarbij we ons gaan verdiepen in godsdienst en levensbeschouwing. Nou zijn wij natuurlijk zeer geïnteresseerd in het laatste, maar daar krijgen we dan weer niks over te horen. Bij Economie hebben we niet veel gedaan, daarna een tussenuur met kaarten en eten. De eerste voldoendes voor Maatschappijleer zijn binnen, een 6.6 en een 7 voor m'n herkansing. Prachtpunten voor een kutvak.
Tijdens de tussenuren waren er dubieuze opmerkingen van Joey H. te bespeuren. Overigens won Joey H. het FIFA-toernooi wel glansrijk, door mij in de finale met 3-0 te verslaan. Erg moeilijk, gezien zijn 2 vrije trappen en mijn 3 rode kaarten. Marco deed nog zijn uiterste best tegen Dimitri, waardoor hij derde werd na een 3-0 overwinning. Dimitri was vanzelfsprekend dus kansloos.
Bij CKV hadden we alweer een jodenopdracht gekregen, waardoor we actief moesten worden. Kent u dat verschijnsel, actief zijn in uw laatste uur? Dan heeft u dr waarschijnlijk net zo'n hekel aan als ons. Anyhoe, we waren om 1615 uit en om positief te doen: nog maar 1 dag tot het weekend!

Wat een hunk. De nieuwe Tom Cruise als je het mij vraagt. Platnuken die hap dus. Een e-tje dr bij en het is vast van toepassing op haar

Zijn we weer..

2005-02-15T19:07:00.000+01:00

Omdat ik het vandaag nog al druk heb, is dit een kleine post. Overigens is het leukste moment van de dag gebeurd in de pauze. Ruud de B. durfde niet op een meisje af te stappen, die hem vermoedelijk een valentijnskaart had gestuurd. Nonchalante jongen.

In het kader van duitse woordjes is er hier wat verzachtends. Lukt dat niet helemaal? Dan kun je meestuiteren op de man met de coke.

Als laatste een vermakelijk spelletje

Jood van de Dag

2005-02-14T20:07:00.000+01:00

De Jood van de Dag is dit keer, hoe kan het ook anders, Adje Verschuren. Zich alleen de laatste 5 minuten in de les vertonen en dan nog verlangen dat we gaan werken ook, wat denkt die man (nouja, dat moet nog bewezen worden) wel niet? Om hem dan genadeloos te bokken met een 7.2, dat zien we graag!
Wat had je nou Ad, ik had toch een kutinstelling? Ik zou toch bijles moeten krijgen, meer opgaven moeten maken? Up your ass met die sjit..

Bij deze dus, Jood van de Dag

Babe(s) van de Week

2005-02-14T18:01:00.000+01:00

Deze rubriek moest er natuurlijk van komen. Maar zeg nou zelf, wat is een weblog zonder een mooie dame?

We trappen af met een Amerikaanse actrice, de 34-jarige (!!) Jennifer Connelly. Dankzij haar was de Hulk het aankijken waard. Hier kun je zien hoe ze eruit ziet bij de premieres, terwijl hier wat leuke wallpapers verzameld zijn.

Om dan de rivaliteit tussen Amerika en Engeland wat meer kleur te geven hebben we dit keer nóg een babe. Haar naam is Keira Knightley

Natuurlijk kun je met een reactie je voorkeur uitspreken.

Ginostaans

2005-02-14T17:39:00.000+01:00

"Sneeuw is kut, behalve als er iets groots mee verbonden is"

Muahahaa! dan wordt het leuk ja!

Valentijn!

2005-02-14T17:15:00.000+01:00

Omdat het zo'n romantische dag vandaag is, gooien we er een paar extra linkjes tegenaan. Het is immers de dag van de liefde. Ga iets leuks doen met je partner, ga jezelf verwennen, maar val miij niet lastig. Ik schijt op commercie..

In ieder geval kun je hier zien wat voor bankbiljetten er allemaal zijn geweest. Altijd al benieuwd naar ons 1 gulden biljet of wil je die rotkop van Saddam wel eens zien? Ga dan vooral kijken.

Verder nog een doventolk die Torn van Natalie Imbruglia nadoet.

Wed maar dat je net zoals mij gaat dromen op school, vooral nu die vakantie voorbij is.

Als je dit allemaal zat bent, is het tijd om te ontspannen met de Duitse Miss Februari. Daarom haat ik onze oosterburen. (Smaak is subjectief, deze opmerking was negatief)